บทที่ 571 คลั่งรักภรรยา

ถ้าคุณกิ่งที่เป็นคุณยายแท้ๆ ยอมรับยิ้มกลับไปบ้านตระกูลกรภัควัฒน์ มันเป็นสิ่งที่ดีไม่น้อยเลย เพราะยังไงก็เป็นสายเลือดเดียวกัน ยังไงก็คงดูแลยิ้มได้ดี

แต่ทำไมคุณเคนท์และภรรยามาเปลี่ยนใจกะทันหัน เธอก็ยังไม่วางใจ ดังนั้นต้องไปดูที่โรงพยาบาลให้แน่ใจ

หลังจากที่นานาไปถึงโรงพยาบาล เห็นแค่ชาร์วีเดินอยู่ที่ทางเดินที่แผนกโลหิตวิทยา ไม่เห็นคุณกิ่งและยิ้มแล้ว

เธอถามอย่างร้อนรน: “ยิ้มล่ะ”

ชาร์วีประคองเธอไว้ พาเธอไปนั่งเก้าอี้ริมทางเดิน ว่า: “คุณกิ่งได้รับเธอไปแล้ว เป็นคุณกิ่งจริงๆไม่ผิด”

นานานั่งพักหายใจแล้วพูดว่า: “งั้นก็ดี ยิ้มหายดีหมดแล้วหรือยัง”

“ยัง” ชาร์วีส่ายหัวแล้วพูดว่า: “แต่ว่าคุณกิ่งบอกว่าพาเธอกลับไปพักฟื้นที่บ้านก็เหมือนกัน ที่บ้านได้เตรียมความพร้อมสำหรับการพักฟื้นของยิ้มแล้ว”

“พวกเขามีความสามารถจริงแหละ แต่ว่าทำไมพวกเขาเปลี่ยนใจกะทันหันล่ะ คราวที่แล้วคุณก็เห็นนี่ ท่าทีของคุณเคนท์แข็งมาก”

ชาร์วีก็รู้สึกแปลกใจว่า: “เมื่อกี้ผมก็ถามเขานะ แต่เขาไม่ตอบผม พูดแต่ให้พวกเราอย่าไปยุ่งเรื่องของครอบครัวเขา ยังพูดว่ายิ้มไม่มีความเกี่ยวข้องกับพวกเราแต่แรกแล้ว ให้พวกเราอย่ายุ่งเรื่องเขา มันน่าโมโหจริงๆ พวกเราช่วยเขาดูแลหลานสาวมาตั้งนาน แม้แต่คำขอบคุณก็ยังไม่มี”

นานาพูดอย่างมีสติว่า: “ฉันไม่คาดหวังว่าเขาจะซาบซึ้งหรอก แต่ว่ายิ้มเข้าบ้านตระกูลกรภัควัฒน์ไม่ใช่จังหวะที่ดี”

ชาร์วีเห็นสีหน้าเธอสดใส ท้องก็เริ่มดูออกแล้ว ถามว่า: “คุณมาที่โรงพยาบาลเด็ก มาร์ชรู้ไหม เขามีความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังไง”

“ระหว่างทางที่มาฉันโทรบอกเขาแล้ว เขาบอกให้ฉันรออยู่ที่โรงพยาบาล อีกสักครู่เขาก็มา”

“ตอนนี้เขาน่าจะยังประชุมอยู่ ดูแล้วเขาก็ไม่ประชุมให้จบแล้ว” ชาร์วีพูดอย่างระอาว่า: “คุณรอเขาอยู่ตรงนี้แหละ”

ผมต้องรีบกลับไปที่บริษัท ไม่อย่างนั้นพวกคณะกรรมก็จะโวยวายอีก

นานาถามอย่างประหลาดใจว่า: “เขาออกจากที่ประชุมกลางคั่นบ่อยเหรอ”

“ไม่บ่อยหรอก แค่ทุกครั้งที่คุณโทรเรียก เขาก็จะวาง งานทุกอย่างลง”

“อ้า!” นานาไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี “ฉันสัญญาว่าต่อไปฉันจะไม่รบกวนเขาตอนเวลาเขาทำงาน”

ชาร์วีชินแล้ว พูดอย่างไม่แคร์ว่า: “เดิมคนอย่างเขาจะต้องแก่ตายอย่างโดดเดี่ยว แต่พอรักใครเข้าแล้วก็จะรักอย่างบ้าคลั่ง”

พูดแล้วเขาก็หัวเราะออกมาอย่างไม่ตั้งใจ แล้วก็ออกจากโรงพยาบาลไป

นานามองตามหลังเขา ฉีกยิ้มออกเรื่อยๆเหมือนดอกไม้บาน ความหมายของชาร์วีคือมาร์ชเขาเป็นคนคลั่งรักภรรยาเหรอ แบบนี้ก็รู้สึกน่าตลกนะ

นานาหัวเราะได้แป๊บเดียว ก็ได้เห็นมาร์ชออกจากลิฟต์เหมือนลมพัดออกมา วิ่งมาข้างๆเธอ ถามว่า: “ชาร์วีล่ะ บอดี้การ์ด2คนที่ติดตามคุณล่ะ”

บนหน้าผากเขามีเม็ดเหงื่อออก หน้าตาเป็นกังวลอย่างมาก นานายิ้มให้เขาอย่างเอ๋อ ๆ ในใจรู้สึกอบอุ่นหวานที่พูดไม่ออก

แต่น้ำเสียงเขาค่อนข้างซีเรียส ว่า: “ผมถามคุณก็ไม่ตอบ คุณยังยิ้มอยู่ได้”

“บอดี้การ์ดทั้ง2คนฉันให้เขาเฝ้าอยู่ที่รถ ที่นี่เป็นโรงพยาบาลเด็ก ให้เขาตามเข้ามาด้วยเดี๋ยวจะทำให้เด็กๆที่ป่วยตกใจ” นานาอธิบาย “ชาร์วีบอกว่าคุณหยุดการประชุมแล้วมาหาฉัน ก็เลยรีบกลับบริษัท”

มาร์ชเห็นเธอค่อนข้างผ่อนคลาย พูดอย่างโกรธๆ ว่า: “คุณอยู่ที่นี่คนเดียวประมาทเกินไปแล้ว”

นานาจับมือเขามาวางไว้ที่ท้องตัวเอง ยิ้มว่า: “ฉันไม่ใช่ตัวคนเดียวนะ ยังมีพวกเขา พวกเรารอคุณอยู่ที่นี่ด้วยกัน”