บทที่ 579 ฉันยากที่จะวางใจ

“คุณมองฉันอย่างนี้ทำไม ฉันยังพูดอะไรขาดไปเหรอ”

นานาส่ายหัว เขาและคุณเคนท์เหมือนจะเตรียมพร้อมแล้วสำหรับที่จะเปิดศึกกับภูผา ในใจเธอมีความกังวลที่พูดไม่ออก

มาร์ชกอดเธอไว้แน่น พูดเสียงเบาข้างหูเธอว่า: “คุณมีนา เรื่องอย่างนี้ผมไม่อยากให้เกิดอีกเป็นครั้งที่สอง ห้ามมีครั้งที่สองอีกนะ ผมต้องการให้ลูกของพวกเราคลอดอย่างปลอดภัย ผมต้องการให้คุณและลูกๆปลอดภัย”

นานากอดเขากลับ “ฉันรู้ว่าหลังจากที่บอกคุณหมด คุณก็จะยืนขวางอยู่ตรงหน้าฉัน คุณเองก็ระวัง ฉันและลูกๆก็ไม่อาจเสียคุณไป”

มาร์ชดันหน้าผากเธอไว้ หัวเราะว่า: “คุณต้องเชื่อว่าพวกเราจะต้องอายุมั่นขวัญยืน”

“ฉันเชื่อค่ะ” นานาไม่อยากให้ตัวเองคิดมาก จุงมือเขาไว้ยิ้มว่า: “พวกเรารีบลงไปกินข้าวกันเถอะ ไม่อย่างนั้นป้าโบว์ก็ได้ขึ้นมาตามล่ะ”

มาร์ชเตือนเธอว่า: “คุณไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอ ผมรอคุณ”

“เอ่อใช่” นานาปล่อยเขาแล้วไปที่ห้องเปลี่ยนชุด

มาร์ชเอนหลังอยู่ที่โซฟาคนเดียว ริมฝีปากเผยขึ้น จริงๆแล้วจะเล่นงานภูผาและคุณกิ่งไม่ง่ายขนาดนั้น ต้องเพิ่มการป้องกันความปลอดภัยของนานาและลูกๆ และเขาต้องไปหาคุณเคนท์ก่อน

นานาพูดไม่ผิด ดูสถานการณ์ตอนนี้ต่อให้พวกเขายืนมองเฉยๆ ภูผาจัดการคุณเคนท์เสร็จก กลัวว่าจะมาจัดการพวกเขาเพื่อแก้แค้นให้โรซี่

เขาเปิดมือถือ มองสถานที่จัดงานแต่งที่ออกแบบเสร็จแล้ว ก็หวังว่าเรื่องนี้จะไม่กระทบกับงานแต่งที่เขามอบให้เธอ

……

มาร์ชไม่ให้เธอไปยุ่งกับวิกฤตของVE Groupอีก ว่าเขาและคุณเคนท์จะร่วมมือกันแก้ไข

หลายวันนี้เธอไม่ได้ไปถามสถานการณ์ของVE Groupอีก เพื่อไม่ให้มาร์ชไม่พอใจ แค่คิดถึงพรุ่งนี้อันดาก็จะมาเมืองC รู้สึกตื่นเต้นมากที่เธอจะไปเกาะเล็กๆที่เหมือนความฝันด้วยกัน

งานแต่งช่วงแรกก็ได้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เธอกับมาร์ชวางแผนไว้อย่างนี้ เธอพาอธิและเพื่อนผู้หญิงที่สนิทกันเดินทางโดยเครื่องบินเหมาลำไปที่เกาะก่อนสองวัน

มาร์ชและแขกที่เหลือนั่งเครื่องบินอีกลำไปถึงก่อนงานหนึ่งวัน อย่างนี้พวกสาวๆก็จะมีเวลาเตรียมเยอะขึ้น

สัมภาระอะไรพวกนี้ป้าโบว์และแก้วจัดเตรียมเสร็จนานแล้ว พรุ่งนี้นานาและแค่รออันดาถึงก็ออกเดินทาง

วันนี้เธอว่างไม่มีอะไรทำ นึกถึงสมุดบันทึกเล่มที่เคนท์ให้เธอ เอาออกมาจากกระเป๋าในวันนั้น พิงกับเก้าอี้เปิดดูหน้าแรก

หน้าแรกเขียนไว้สองประโยค ก็คือการ์ดที่เคนท์มอบให้เธอเขียนว่า “ดอกไม้ปีแล้วปีเล่าก็เหมือนกัน คนเราปีแล้วปีเล่าไม่เหมือนเดิม”

ลงบันทึกวันที่คือหลายสิบปีที่แล้ว

ลายมือที่สวยงามนั้นมีคราบซีดเหลืองแล้ว แต่ดูจากลายมือก็ดูออกว่าริสาได้รับการศึกษาที่ดีในยุคนั้น

นานาอ่านหน้าแรกๆ เป็นเหตุการณ์หลังจากหนีออกจากคุกของตระกูลพงศ์ภูริโสภณ ภูมิใจและมีความสุขกับชีวิตใหม่ของตัวเอง

บางตอนก็มีการกล่าวถึงความคิดถึงกับลูกน้อย เธอมีความรักเต็มเปี่ยมกับลูกของตัวเองที่เกิดกับตระกูลพงศ์ภูริโสภณ เพียงแค่ว่าตอนที่หนีออกจากตระกูลพงศ์ภูริโสภณเธอไม่สามารถพาลูกออกมาด้วย

นานารู้สึกมีความเศร้า ปิดสมุดบันทึก

เด็กที่ริสาคิดถึงก็คงจะเป็นภูผาในตอนนั้นมั้ง แล้วทำไมภูผาถึงต้องเคียดแค้นตระกูลกรภัควัฒน์ถึงเพียงนี้ นี่ก็คงเป็นเรื่องราวที่โศกเศร้ามาก

นานาไม่อยากกระทบกับสภาพจิตใจของตัวเองที่กำลังจะจัดงานแต่ง อยากรอหลังกลับจากเกาะค่อยอ่านสมุดบันทึกให้จบ

วันที่สอง นานาตื่นแต่เช้า เห็นว่ามาร์ชไม่ได้กลับทั้งคืน กำลังต่อสายของมาร์ชติด จึงนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาพูดไว้แล้ว ตามธรรมเนียมก่อนวันแต่งานสามวันห้ามเจอกัน

ก็ได้ยินปลายสายส่งเสียงของงัวเงียของมาร์ชมาว่า “เช้าขนาดนี้ ทำไมเหรอ”

“อา....รบกวนคุณนอนแล้ว” แค่ไม่เจอวันเดียวนานาก็คิดถึงเขาแล้ว ว่า: “พึ่งตื่นนอนก็ไม่เห็นคุณอยู่ข้างกาย ฉันลืมไปว่าเมื่อคืนคุณไปบ้านของชาร์วี”

“คิดถึงผมแล้วใช่ไหม”