บทที่ 572 คุณมีอะไรในใจกันแน่

มาร์ชขำเธอว่า: “ไม่เคยรู้ว่าคุณก็รู้เรื่องดนตรีด้วย”

“จริงๆแล้วคนที่ชอบศิลปะทำเกี่ยวกับออกแบบ ก็ชอบดนตรีกันทั้งนั้น เพราะศิลปะมันเชื่อมกัน” นานายิ้ม นึกถึงตอนอยู่ปารีสปีนั้น เธอและโซฟีไปร่วมงานดนตรีด้วยกัน หรือตอนเบื่อๆจะไปร้องเพลงกัน

ขณะนี้พนักงานกำลังมาเสิร์ฟอาหาร ตอนแรกนานาไม่ค่อยหิว แต่พอเห็นสีสันของอาหารแล้ว ก็รู้สึกหิวแล้ว

เธอไม่ได้กินก่อน แต่ตักอาหารให้กับมาร์ชก่อนว่า: “คุณหิวแล้ว รีบข้าวเถอะทาน ทานเยอะหน่อยนะ”

“ได้ครับ” มาร์ชกินกับข้าวก่อน เดินอยากจะบอกกับเธอว่าร้านอาหารร้านนี้เจ้าของก็คือภูผา และคนที่ตามสืบภูผาสังเกตเห็นว่าหลังจากที่คุณกิ่งรับยิ้มไปแล้วไม่ได้กลับไปบ้านตระกูลกรภัควัฒน์ แต่ไปที่บ้านของภูผา

เรื่องนี้น่าแปลกมาก ทำไมคุณกิ่งถึงไปเกี่ยวข้องกับภูผา ถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจ เรื่องมันรู้สึกจะยุ่งวุ่นวายพอสมควร

“คุณกำลังคิดอะไรอยู่ จานเปล่า ยังคีบอยู่อีก คีบอากาศเหรอ” นานาเห็นเขาเหม่อลอยอีกแล้ว วางตะเกียบล งถามอย่างเคร่งขรึมว่า: “ช่วงนี้คุณมีอะไรในใจกันแน่ มีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่เหรอ”

มาร์ชจ้องมองเธอพูดว่า: “ผมได้หาคนตามสืบภูผา รู้มาว่าประวัติและเบื้องหลังเขาน่าแปลก”

“แปลกยังไงเหรอ” นานาอดอยากรู้ไม่ได้ถามว่า

“ที่ที่เขาพักอยู่ในตอนนี้ เป็นบ้านเก่าที่เป็นมรดกตกทอดไม่ผิด แต่ตัวเขาเองไม่เคยอาศัยอยู่ในเมือง C ตอนเด็ก ๆน่าจะไปอยู่แถบเอเชีย ใช้ชีวิตแถวเอเชีย หลายปีมานี้พึ่งกลับมาเมืองC ได้ทำการปรับปรุงซ่อมแซมบ้านเก่า แล้วเปิดร้านอาหารอยู่ทางนี้ และก็ไม่ได้มีธุรกิจอย่างอื่น ก็มีแค่ทำการกุศล บริจาคแต่ละครั้งก็บริจาคเยอะด้วย”

นานาค่อยฟังและทานอาหารไปด้วย ว่า: “นี่ก็ไม่มีอะไรน่าแปลกนี่ ชาวจีนกลับสู่บ้านเกิด ใบไม้ร่วงหวนคืนสู่รากเหง้า เขาอาจจะเป็นนักธุรกิจที่ร่ำรวยแถบเอเชียก็ได้ ”

“สำหรับที่เขาทำอะไรทางแถบเอเชียกำลังสืบอยู่ แต่ว่า แต่ว่าวันนี้พึ่งรู้ว่าคุณกิ่งกับเขารู้จักกัน”

นานา อ้า..ไปคำหนึ่ง กลืนอาหารในปากลงท้อง ในสมองแวบเข้ามา ภาพเหตุการณ์ที่คราวก่อนเจอคุณกิ่งคุยกับชายผมขาวที่ห้าง

ในตอนนี้เธอมัวแต่สังเกตคุณกิ่ง ไม่ได้มองหน้าตาของชายผมขาว

ตอนแรกมาร์ชไม่อยากทำลายบรรยากาศทานข้าวของพวกเขา แต่ในเมื่อก็พูดเรื่องเหล่านี้แล้ว ก็ให้เธอรู้เลยก็ไม่เป็นไร “และยังมีร้านอาหารหรูๆร้านนี้เจ้าของก็คือภูผา วันนี้พาคุณมาทานข้าวที่นี่ ก็อยากมาดูว่าร้านอาหารที่เขาเปิดทำไมถึงทำให้เศรษฐีของเมืองC ยื้อแย่งกันมาอย่างรวดเร็ว”

“ผ่อนคลาย เพลิดเพลิน อาหาร......โดนเขาจับมารวมกันได้อย่างลงตัว ทานอาหารที่นี่มันเป็นช่วงเวลาที่ผ่อนคลาย” นานาพูดสรุปออกมาหลายข้อ แต่ในหัวก็ยังพยายามนำหน้าตาของชายผมขาว เป็นภาพมืดมัว ตอนนั้นก็ไม่ได้ดูให้ละเอียด

“คุณพูดถูก”

นานาพูดอีกว่า: “มาร์ช คุณยังจำได้ไหมครั้งก่อนที่พวกเราพาอธิไปเดินห้างกลับมาแล้วฉันคุยอะไรกับคุณว่า ฉันเห็นคุณกิ่งกับชายผมขาวทั้งหัวอยู่ร้านอาหารฝรั่งอย่างสนิทสนมไหม”

มาร์ชก็นึกเรื่องนี้ออก นึกได้ทันทีว่า: “คุณสงสัยว่าชายผมขาวที่เห็นก็คือภูผา”

“ฉันไม่รู้ ตอนนั้นไม่ได้สังเกตหน้าตาของชายคนนั้น แต่ผมสีขาวของเขาเด่นสะดุดตามาก......”

“ผมว่าก็คือภูผาแหละ” มาร์ชพูด “ผมก็พึ่งได้รับข่าว คุณกิ่งไม่ได้พายิ้มกลับไปที่บ้านตระกูลกรภัควัฒน์ แต่ไปที่บ้านของภูผา”

“อะไรนะ” นานาตกใจว่า: “หมายความว่าที่ยอมรับยิ้มไม่ใช่ความต้องการของคุณเคนท์เหรอ คุณกิ่งกับภูผาเขาคบกันเหรอ ไม่ใช่ ไม่ใช่ ต่อให้คุณกิ่งมีกิ๊ก แล้วทำไมต้องเอาหลานสาวของตัวเองไปบ้านกิ๊ก ก็ยังไม่ถูก คุณว่าภูผาพึ่งกลับมาจากที่อื่นไม่กี่ปีไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงทำให้คุณกิ่งทิ้งคุณเคนท์แล้วคบกับเขาได้.......”