บทที่ 565 ต้องรู้จักห้ามใจหน่อย

ถ้าเขาไม่ได้ซ่อนพลไว้ในที่พักของเขา แล้วซ่อนไว้ที่ไหนหล่ะ？

“การตกแต่งอย่างเรียบง่ายของคุณแบบนี้ผมค่อนข้างชอบ วันนี้รบกวนเพียงเท่านี้ ถ้ามีโอกาสบ้านผมยินดีต้อนรับคุณไปเป็นแขกทุกเมื่อ” มาร์ชพูดจบไม่ได้นั่งลงเลยด้วยซ้ำ ดึงมือมีนาแล้วเดินออกไป

หลังจากออกไปจากชุมชนของอลันแล้ว มาร์ชคิดว่าอลันน่าจะได้เห็นรายงานข่าวเกี่ยวกับดินทล่มที่มณฑลเอ๋อซานแล้ว ถึงได้ทำการเตรียมการไว้ล่วงหน้า ไม่รู้ว่าเอาตัวพลไปซ่อนไว้ที่ไหน？

มีนาเห็นเขาเหม่อลอย แกว่งแขนเขาขึ้นสูง ถามออกไปว่า： “จะไปช็อปปิ้งและหาของกินต่อไหม？”

มาร์ชกับเธอเข้าไปนั่งในรถแล้วพูดขึ้นว่า： “ไปสิ ไปอยู่แล้ว ต้องให้คุณกับลูกทั้งสามคนกินให้อิ่มก่อนถึงจะได้”

มีนาตอบโอะออกมา แล้วถามขึ้นว่า： “คุณหาอะไรในบ้านของอลันเหรอ？”

“ไม่มี ก็แค่ดูไปเรื่อย” มาร์ชพูดคลุมเครือออกมา

มีนาพูดออกมาอย่างไม่เชื่อว่า： “วันนี้คุณทำตัวแปลกมาก ทำไมจู่ๆ ถึงสนใจอลันและที่พักของเขาขึ้นมา คงไม่ใช่ว่ากำลังสงสัยว่าอลันเคยช่วยพลทำเรื่องอะไรที่ผิดกฎหมายหรอกนะ？”

“คุณไม่รู้สึกเหรอที่ฉันสงสัยแบบนี้ มันเป็นเรื่องปรกติ” มาร์ชพูดขึ้นว่า “ในเมื่อวันนี้มีโอกาสไปบ้านเขา ก็ต้องดูนานหน่อยสิ”

มีนาพูดขึ้นว่า： “ฉันยังคงเชื่อว่าเขาไม่มีความเกี่ยวข้องในเรื่องพวกนั้นที่พลทำ แต่สิ่งที่พิเศษที่สุดในบ้านเขาก็คือกระจกแต่งตัวบานนั้น คิดไม่ถึงว่าเขาจะให้ความสำคัญกับภายนอกขนาดนี้ กระจกบานนั้นติดอยู่ห้องรับแขกกินพื้นที่ผนังไปหนึ่งด้านเลย หรือจะติดตั้งกระจกหนึ่งด้านบนผนังในห้องแต่งตัวของพวกเรา เวลาส่องคงสะดวกมาก……”

“ได้ คุณจะติดตั้งก็ติดตั้งเลยตามใจคุณ” ทันใดนั้นมาร์ชฉุดนึกคิดมาได้กระจกบานนั้นอาจเป็นประตูบานหนึ่ง ข้างหลังประตูอาจเป็นห้องลับซ่อนอะไรไว้ก็ได้

เขาต้องการให้คนทำแบบแปลนบ้านสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกนั้นขึ้นมา เพื่อศึกษาแผนผังของบ้านอย่างละเอียดรอบคอบอีกครั้ง

