บทที่ 564 ปวดใจ

ตอนแรกน้ำเองก็ไม่ได้เต็มใจ แต่เมื่อนึกถึงการกระทำของสามีที่มีต่อเธอ จึงสมยอมไปอย่างง่ายดาย

ต่อมาน้ำต้องการหย่าร้างกับปริญ เพื่อมาอยู่กับเขา ต้องการเป็นคนรักของเขาตลอดไป แต่ถูกเขาปฏิเสธไปอย่างโหดเหี้ยม

ตอนนั้นกิ่งเป็นคนออกหน้าไปจัดการเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าเธอใช้วิธีอะไร ถึงทำให้น้ำไม่มาตอแยเขาอีก หลังจากนั้นเขาปริญและภรรยาก็ไม่เคยติดต่อกันอีกเลย

ทั้งชีวิตรักแค่ผู้หญิงคนเดียวเหรอ？

นั่นเป็นเพราะผู้หญิงที่มาร์ชรักยังมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ และยังอยู่เป็นเพื่อนเขา

ถ้าหากวันหนึ่งมีนาไม่อยู่แล้ว จากไปก่อนมาร์ช มาร์ชยังพูดคำพูดแบบนี้ออกมาได้อีกไหม？

เขาปล่อยตัวอย่างเต็มที่ เพื่อให้ตัวเองลืมเรื่องที่เจ็บปวดนั้น แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ลืมอะไรไม่ได้เลย

ความเจ็บก็ยังคงเจ็บอยู่เหมือนเดิม……เขากุมหัวใจไว้โดยปริยาย แล้วค่อยๆ นั่งลงอย่างยากลำบาก

……

มีนากินก๋วยเตี๋ยวต้มยำที่โด่งดังในอินเทอร์เน็ตเสร็จแล้ว ก็คิดถึงของหวานของร้านอลันขึ้นมาอีก

รสชาติก๋วยเตี๋ยวต้มยำในปากถ้าได้ผสมผสานกับความหวานที่อ่อนนุ่มของของหวานคงจะดีมาก

เมื่อมาถึงร้านของหวานของอลัน ปรากฏว่าเขาไม่อยู่ในร้าน

ปรกติอลันชอบเฝ้าร้านด้วยตัวเองตลอด น้อยมากที่จะไม่อยู่ในร้าน และเธอกลับเจอเหตุการณ์แบบนี้ช่างพิเศษจริงๆ

เธอพูดคุยกับพนักงานในร้านสองสามคำ สั่งของหวานที่ตัวเองชอบ เพิ่งนั่งลงไปก็ได้รับโทรศัพท์ของมาร์ช

“เรื่องในบริษัทเสร็จแล้วเหรอ？ทำไมเร็วจัง ฉันยังไม่ได้กลับบ้านเลย”

“อยู่ที่ไหน ผมไปหาคุณ”

มีนาลังเลสักครู่ แต่ก็บอกเขาออกมาตามจริง “อยู่ร้านของหวานของอลัน แต่ว่าอลันไม่อยู่นะ”

“ถ้างั้นคุณรออยู่ที่นั่น ผมไปหาคุณเดี๋ยวนี้แหละ”

“ได้” มีนาวางโทรศัพท์ลง เธอพบมาเมื่อมาร์ชได้ยินว่าเธออยู่ร้านของอลันทำไมถึงไม่โกรธเลย และน้ำเสียงก็เรียบเฉย ช่างน่าแปลกจริงๆ

ตอนที่เธอรอมาร์ชอยู่นั้น ได้สั่งของหวานเพิ่มอีกถ้วยเหมือนกับของเธอคือน้ำเชื่อมพีชเห็ดหูหนูหิมะ

ผ่านไปไม่นานนัก มาร์ชก็มาถึง เห็นเธอนั่งอยู่คนเดียว และกำลังกินของหวานอยู่ จึงนั่งลงตรงข้ามเธอแล้วถามขึ้นว่า： “ไหนว่าไปร้านดังในอินเทอร์เน็ต แล้วทำไมถึงมาที่นี่หล่ะ？”

มีนาไม่ได้ตอบเขาทันที ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า： “ลองชิมของหวานนี้ดู รสชาติแท้ดั้งเดิมเลยนะ”

มาร์ชไม่ค่อยชอบกินของหวานอยู่แล้ว มองดูของหวานตรงหน้า แล้วสำรวจดูภายในร้านแล้วถามขึ้นว่า： “ทำไมอลันถึงไม่อยู่ เขาไปไหนเหรอ หรือว่าออกไปจากอยู่เมืองcแล้ว？”

“ไอ้หย๋า มากินของหวานทำไมคำถามของคุณถึงเยอะขนาดนี้” มีนาจ้องมองเขาแล้วพูดขึ้นว่า “กินของหวานถ้วยนี้ก่อน คุณมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน หรือมาหาอลันกันแน่？”

“ผมหาเขาทำไม ก็ต้องมาอยู่เป็นเพื่อนคุณสิ” มาร์ชรีบยกของหวานขึ้นดื่ม เพื่อปกปิดความสงสัยที่มีต่ออลัน

“แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย” มีนายิ้มมองไปที่เขาแล้วพูดขึ้นว่า “รสชาติดีใช่ไหม แก้ร้อนในบำรุงปอด”

มาร์ชดื่มสองสามคำก็ดื่มจนหมดถ้วย แต่ก็ดื่มไม่ออกว่ารสชาติอะไร ก่อนหน้านั้นดื่มชากับเคนท์แล้วมาดื่มของหวานต่อ รู้สึกว่ารสชาติแปลกๆ

“อืม พอใช้ได้”

“ตอบแบบพอเป็นพิธีเลยนะ” มีนารู้สึกว่าวันนี้ยังช็อปปิ้งและกินไม่พอ จึงพูดขึ้นว่า “กินของหวานเสร็จ คุณไปช็อปปิ้งเป็นเพื่อนฉันต่อนะ……”

เธอยังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นอลันเดินเข้ามาจากข้างนอกด้วยสีหน้าที่เหนื่อยล้า

“อลัน” เธอรีบโบกมือทักทายอลัน