บทที่ 560 คุณขึ้นหน้าหนึ่งแล้ว

“แกนี่พูดมาก ยกก้อนหินช่วยคนอยู่บนเขายังไม่เหนื่อยเหรอ ไปไกลๆหน่อย” มาร์ชตัดบทที่ชาร์วีสาธยาย เขาเป็นคนที่รักษาภาพพจน์ จะไม่ยอมให้ชาร์วีพูดพวกนี้ต่อหน้าคนอื่นไม่หยุดอย่างนี้

“ได้สิ ได้สิ ฉันพูดมากเอง แล้วนี่ฉันทำเพื่อใคร ก็เพื่อว่าคุณนายหญิงจะดีกับแกมากหน่อยไง ดีกว่าทะเลาะแล้วฉันก็ต้องโดนระบายใส่อารมณ์ ชีวิตฉันก็จะได้สงบสุขบ้าง” เสียงของชาร์วีเบาลง แต่คนที่อยู่ใกล้ๆ ก็ยังได้ยินเหมือนกัน

ทุกคนกลั้นหัวเราะ นานาซาบซึ้งอย่างมาก พูดกับชาร์วียิ้มแย้มว่า: “คุณชาร์วี ลำบากคนแล้วนะ ต่อไปฉันจะไม่ให้เขาระบายอารมณ์ใส่คุณแล้วนะ”

ชาร์วีรีบยกนิ้วกดไลน์ให้เธอทันที ไม่ออกเสียงแต่ก็ทำปากขอบคุณ

เซทท์ตั้งใจฟังเหตุผลที่เขาทั้งสองพูด ดูเหมือนฝืนพูดออกไป

ก่อนที่จะเกิดดินโคลนถล่ม สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ได้มีการซ่อมแซมจากทางหลวงแล้ว และหลายปีก่อนก็ได้มีนักเผยแผ่ศาสนาใช้ก้อนหินใหญ่มาทำฐานแข็งแรงมาก จำเป็นต้องให้พวกเขาออกทุนในการซ่อมแซมเหรอ

เขาสงสัยว่ามาร์ชเขาวิ่งมาถึงที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามันไม่ได้ง่ายอย่างนี้ แต่เหตุผลที่มาร์ชพูด นานาเชื่อแล้ว และยังดูมีความสุขตื้นตันมาก เขาไม่อยากเปิดโปงคำโกหกของมาร์ช ก็เลยไม่ได้ซักถามพวกเขาต่อ

มาร์ชแอบมองหน้าของเซทท์ ก็รู้ว่าเขาไม่เชื่อเหตุผลที่พวกเขาพูด

ความจริงแล้วตั้งแต่เขาออกจากอำเภอจี นั่งอยู่บนรถไฟก็คิดแต่เรื่องที่พลยังมีชีวิตอยู่

หลังจากที่เขาและชาร์วีไปถึงสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ก็ได้สอบถามกับผู้อำนวยการที่รับผิดชอบการรับบริจาคจากภายนอก

ผู้อำนวยการยืนยันว่าคนที่นั่งอยู่บนรถเข็นเป็น พลจริงๆ นี่ก็ยืนยันสิ่งที่เขาคาดเดา อลันไม่ได้มาเที่ยวอำเภอจีเพื่อตัวเอง แต่มาเป็นเพื่อนของพล

ผู้อำนวยการคนปัจจุบันของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแต่ก่อนเป็นเจ้าหน้าที่อนุรักษ์ คนต่างชาติมารับเลี้ยงเด็กที่นี่ไม่เยอะ ดังนั้นตอนแรกที่ พลโดนรับเลี้ยงไปที่ต่างประเทศ เหตุการณ์เธอจำได้อย่างดี และรู้จักกับพลที่เติบโตอยู่สถานรับเลี้ยงเด็กแห่งนี้

แม้ว่าพลจะเปลี่ยนไปบ้างจากวัยเด็ก และกลายเป็นคนพิการ แต่หน้าตาเขาเธอยังทำได้ไม่ผิด

มาร์ชยังไม่กระจ่างว่า พลยังมีชีวิตอยู่และเป็นคนพิการที่เหลือแค่ลมหายใจ อลันพาเขากลับเข้ามาในประเทศได้ยังไง แล้วตอนนี้เขาหลบอยู่ที่ไหน

ตอนนี้ยืนยันแล้วว่าพลกลายเป็นคนเอ๋อแล้ว หรือว่าเขาแกล้ง เขาต้องเห็นด้วยกับตาถึงจะคลายความสงสัยได้

แต่นานาและเซทท์ก็เติบโตมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยกัน พวกเขามีความผูกพันมากมายที่ตัดกันไม่ขาด ถ้าหากให้พวกเขารู้ว่าพล กลายเป็นคนพิการที่ยังมีชีวิตอยู่ ไม่แน่อาจจะปล่อยพลไปก็ได้

เขาและเซทท์ก็สบตาเข้าพอดี ผู้ชายสองคนรู้อยู่กับแก่ใจ เซทท์ยังไม่รู้ว่ามาร์ชปิดบังอะไรไว้ แต่ยืนยันได้ว่าเขามีเรื่องปิดบังพี่นานาไว้ หวังว่าสิ่งที่เขาปิดบังพวกเขาน่าจะเป็นคำโกหกที่บริสุทธิ์

เมื่อถึงสถานีรถไฟเมืองC พวกเขาออกจากสถานีพร้อมกัน จะแยกย้ายกันกลับบ้าน เซทท์พูดกับนานาอีกว่า: “พี่นานา มีเวลาก็ติดต่อเพื่อนร่วมงานของผมด้วยนะ น่าจะยังมีสิ่งที่ต้องขอความร่วมมือกับพี่”

“ได้ค่ะ ฉันรู้แล้ว” นานาพยักหน้ารับ โบกมือลาพวกเขา มองเขาและอันดาขึ้นรถ เธอและมาร์ชถึงจะไปขึ้นรถที่รออยู่นานแล้ว

เมื่อนั่งเข้าไปในรถ มาร์ชก็รีบถามขึ้นว่า: “ตอนที่ผมไม่อยู่ คุณเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมถึงกับต้องรบกวนถึงตำรวจ”