บทที่ 567 คุณไม่ได้ตายดีแน่

“ไอ้คิรินกล้ารับสินบนคุณลับหลังผม ทำไมถึงจะไม่สาวไส้คุณออกมาให้ตำรวจรู้？” เคนท์หน้าตาเคร่งขรึม มองผู้หญิงที่ใช้ชีวิตกับเขานานที่สุดคนนี้ รู้สึกเหมือนคนแปลกหน้า สะบัดตัวเธอออกแล้วพูดขึ้นว่า “ปีกของคุณมันแข็งแกร่งพอแล้ว ทำอะไรก็กล้าตัดสินใจเอง ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่บ้านของตระกูลกรภัควัฒน์อีก ผมไม่ส่งตัวคิรินให้กับตำรวจ และส่งคุณเข้าคุก ถือว่าเป็นเส้นฟางสุดท้ายของผมแล้ว”

คุณกิ่งเบิกตากว้าง มองเขาอย่างไม่น่าเชื่อ คิดไม่ถึงว่าคุกเข่าอ้อนวอนทั้งคืน เขาก็ไม่ใจอ่อนเลยแม้แต่น้อย

เธอรู้สึกเสียใจมาก ดวงตาแดงก่ำ “เคนท์ คุณมันเลือดเย็น พวกคุณทั้งตระกูลเลือดเย็นกันทั้งนั้น……”

สีหน้าของเคนท์เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า： “ลืมแล้วเหรอว่าคืนวันแต่งงานพวกเราคุยกันไว้ยังไง คุณสามารถเป็นภรรยาของผมได้ แต่ห้ามทำอะไรลับหลังผม ทำตัวเป็นภรรยาที่ดีของผมก็พอ”

พูดจบเขาไม่มองเธอ เดินไปขึ้นรถที่รอเขาอยู่ทันที

ในขณะที่รถจะขับออกไปนั้น เขากดกระจกลงมา แล้วหันหน้าไปพูดกับเธอว่า： “รักษาเกียรติตัวเองแล้วออกจากบ้านไปโดยดี มิเช่นนั้นผมจะบอกที่ซ่อนตัวของคิรินกับมาร์ช”

กิ่งมองกระจกรถที่เลื่อนปิดขึ้นเรื่อยๆ นั้น ความรู้สึกที่มีให้เขาในตอนแรกไม่หลงเหลืออะไรอีกต่อไป ยิ้มเย็นชาแล้วพูดกับเขาว่า： “เคนท์ คุณไม่ได้ตายดีแน่……”

มีคนใช้สองคนมาหาเธอ เกลี้ยกล่อมเธอว่า： “คุณผู้หญิง คุณออกไปจากที่นี่สักพัก รอให้คุณผู้ชายหายโกรธก่อน แล้วค่อยกลับมา ร่างกายของตัวเองสำคัญกว่า……”

กิ่งผลักคนใช้ที่มาเกลี้ยกล่อมเธอออกไป จู่ๆ ก็หัวเราะเสียงดังออกมา

เสียงหัวเราะนั้นทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกกลัว บรรดาคนใช้เหล่านั้นไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เธออีก ต่างถอยกลับเข้าไปในบ้าน และแอบคิดในใจว่า “คุณผู้หญิงคงจะเป็นบ้าไปแล้ว”

หลังจากที่เธอทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้เสร็จแล้ว ก็ลากกระเป๋าเดินทางแล้วเดินออกไปจากบ้านของตระกูลกรภัควัฒน์ จากนั้นเดินมาถึงถนนใหญ่

ท้องฟ้าเริ่มมีฝนตกลงมา เธอไม่มีความรู้สึกว่าเสื้อผ้าถูกฝนตกใส่จนเปียกหมดแล้ว ได้แต่เดินอย่างไม่คิดชีวิตท่ามกลางสายฝน

ในเวลานี้มีรถสีดำวิ่งตามเธอมาอย่างช้าๆ กระจกหลังรถลดช่องว่างเล็กๆ ลงมา และได้ยินแต่คนที่นั่งอยู่ข้างในพูดขึ้นว่า： “ขึ้นรถ”

เสียงไม่ค่อยดัง แต่สามารถให้กิ่งที่ใกล้เสียสติและกำลังเดินอยู่ท่ามกลางสายฝนได้ยินได้ เธอหยุดเดิน แล้วมองไปกระจกที่ดำสนิทนั้นด้วยความตกใจ

ทันใดนั้นประตูรถถูกเปิดออก มีคนยื่นมือมาดึงเธอให้ขึ้นรถ

รถหยุดลง คนขับรถด้านหน้าเดินลงมา นำกระเป๋าเดินทางของเธอเก็บไว้ที่กระโปรงรถด้านหลัง

รถขับออกไปอีกครั้ง กิ่งถึงรู้ตัวว่าเสื้อผ้าที่ใส่เปียกจนแนบติดกับเนื้อแล้ว เธอหนาวสั่นไปทั้งตัว มองภูผาที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วพูดขึ้นว่า： “เขาไล่ฉันออกมาจากตระกูลกรภัควัฒน์อย่างเด็ดขาดแล้ว ฉันช่วยอะไรคุณไม่ได้แล้ว”

ภูผายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า： “คุณยังมีความหวังเกี่ยวกับเขา และความรู้สึกกับเขาอีกเหรอ？”

“ฉัน……” กิ่งปฏิเสธออกมา “ไม่มี จะมีได้ยังไง？”

ภูผาถามกลับเธอไปว่า “แล้วคุณเสียใจอะไร ตอนนี้เขาไล่คุณออกจากบ้านก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร คุณเคยคิดมาก่อนไหม ว่าทำไมครั้งนี้เขาถึงโกรธมากกับการที่คุณให้คนไปทำร้ายมีนา？”

กิ่งรีบตอบออกมาว่า： “เพราะเรื่องนี้ฉันไม่ได้บอกเขา ฉันทำลับหลังเขา”

“ผิดแล้ว เขาน่าจะรู้แล้วว่ามีนากับขามีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกัน”

กิ่งเข้าใจทุกอย่างขึ้นมาทันที ทำไมเธอถึงคิดไม่ถึงตรงจุดนี้？

ยิ่งเธอร้องไห้ต่อหน้าเคนท์ว่าทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้นแทนโรซี่ เคนท์ยิ่งเกลียดชังเธอ