บทที่ 583 รสชาติที่คุ้นเคย

ในที่สุดวันนี้อาหารบำรุงร่างกายที่ป้าโบว์ส่งมาก็ถูกเปิดฝาจนได้ มันไม่สูญเปล่าอีกต่อไป

“มี มี พอจะกินได้ไหม?” อันดาจัดโต๊ะเล็กๆบนเตียงในโรงพยาบาลให้กับเธอ และเทอาหารบำรุงร่างกายที่ป้าโบว์เคี่ยวมาให้ลงในชามเพื่อให้เธอกิน

มีนากินซุปติดต่อกันหลายชาม อันดาที่กลัวว่าเธอกินเร็วเกินไป จึงบอกให้เธอกินให้ช้าลง

จู่ๆเธอก็รู้สึกอยากอาหารขึ้นมา ซึ่งมันทำให้อันดาทั้งตื่นเต้นและมีความสุข ในขณะที่เธอกำลังทานอาหารบำรุงร่างกายอยู่นั้น อันดาก็เดินออกมานอกห้องเพื่อโทรหาป้าโบว์ และบอกข่าวดีนี้กับเธอ ทั้งยังบอกให้เธอเตรียมอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการมากกว่านี้มาให้มีนา

มีนาอยู่ในโรงพยาบาลต่ออีกสองสามวัน หลังจากที่ทารกในครรภ์ของเธออาการคงที่เธอก็ขอให้ออกจากโรงพยาบาลด้วยความสมัครใจ เธอไม่ต้องการอยู่ในโรงพยาบาลอีกต่อไปแล้ว

หลังจากออกจากโรงพยาบาลเธอก็กลับไปที่คฤหาสน์ เมื่อกลับถึงห้องนอนของพวกเขา มีนาก็บอกกับตัวเองซ้ำๆ ว่าเธอต้องเข้มแข็งเพื่อลูกสองคนที่อยู่ในท้องของเธอ แต่เมื่อเห็นว่าสิ่งของทั้งหมดของมาร์ชยังคงอยู่ในห้อง ดวงตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้ง

เธอเปิดประตูตู้เสื้อผ้าออก ชุดสูท เสื้อเชิ้ต แจ็กเก็ต คาร์ดิแกนของมาร์ช…...ยังคงแขวนเรียงกัน เธอหยิบมันออกมาหนึ่งชุด และวางหน้าแนบกับชุดราวกับว่ายังได้กลิ่นที่คุ้นเคยของเขา

เธอเอื้อมมือออกไปหยิบเนคไทที่เธอเคยเลือกให้เขา เธอจำได้ว่าหลังจากเลือกเนคไทเสร็จเธอก็ช่วยเขาผูกมัน แต่เธอผูกยังไงก็ไม่สวย จึงถูกเขาถูกหัวเราะเยาะเพราะโง่เกินไป

ในขณะที่เขาหัวเราะเยาะเธอ เขาก็ยังคงรอยยิ้มที่มีเสน่ห์เอาไว้ ราวกับปัจจุบัน

เธอทนไม่ได้จึงปิดประตูตู้เสื้อผ้าอย่างแรง แล้วหนีเข้าไปในห้องน้ำ เธอแค่อยากอาบน้ำเพื่อหยุดความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

แต่ในห้องน้ำ ทั้งแปรงสีฟัน ถ้วย และมีดโกนของเขา…...ยังถูกวางไว้บนชั้นอย่างเรียบร้อยและสะอาดสะอ้าน เพียงแค่เหลือบไปเห็นเธอก็ไม่กล้าที่จะมองต่อ เพราะกลัวว่าเธอจะยับยั้งตัวเองไม่ได้และต้องอยู่กับความเศร้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เธอรีบอาบน้ำอย่างลวกๆ และทันทีที่ออกมาจากห้องน้ำ เธอก็ได้ยินเสียงเคาะประตู จึงถามว่า: “ใครคะ?“

“มีนา ฉันเอง” เสียงอันดาดังมาจากนอกประตู

“เข้ามาสิ”

อันดาผลักประตูและเดินเข้ามา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในห้องนอนของมีนากับมาร์ช เธอจึงพูดชื่นชม: “มันใหญ่และอบอุ่นมาก ในอนาคตเรือนหอของฉันกับเซทท์ก็จะจัดแบบนี้……”

เธอพูดไปได้ครึ่งทางก็รีบหยุดทันที เพราะกลัวจะไปสะกิดต่อมความเศร้าของมีนา

มีนายิ้มจางๆ และพูดว่า: “เจ้าตัวก็ไม่อยู่แล้ว มันก็เป็นแค่ห้องว่าง”

อันดารีบพูดกับเธออย่างรวดเร็วพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า: “เธออาบน้ำเสร็จแล้ว งั้นก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ป้าโบว์เตรียมอาหารไว้ให้เต็มโต๊ะเลย และฉันก็ตามคนมาที่นี่ตั้งหลายคน กินข้าวด้วยกันหลายๆคนจะได้ครึกครื้น”

“เธอตามใครมา?” มีนาถามขณะกำลังเช็ดผมที่เปียกอยู่ด้วยผ้าขนหนู

“เป็นแค่พวกเพื่อนๆและคนรู้จักนั่นแหละ ก็มีเทมป์ นายน้อยคนโตของตระกูลอุตตมสุวิบูลย์ คุณชาร์วี แล้วก็เซทท์ แต่เธอก็รู้ว่าเขายุ่งมาก ตอนนี้ก็เลยยังมาไม่ถึง”

มีนาตอบอืมเบาๆและพูดว่า: “ถ้าอย่างนั้นฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้”

แต่ทันทีที่มือของเธอแตะลงไปที่ประตูตู้เสื้อผ้า เธอก็ไม่มีความกล้าที่จะเปิดมันอีกครั้ง จึงพูดว่า: “อันดา เธอช่วยฉันเลือกชุดหน่อยสิ แค่เลือกออกมาสักชุดก็พอ”

อันดาชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วถามว่า: “เสื้อผ้าของเธออยู่ในนี้หมดเลยเหรอ?”

มีนาพยักหน้า อันดาช่วยเธอเปิดประตูตู้เสื้อผ้า และเห็นพวกชุดแฟชั่นใหม่ๆของฤดูกาลแขวนอยู่ด้านใน เธอตาลายเล็กน้อย จึงพูดว่า: “ที่จริงเธอมีเสื้อผ้าสวยๆเยอะมากเลยนะ บางชุดก็เป็นแบบล่าสุด มันคงจะแพงมากๆเลยสินะ?”

มีนาพูดเบา ๆ: “ฉันไม่ได้เป็นคนซื้อ แต่มาร์ชช่วยฉันซื้อตามความชอบของเขา”

อันดาเข้าใจในทันทีว่าทำไมมีนาถึงขอให้เธอเลือกเสื้อผ้าให้ ตู้เสื้อผ้านี้คือความทรงจำของมีนาที่เต็มไปด้วยมาร์ช