บทที่ 582 เจ็บไปทั้งหัวใจ

ตำรวจยังพบภูผาบนสันดอนทรายกลางแม่น้ำที่กำลังตกปลาอยู่

ตำรวจค้นตัวเขาและกระเป๋าที่เขาถืออยู่ ซึ่งนอกจากอุปกรณ์ตกปลาแล้ว ก็ไม่พบเงินสดหรือยาเลย

ตำรวจจึงนำตัวภูผาไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจ ทุกอย่างชี้ให้เห็นว่าเขาเป็นคนบริสุทธิ์

สำหรับสาเหตุที่เรือสปีดโบ๊ทของมาร์ชระเบิด ตำรวจยังคงทำการสอบสวนอยู่

……

มีนาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอขึ้นเครื่องบินได้อย่างไร เธอลงจากเครื่องบินได้อย่างไร แล้วเธอมานั่งอยู่ในรถได้อย่างไร จนกระทั่งมาถึงริมฝั่งแม่น้ำซึ่งเป็นที่ที่เขาประสบอุบัติเหตุ

ในหัวของเธอเต็มไปด้วยความทรงจำอันแสนหวานของพวกเขา ตามแต่เธอจะขุดขึ้นมาได้

เธอไม่อยากจะเชื่อ และไม่สามารถยอมรับได้ว่าตัวเขาไม่เหลือแม้แต่กระดูก คนหล่อแถมยังมีเสน่ห์เช่นนี้ต้องกลายเป็นฝุ่นผงสีดำอย่างนับไม่ถ้วน และถูกฝังอยู่ในแม่น้ำที่กว้างใหญ่สายนี้

เธอเงียบและตกอยู่ในภวังค์ ทันใดนั้นก็ตะโกนใส่ผืนน้ำ “มาร์ช? คุณอยู่ที่ไหน?”

แต่บนผืนน้ำอันว่างเปล่าก็ไม่มีใครตอบเธอ แม้แต่เสียงสะท้อนก็ไม่มี

เธอเพิ่มเสียง และเดินไปในแม่น้ำ “มาร์ช ฉันมาแล้ว คุณออกมาสิ! อย่ามาเล่นซ่อนหากับฉัน ออกมา รีบออกมา!”

น้ำได้ปกคลุมเท้าทั้งสองของเธอเอาไว้ อันดาและชาร์วีที่ตามเธอไปติดๆ รีบก้าวไปข้างหน้าและคว้าเธอไว้

“มีนา พวกเราไปต่อไม่ได้แล้วนะ แม่น้ำในฤดูกาลนี้มันเย็นมาก” อันดาหายใจหอบ เดิมทีเธอคิดว่าเธอจะได้เป็นสักขีพยานในงานแต่งงานที่สวยงามและโรแมนติกที่สุดของมีนากับมาร์ช แต่เธอไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเห็นมีนาสูญเสียคนที่รักที่สุดไปแบบนี้

เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมโศกนาฏกรรมแบบนี้ถึงเกิดขึ้นได้ เธอกลัวว่ามีนาจะทนไม่ไหว!

“พวกคุณอย่ามาดึงฉัน ฉันไปในแม่น้ำเพื่อตามหาเขา เขาจะต้องยังอยู่ ยังอยู่……” มีนาพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากพวกเขาอย่างสุดความสามารถ

ชาร์วีจับเธอไว้แน่นและพูดว่า: “คิดถึงฝาแฝดที่อยู่ในท้องของคุณด้วยสิ! มาร์ชไปแล้ว แต่จะให้เด็กๆไปไม่ได้! คุณเองก็รู้ว่ามาร์ชแคร์อะไรมากที่สุด คุณกับลูกๆไง!”

ทันใดนั้น มีนาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันน่าขัน เธอจึงหัวเราะออกมา “เขาแคร์พวกเราเหรอ? คนโกหก เขามันคนโกหก! เขาสัญญาว่าจะดูแลฉันกับลูกไปตลอดชีวิต แล้วทำไมเขาถึงไม่ยอมออกมาจากแม่น้ำล่ะ? เขาเคยบอกว่าเขาจะจัดงานแต่งงานที่โรแมนติกที่สุดให้ฉัน แต่เขากลับไม่สามารถเข้าร่วมงานแต่งงานได้…....”

ขณะที่เธอหัวเราะและยังพูดไม่ทันจบประโยค เธอก็หมดแรงเป็นลมไปพร้อมกับความสิ้นหวัง

เมื่อมีนาตื่นขึ้นมา เธอก็นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลแล้ว ดวงตาทั้งสองของเธอนั้นจ้องมองไปที่เพดานสีขาวอย่างว่างเปล่า และน้ำตาของเธอก็ยังคงไหลไม่หยุด

ป้าโบว์ซึ่งยืนอยู่ข้างเตียงที่เห็นเธอตื่นขึ้น ก็รีบเช็ดน้ำตาและฝืนยิ้มต่อหน้าเธอ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถที่จะยิ้มออกมาได้

“เวรกรรม คุณผู้ชายต้องการแต่งงานกับคุณผู้หญิงอีกครั้ง แล้วทำไมถึงต้องไปนั่งเรือสปีดโบ๊ทที่ริมแม่น้ำด้วย? คุณผู้หญิง.…..คุณต้องคิดในแง่ดีไว้นะคะ หากไม่พบกระดูกของนายน้อย พวกเราก็อย่าเพิ่งจัดงานศพให้นายน้อยเลย บางทีเขาอาจจะยังมีชีวิตอยู่”

มีนากำผ้าห่มแน่น และสะอื้นไห้: “ใช่ เขาต้องไม่ตาย เขาต้องยังมีชีวิตอยู่ และอยู่ที่ไหนสักแห่ง ฉันจะไปตามหาเขา”

ป้าโบว์ห้ามเธอ และพูดว่า: “ถ้านายน้อยยังมีชีวิตอยู่เขาจะต้องกลับบ้านอย่างแน่นอน คุณผู้หญิงคะ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการรักษาชีวิตทารกในครรภ์นะคะ”

แต่มีนาไม่สามารถนอนลงเพื่อลูกน้อยได้ เธอต้องการจะเอาเข็มที่หลังมือออก ทันใดนั้นเสียงแพทย์และเคนท์ที่กำลังคุยกันอยู่นอกห้องก็ดังเข้ามา

เคนท์ถาม: “หมอ ตอนนี้หญิงสาวและทารกในครรภ์เป็นอย่างไรบ้าง พวกเขาจะไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”

แพทย์กล่าวว่า: “ถ้ารู้อยู่แล้วว่ากำลังตั้งครรภ์ลูกแฝด ก็ควรจะให้ความสนใจเป็นพิเศษสิครับ อารมณ์แปรปรวนของหญิงตั้งครรภ์นั้นส่งผลกระทบอย่างมาก จนมีอาการของภาวะแท้งที่คุกคามครับ”

“คุณหมอ คุณหมอ คุณต้องรักษาชีวิตของเด็กในครรภ์นะ จะให้มีอะไรเกิดขึ้นกับเด็กแฝดไม่ได้”

“พวกเราจะพยายามอย่างดีที่สุด แต่หญิงตั้งครรภ์ก็จำเป็นต้องควบคุมอารมณ์ของตัวเองด้วย”