บทที่ 566 ทำดีที่สุดแล้ว

หลังจากนั้นสองวัน มาร์ชได้แบบแปลงบ้านของอลันในชุมชนนั้น วางแบบแปลงลงบนโต๊ะและศึกษาอย่างละเอียดตามความทรงจำที่มีในวันนั้น และพบว่าตำแหน่งของกระจกเต็มผนังบานนั้นน่าจะเป็นประตูห้องจริงๆ .

ตอนนั้นในห้องเขานอกจากห้องรับแขกแล้วยังมีห้องนอนอีกสองห้อง แต่มีอยู่ห้องหนึ่งพื้นที่เล็กกว่าในแบบแปลงไปครึ่งหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด

ห้องลับที่อลันกั้นออกมานี้น่าจะเป็นที่ซ่อนตัวของพลแน่นอน

มาร์ชนั่งไม่ติดอีกต่อไป หยิบแบบแปลงนี้ขึ้นมาแล้วเดินออกไปจากออฟฟิศ เพื่อไปหาอลันที่ร้านของหวาน

ตอนนี้เรื่องราวทุกอย่างชัดเจนขนาดนี้ เขาไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีก ต้องไปถามอลันให้แน่ใจ

เขาเดินผ่านผู้คนที่เข้าแถวอยู่ และเดินเข้าไปในร้านของหวานอย่างรีบร้อน จากนั้นพูดกับพนักงานว่า： “ผมมาหาเถ้าแก่ของพวกคุณ เขาอยู่ไหม？”

พนักงานถามเขาออกมาว่า： “คุณจะมาหาเถ้าแก่คนไหนเหรอ เถ้าแก่คนก่อนของพวกเราใช่ไหม？”

“หมายความว่ายังไง พวกคุณเปลี่ยนเถ้าแก่แล้วเหรอ？เปลี่ยนเมื่อไหร่เหรอ เถ้าแก่ไม่ใช่อลันเหรอ？”

“อลันที่คุณพูดถึงเป็นเถ้าแก่คนก่อนของพวกเรา สองวันนี้พวกเราเพิ่งเปลี่ยนเถ้าแก่ใหม่” พนักงานพูดมาว่า “พวกเราก็เพิ่งรู้เมื่อวันเหมือนกัน คุณอลันได้ขายร้านของหวานนี้แล้ว แต่สวัสดิการต่างๆ ของพวกเราเหมือนเดิมทุกอย่าง……”

มาร์ชไม่รอให้พนักงานพูดจบ ก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว รู้ว่าเรื่องนี้ต้องไม่ปรกติแน่นอน จึงรีบขับรถไปในชุมชนที่เขาพักอาศัยอยู่

เขามองดูเลขที่บ้านตรงหน้า สองวันก่อนเพิ่งมา น่าจะไม่ได้หาผิดบ้าน แต่ไม่ว่าเขาจะกดกริ่งหรือเคาะประตูก็ไม่มีเสียงตอบรับออกมา

หรือว่าอลันย้ายออกไปแล้ว？อะไรจะรวดเร็วป่านนี้！

และในขณะที่เขาจะกลับออกไปด้วยความผิดหวังนั้น หันหน้าเห็นเซทท์เดินออกมาจากประตูลิฟต์พอดี

พวกเขาสองคนมองหน้ากัน รู้สึกตกตะลึงไปพร้อมๆ กัน

“คุณมาที่นี่ได้ยังไง หรือว่าคุณรู้มาตั้งนานแล้วว่าอลันซ่อนพลไว้ที่นี่？” มาร์ชเดินมาหาเขาและเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

“คนที่รู้เรื่องก่อนและปิดบังผมกับพี่มีนาคือคุณ ทำไมต้องปิดบังพวกเราด้วย？” เซทท์เดินผ่านเขา แล้วเดินไปกดกริ่งที่บ้านของอลัน

มาร์ชมองเขาเหมือนเพิ่งมาที่นี่ครั้งแรก จึงพูดขึ้นว่า： “ไม่ต้องกดแล้วเขาไม่อยู่ น่าจะพาพลหนีไปแล้ว คุณควรไปตรวจสอบว่าเขานั่งขนส่งอะไรออกไปจากเมืองcดีกว่า และตรวจบันทึกคนเข้าออก ว่าออกไปต่างประเทศแล้วหรือยัง？”

เซทท์ไม่กดกริ่งต่ออีก มองเขาแล้วพูดขึ้นว่า： “นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมเขาถึงต้องหนีกะทันหันแบบนี้ คุณแหวกหญ้าให้งูตื่นหรือเปล่า？”

มาร์ชรู้สึกว่าเรื่องนี้ตัวเองจัดการได้ไม่ดี จึงไม่ตอบเขา แต่ถามกลับไปว่า： “คุณตรวจเจอที่นี่ได้ยังไง คุณมาที่นี่คนเดียวเพื่อช่วยอลันในการปกป้องพลใช่ไหม？”

“ที่แท้คุณคิดแบบนี้นี่เอง ถึงปิดบังเรื่องนี้กับผมและพี่มีนา” เซทท์พูดออกมาอย่างเย็นชาว่า “คุณดูถูกผมเกินไปแล้ว วันนี้ผมมาหาอลันคนเดียวก็จริง แต่เรื่องนี้ผมได้แจ้งตำรวจที่ต่างประเทศแล้ว”

มาร์ชมองเขาอย่างไม่เข้าใจ แล้วพูดขึ้นว่า： “ที่นี่ไม่เหมาะที่จะพูดคุยกัน ไป พวกเราหาสถานที่นั่งลงแล้วคุยกันต่อดีกว่า”

พูดจบเขาทำท่าจะไปตบไหล่เซทท์ แต่ถูกเซทท์หลบไปก่อน แล้วเดินไปกดลิฟต์