บทที่ 578 ฝีมือของการแสดง

“คุณจะเอาของที่ระลึกของคุณแม่คุณให้ฉันเหรอ” นานาไม่แน่ใจ แต่ก็ชายตามองสมุดบันทึกที่สวยงามนั้น

“ใช่ ในเมื่อผมตัดสินใจให้หนูเป็นผู้สืบทอดมรดก ต่อไปทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลกรภัควัฒน์ก็เป็นของหนูทั้งหมด” คุณเคนท์ให้เธอรับสมุดรบันทึกไว้

แต่นานากลับไม่เอา ยืนกรานความคิดว่า: “คุณเคนท์ ฉันไม่มีทางเป็นผู้สืบทอดของตระกูลกรภัควัฒน์ ถ้าคุณไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว ก็รีบลุกขึ้นมาแก้วิตกฤของVE Group เพราะว่าVE Groupไม่ใช่คุณเป็นคนก่อตั้งขึ้นมาก แต่มันเกิดจากความพยายามของคนในตระกูลกรภัควัฒน์หลายรุ่น VE Group ไม่ควรพังกับมือของคุณ”

“นานา.......”

“คุณเคนท์ สิ่งที่ควรพูดฉันก็พูดหมดแล้ว ฉันไปล่ะ” พูดแล้วนานาลุกขึ้น

คุณเคนท์อยากให้เธออยู่ต่อ “นานา หนูรอก่อน ฟังผมพูดให้จบก่อน”

นานาหันหลังให้เขา พูดอย่างเย็นชาว่า: “กรุณาอย่าพูดต่อเลยค่ะ ฉันไม่อยากฟัง......อย่าคิดว่าเพราะบนตัวฉันมีเลือดของตระกูลกรภัควัฒน์ก็จะดึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับแผนการร้ายๆเหล่านี้เลย”

“ความตั้งใจแต่แรกของผมคือไม่ใช่จะให้หนูมาสืบทอดVE Groupในสถานการณ์อย่างตอนนี้ ตอนผมแน่ใจว่าหนูคือลูกสาวจริงๆก็ได้ตัดสินใจแล้ว แล้วVE Groupในตอนนั้นไม่ได้มีวิกฤติ”

“พอแล้ว ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่อยากฟัง คุณฟังไม่เข้าใจเหรอ” นานาพูดพร้อมกับดึงประตูห้องเปิดออก

เคนท์ไม่อยากให้เธอจากไปรีบลงจากเตียง ลืมไปว่ายังให้น้ำเกลืออยู่ ทันใดก็ดึงน้ำเกลือล้มลง กับพื้นแตกละเอียด น้ำเกลือก็กระจายเต็มพื้น

ได้ยินความเคลื่อนไหวด้านหลัง นานารีบหันกลับไปเห็นเคนท์ดึงเข็มหลังมือออกเลือดกำลังไหล รีบประคองเข้าไว้ว่า: “นี่คุณทำอะไรเนี้ย อย่าบังคับฉันได้ไหม ฉันไม่มีความสามารถนี้หรอก และไม่อยากสืบทอดVE Groupเลย”

เคนท์ก็เลยจับแขนเธอไว้ดีกว่า พูด: “ถ้าตั้งแต่แรกที่ผมอยากให้คุณสืบทอดเพราะทำตามสัญชาตญาณอย่างหนึ่ง งั้นตอนนี้ก็ต้องเป็นหนูมาสืบทอดสัญชาตญาณ ถึงจะช่วยสัญชาตญาณให้รอดได้”

นานาตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่า: “ฉันไม่ใช่เทพพิทักษ์โลก”

ขณะนี้เลขาขิมที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากภายในก็รีบเปิดประตูเข้ามา พูดตัดบทของพวกเขา ถามว่า: “คุณเคนท์ คุณเป็นอะไรไหม”

เธอเห็นแค่ขวดน้ำเกลือแตก เข็มอยู่บนเตียงผู้ป่วย หลังมือของคุณเคนท์ยังมีเลือดไหล รีบพูดขึ้นอีกว่า: “ดิฉันจะไปเรียกหมอและพยาบาล”

ไม่รอเคนท์ห้าม เธอก็วิ่งออกไปเรียกคนแล้ว

เคนท์เห็นว่าไม่สามารถคุยกับนานาต่อได้ ปล่อยนานาออก หยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นออกจากลิ้นชักยัดให้เธอว่า: “อันนี้หนูเอากลับไป สัญญากับผมลองทบทวนใหม่อีกครั้ง”

นานาก็เลยต้องจำยอมรับสมุดบันทึกไว้ พยักหน้า แล้วรีบออกไปจาหห้องพักผู้ป่วยวีไอพี

เธอเอาสมุดบันทึกยัดลงไปในกระเป๋า หลังจากเดินออกจากโรงพยาบาลสังเกตว่าใจที่ไม่มีคลื่นตั้งแต่แรก กลับสับสนขึ้นมาอีก แล้วตัวเองควรทำยังไงดี

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ฟ้าก็ใกล้ค่ำแล้ว ลงจากรถ เธอมองพระอาทิตย์ตกดินที่ขอบฟ้า สูดอากาศเข้าลึกๆให้ตัวเองผ่อนคลายแล้วเธอเข้าไป

ป้าโบว์ที่กำลังวุ่นวายอยู่ที่ห้องโถงเห็นเธอ รีบเข้ามาต้อนรับว่า: “นายหญิงรอง วันนี้คุณมาร์ชกลับมาเร็ว คุณขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็เรียนคุณมาร์ชลงมาทานข้าวพร้อมกันนะ”

“มาร์ชกลับมาแล้วเหรอ” นานาวางกระเป๋าในมือลง เปลี่ยนรองเท้า กำลังคิดอยู่ว่าหลายวันมานี้วันนี้คือวันที่มาร์ชกลับมาเร็วสุดแล้ว

ป้าโบว์ตอบอืมแล้ว จะช่วยเธอเอากระเป๋าแขวนขึ้นไป ว่า: “นายหญิงรอง ทำไมกระเป๋าคุณหนักจัง ใส่อะไรไว้เหรอ”

นานาเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ รีบรับกระเป๋าตัวเองกลับ ยิ้มว่า: “ไม่ต้องแขวน เดี๋ยวฉันเอากลับไปที่ห้องเอง”