“เว้ย คุณฟังฉันพูดอยู่ไหม？” มีนาเห็นเขาเหม่อลอยอีกครั้ง พูดออกมาอย่างไม่พอใจว่า “คุณมาร์ช คุณมีความในใจอะไรกันแน่ ทำไมถึงเหม่อลอยอยู่ตลอดเวลา？รีบเปิดเผยออกมาเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณไม่เปิดเผย อีกหน่อยฉันก็จะไม่เปิดเผยทุกเรื่องกับคุณเหมือนกัน”

“เป็นเรื่องของบริษัทแหละ ช่างเหอะ ช่างเหอะ ผมไม่คิดเรื่องงานแล้ว ไปกินข้าวและช็อปปิ้งกับภรรยาดีว่า นี่สิถึงจะเป็นเรื่องสำคัญ” มาร์ชดึงเธอเข้ามากอดไว้ ไม่อยากไปคิดเรื่องของพลอีก

เมื่อมีนาและมาร์ชกลับไปแล้ว อลันล็อกประตูรักษาความปลอดภัยทันที ผลักกระจกแต่งตัว หยิบกุญแจออกมาแล้วเปิดประตูที่ซ่อนอยู่ออก

เห็นพลนั่งอยู่บนรถเข็น กุมหมัดไปทุบกำแพงทั้งสองข้าง มีคำพูดคลุมเครือออกมาจากปาก： “คือเธอ……เธอมาที่นี่……”

อลันจับหมัดทั้งสองข้างของเขาไว้ เพื่อให้เขาสงบลงแล้วพูดขึ้นว่า： “ใช่ เป็นเธอแล้วทำไมเหรอ？เธอไม่ได้รักคุณเลย เธอมีคนที่ชอบแล้วกฎหมายคุณไม่รู้เหรอว่าเขามีความสุขแค่ไหนเมื่ออยู่กับผู้ชายคนนั้น พวกเขาจะมีลูกด้วยกันอีกแล้ว ทำไมคุณถึงยังไม่ตายใจอีก？”

พลลืมตาเหมือนคนไร้เดียงสา ราวกับไม่ได้ยินเลย หรือว่าฟังไม่เข้าใจที่อลันพูด

มือทั้งสองข้างของเขาไม่ได้ต่อยหมัดอีก แต่จิตใต้สำนึกยังคงพูดคลุมเครือซ้ำๆ ออกมาว่า “คือเธอ……เธอมาที่นี่……”

อลันนั่งลงบนพื้นอย่างเสียไม่ได้ เงยหน้ามองเขา รู้ว่าความจริงแล้วเขาจำอะไรไม่ได้เลย ก็แค่ได้ยินเสียงมีนาจากด้านใน เป็นการสะท้อนออกมาจากจิตใต้สำนึกเท่านั้นเอง

เพราะว่ามีนาได้ฝังลึกไว้ในหัวสมองของเขาแล้ว แม้จะเหลือเพียงจิตใต้สำนึก แต่ก็ยังคงมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อเสียงของเธอได้

“แฟรงค์ คุณตื่นได้แล้ว ตื่นได้แล้ว พวกเขาต้องการให้คุณตายอย่างเดียว”

หลังจากที่มาร์ชได้มาที่นี่แล้ว ที่นี่ไม่สามารถอยู่ต่อได้อีกต่อไป อลันเข้าใจชัดเจน คืนนี้ต้องย้ายพลไปซ่อนตัวไว้ที่อื่น และเรื่องที่จะไปจากเมืองcก็ล่าช้าไม่ได้แล้ว

……

ค่ำลง มาร์ชและมีนาเดินไปตามทางสีเขียวของทะเลสาบในเมือง มีนายิ้มอย่างมีความสุขและพูดว่า： “วันนี้ฉันทานอาหารสะใจที่สุดเลย”

“คุณสะใจ แต่ผมอิ่มจะตายอยู่แล้ว” เรื่องอาหารการกินปรกติมาร์ชกินอย่างควบคุมอยู่แล้ว เมื่อเจออาหารที่อร่อยหรืออาหารที่ชอบก็จะไม่กินให้อิ่มมากเกินไป