บทที่ 573 สมดังใจหวัง

“มีเจ้าหน้าที่หลายคนกำลังเจรจากับศุลกากรอยู่ แต่ว่าบริษัทที่ต้องการวัสดุก่อสร้างชุดนี้เป็นบริษัทย่อยของRA กรุ๊ปให้เวลาพวกเราสองวันในการส่งของ......ทางแผนกเซลล์บอกว่าจัดส่งไม่ทัน พวกเขาก็จะฟ้องพวกเราผิดสัญญา........”

คุณเคนท์ไม่เพียงแค่เจ็บหน้าอก หัวก็ปวดขึ้นมาด้วย ตะคอกใส่เลขาว่า: “ผู้รับผิดชอบแผนกเซลล์อยู่ไหน”

“อยู่ อยู่นอกออฟฟิศค่ะ” เลขาก้มหน้าดูด

“ให้เขาไสหัวเข้ามา”

“ค่ะ” เลขารีบถอยออกไป

หลังจากที่เขาได้ฟังรายละเอียดจากเซลล์แล้ว ก็ต้องไปเจรจากับบริษัทก่อสร้างนั้นด้วยตัวเอง

แต่ฝ่ายตรงโน้นยืนกรานหนักแน่น เขาอารมณ์เสียพูดว่า: “เอาสินค้าออกจากศุลกากรได้ ต่อให้เป็นการดำเนินการปรกติสองวันก็ไม่ได้ เวลาสองวันจะเป็นไปได้ยังไง......”

เขายังพูดไม่จบ ทางโน้นก็วางสายแล้ว

เขาโมโหจนเอามือถือทุบ ลงกับโต๊ะ ด่าว่า: “ไม่มีเหตุผล ไม่มีเหตุผล”

ก็แค่คนดูแลบริษัทย่อยในเครือRA กรุ๊ปก็ยังกล้าพูดกับเขาอย่างนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคนแบบนี้ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะพูดกับเขา

เขาโทรหาคุณลุคค์ทันที อยากให้คุณลุคค์ทำเกินไปฉวยโอกาสจู่โจมเขา ธุรกิจส่วนธุรกิจ เรื่องความแค้นส่วนตัวก็ส่วนความแค้น ทำไมเอามาปะปนด้วยกัน

มือถือของคุณลุคค์เป็นเสียง ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด แบบนั้น ไม่ยอมรับสายเลย

วัสดุก่อนสร้างชุดนี้จำนวนไม่น้อย ถ้าจะจ่ายค่าผิดสัญญาตามกฎหมาย บริษัทรับมือไม่ไหวแน่ ๆ

ทางออกในตอนนี้คือเขาต้องบีบให้คนที่รับผิดชอบติดต่อศุลกากร “ต้องจัดการเอาสินค้าออกมาจากศุลกากรให้ได้ภายในสองวัน”

……

นานาอยู่บ้านกำลังลองชุดแต่งงานที่มาร์ชเลือกซื้อมาจากอิตาลี ใส่แล้วสวยงามมากและยังบังท้องที่เริ่มโต ทรวดทรงดูแล้วก็ยังมีเอวอยู่

เดิมที่เธออยากออกแบบชุดแต่งงานด้วยตัวเอง แต่มาร์ชเป็นห่วงว่าเธอจะเหนื่อยเกินไป ว่าไปแล้วกว่าจะออกแบบเสร็จแล้วส่งไปสั่งตัว เวลาก็ไม่ทัน

มาร์ชก็เลยเลือกจากร้านชุดแต่งงานชื่อดังในอิตาลีมาชุดหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าสายตาของเขาก็ไม่เลวเลยนะ

ป้าโบว์และแก้วช่วยเธอลองชุด มองจนตะลึง

“นายหญิงรอง คุณใส่ชุดแต่งงานแล้วสวยมากเลย สวยเหมือนคุณหนูแต่งงานในสมัยนั้นเลย” ป้าโบว์จับเนื้อผ้าของชุดแต่งงานเบาๆ คิดถึงสมัยที่เธอและแม่ของมาร์ชยังสาวๆ น้ำตาก็ไหลออกมาว่า “แค่ว่ารูปแบบของชุดแต่งงานในสมัยนี้ยิ่งอยู่ยิ่งสวย”

นานากุมมือของป้าโบว์ไว้แน่น ๆ แล้วก็หยิบชุดราตรีสีขาวออกจากกล่องกระดาษใบใหญ่ สะบัดออกแล้วทับลงบนตัวของป้าโบว์ ยิ้มพูดว่า: “นี่เป็นชุดราตรีที่มาร์ชเตรียมให้คุณป้า คุณป้าลองดูว่าชอบไม้”

ป้าโบว์รับชุดมาอย่างตื่นเต้นดีใจ แม้ว่าจะไม่หรูหราเหมือนชุดที่นานาใส่ แต่ชุดราตรีนี้ก็คล้ายกับชุดแต่งงานอย่างมาก “ฉันอายุขนาดนี้แล้ว ยังใส่แบบนี้มันจะเหมาะสมเหรอเป็นงานแต่งงานของพวกคุณไม่ใช่ของฉัน ใส่ชุดราตรีสีขาวทำไม”

นานาส่งสายตาให้แก้วดึงป้าโบว์แล้ว ไม่ให้เธอไป พูดว่า: “คุณป้าลองก่อนนะ นี่เป็นความต้องการที่มาร์ชมีให้ เพราะป้าดูแลเขาสองคนแม่ลูกทั้งชีวิตไม่แต่งงาน ก็ถือโอกาสนี้ใช่ราตรีสีขาวเพื่อให้สมดั่งใจหวัง”

“ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ” แก้วพูดเสริมว่า: “ป้าโบว์ ป้าก็อย่าปฏิเสธเลยนะ นี่คือความกตัญญูของคุณชายและนายหญิงรอง”

พูดแล้วแก้วก็ดันป้าโบว์เข้าไปห้องเปลี่ยนชุด ช่วยเธอเปลี่ยนชุด

นานาก็รีบหยิบชุดราตรีสีชมพูอีกชุดให้กับแก้ว ว่า: “นี่เป็นของเธอ เอาไปลองดูนะ”

แก้วรู้สึกตื่นเต้นว่า: “นายหญิงรอง ฉันก็มีเหรอคะ ฉันยังไม่เคยใส่ชุดที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลย”

“ใช่ มีด้วยจ้า มาร์ชบอกว่าในงานแต่งทุกคนต้องใส่ให้สวยๆงามๆกัน” นานายิ้มแล้วให้พวกเขาไปเปลี่ยนชุดกัน

รอพวกเขาเปลี่ยนชุดออกมา ทำให้คนตาลุกวาวทีเดียว