บทที่ 584 อย่าเศร้าเกินไป

เมื่อเร็นเห็นมีนาเข้ามาในห้องอาหาร เขาก็แสดงออกถึงความใส่ใจ ด้วยการลุกขึ้นเพื่อเลื่อนเก้าอี้ที่ยังว่างข้างๆให้มีนานั่งทันที พลางพูดว่า: “พี่มีนา อยากกินอะไรก็บอกเดี๋ยวผมคีปให้”

มีนารักษาระยะห่างกับเขาและพูดว่า: “ฉันทำเองได้”

จากนั้นก็มองไปทางทุกคน เธอต้องการจะยิ้มให้ทุกคนเล็กน้อย แต่มุมปากของเธอทำได้เพียงโค้งขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น

“ขอบคุณทุกคนที่มาในวันนี้ ฉันสบายดี เรามาทานอาหารกันเถอะ”

ป้าโบว์ที่ยืนอยู่ข้างเธอ รีบพูดขึ้น: “ใช่ค่ะ รีบๆทานเถอะ”

เทมป์รีบตัดหน้าเร็น ด้วยการคีปแล้ววางหมูตุ๋นให้มีนา พลางพูดว่า: “ผมจำได้ว่าเมื่อก่อนคุณชอบทานอันนี้มากที่สุด กินเยอะๆนะ อย่าเศร้าเกินไป ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณดี”

มีนาส่งเสียงอืม ยัดหมูตุ๋นเข้าปากด้วยช้อนที่อยู่บนชาม แล้วกลืนมันด้วยความรู้สึกยากลำบาก

เธอจำได้ว่าตอนที่เธอกับเทมป์กำลังศึกษาอยู่ในวิทยาลัย เธอไม่มีแม้แต่เงินจะกินข้าว และยังดื้อรั้นไม่อยากขอเงินจากครอบครัว

ทางเทมป์เองก็เกิดในครอบครัวเล็ก ๆ ที่ไม่ร่ำรวย ค่าครองชีพรายเดือนของเขาไม่สูงมาก บางครั้งเขาก็จะซื้อหมูตุ๋นมา ทั้งสองคนแบ่งกันกินราวกับช่วงเทศกาลปีใหม่

“ขอบคุณค่ะ ฉันแนะนำคุณตั้งแต่แรก ตอนนี้ฉันเข้าใจความรู้สึกคุณในตอนนั้นแล้ว” มีนาพยายามทำให้ตัวเองยิ้มในขณะที่พูด

เร็นไม่รู้ว่าตอนนี้จะคีปอะไรใส่จานมีนาดี เพราะเขาไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับสิ่งที่มีนาชอบกินมากนัก

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงอะไรบางอย่างได้ มองไปทางมีนา และมองไปทางเทมป์ พวกเขาทั้งคู่ต่างก็สูญเสียคนรัก แล้วพี่เขยจะอยู่กับพี่มีนาอีกไม่ได้เหรอ?

เทมป์บีบจมูกของตัวเอง เพื่อทำให้น้ำตาไหลกลับ พลางยิ้มแล้วพูดว่า: “คุณแข็งแกร่งกว่าผมอีก กินเถอะ กินเยอะๆนะ”

“ทุกคนอย่ามัวแต่คุยกันสิ กินๆ” อันดารีบทำให้บรรยากาศดูมีชีวิตชีวา และคีปใส่อาหารมากมายใส่จานของมีนา

ทุกคนเริ่มขยับตะเกียบ มีนากินอย่างเอร็ดอร่อยกว่าใครๆ เธอกินซุปไปสองชาม และกินอาหารอื่นด้วย

ป้าโบว์ที่ดูอยู่ข้างๆทั้งเศร้าและมีความสุขในเวลาเดียวกัน ก่อนจะหันหลังและแอบเช็ดน้ำตาของตัวเอง

แม้ว่าทุกคนในที่นี้ต้องการจะทำให้มีนารู้สึกดีขึ้น แต่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าความเจ็บปวดแบบนี้ไม่สามารถเอาชนะได้ในทันที

สักพักบรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็จืดชืดลงเล็กน้อย เร็นและอันดาจึงหาเรื่องคุยเพื่อไม่ให้ดูน่าเบื่อเกินไป

“เร็น ตอนนี้คุณเป็นซุปเปอร์โมเดลแล้ว งั้นถือว่าคุณเป็นสมาชิกในวงการบันเทิงแล้วสิ คุณมีเรื่องซุบซิบอะไรจะเล่าให้พวกเราฟังไหม” อันดาขยิบตาให้เร็น

เร็นตอบโต้: “ใช่แล้ว ในวงการบันเทิงมีเรื่องซุบซิบมากมาย ผมจะเล่าอะไรสนุกๆให้ฟัง……”

“มีนา เมื่อกี้ทำไมเคนท์ถึงมาหาคุณ?” เทมป์พูดขัดจังหวะเร็น

“ใช่ๆ เขามาทำไม?” เร็นเองก็อยากรู้เช่นกัน เพราะในตอนที่เขาเห็นเคนท์ เขาอยากจะเหวี่งหมัดใส่เคนท์ และถามเขาว่าจิตสำนึกของเขาอยู่ที่ไหน ถึงได้ช่วยให้โรซี่พ้นผิด

มีนามองพวกเขา และรู้สึกว่าบางเรื่องก็ควรจะบอกกับพวกเขาให้ชัดเจน เธอจึงวางช้อนลงแล้วพูดว่า: “ฉันคิดว่าคนที่ช่วยให้โรซี่พ้นผิดไม่ใช่เคนท์ แม้ตอนนี้จะยังไม่มีหลักฐานพิสูจน์ แต่ฉันคิดว่าพวกคุณคงรู้แล้วในตอนนี้เคนท์กับกิ่งกำลังอยู่ในขั้นฟ้องอย่า เพราะจริงๆแล้วโรซี่ไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆของเขา ดังนั้นพวกคุณไม่จำเป็นต้องเกลียดเขาอีกต่อไป และคนที่ช่วยโรซี่พ้นผิดน่าจะเป็นกิ่งกับคนที่อยู่เบื้องหลัง”

หลังจากที่เธอพูดจบ ชาร์วีที่นั่งเงียบมาตลอดก็ไม่ได้มีทีท่าแปลกใจเลย เพราะเขารู้เรื่องทั้งหมดนี้มานานแล้ว

เขากวาดสายตาไปทางเทมป์และเร็น มาร์ชเพิ่งจะจากไปได้ไม่นาน เขากลัวว่าจะมีคนมาคอยจับตาดูภรรยาของมาร์ช ดังนั้นเขาจึงต้องช่วยมาร์ชในการปกป้องภรรยาของเขา

เขาจึงพูดต่อจากมีนา “พวกคุณไม่ได้อ่านข่าวต่างๆเกี่ยวกับคดีหย่าร้างของเคนท์เหรอ ภรรยาของเขาเคยนอกใจเขา ดังนั้นตอนนี้เขาต้องการให้กิ่งย้ายออกไปจากบ้าน ส่วนมีนาเป็นลูกสาวแท้ๆของเขา และเป็นทายาทในอนาคตของตระกูลกรภัควัฒน์”