บทที่ 588 คิดจะทำอะไร?

มาร์ชที่เจ็บปวดจนเกือบจะหมดสติ ยื่นมือออกมาเพื่อหยุดเขา และพูดอย่างชัดเจนว่า: “คิดสิ มันไม่ง่ายเลยที่จะจัดการทุกอย่างลับหลังภูผา…...และยังมีกลุ่มที่มีอำนาจ……”

“คุณชาร์วี มีโรงพยาบาลเอกชนที่เป็นส่วนตัวและซ่อนตัวได้หรือเปล่า ในแวดวงคนรวยจะมีโรงพยาบาลเอกชนอยู่ไม่ใช่เหรอ?” เซทท์เข้าใจในทันทีว่ามาร์ชกำลังคิดอะไรอยู่ สถานการณ์ปัจจุบันคือ ภูผาและองค์กรค้ายารายใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังยังคงหลบซ่อนอยู่ในที่มืด แต่ทางตำรวจยังคงมีมาร์ชอยู่ในที่แจ้ง

อาจเป็นไปได้ที่จะใช้ประโยชน์จากเรื่องของมาร์ชในครั้งนี้ เพื่อเปลี่ยนสถานการณ์ระหว่างเรากับศัตรู

มาร์ชฝืนทนความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านทั่วร่างกายของเขา และพยักหน้าด้วยความยากลำบาก ซึ่งหมายความว่าชาร์วีควรทำในสิ่งที่เซทท์บอก

ชาร์วีนึกออกทันทีว่ามีโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งที่ออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับคนรวย ซึ่งอุปกรณ์ทางการแพทย์กับสภาพแวดล้อมของโรงพยาบาลก็จัดอยู่ในอันดันต้นๆ และยังรักษาความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วย ทั้งยังไม่มีการเปิดเผยชื่อที่อยู่ของผู้ป่วยด้วย

“พวกเรารีบพาเขาขึ้นรถเถอะ แล้วฉันจะติดต่อโรงพยาบาลเอกชนแห่งนั้นทันที”

ชาร์วีเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน เขามาร์ชมาส่งที่นี่ และนี่เป็นครั้งแรกที่เขามาที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ เขาพบว่าผู้ป่วยทุกคนที่นี่อาศัยอยู่ในวิลล่าที่แยกออกจากกัน และแต่ละวิลล่าก็แยกจากกันค่อนข้างไกล นอกจากเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์และญาติของผู้ป่วย ก็ไม่อนุญาตให้ใครเข้าในวิลล่า

ญาติกับเพื่อนก็เข้าได้ครั้งละไม่เกินสองคน และต้องทิ้งลายนิ้วมือกับรูปภาพเอาไว้ ส่วนผู้ป่วยจะไม่สามารถเปลี่ยนพี่เลี้ยงในระหว่างการรักษาได้

ดังนั้นนอกจากเขากับเซทท์แล้วไม่มีใครรู้ว่ามาร์ชอยู่ที่นี่ และไม่มีใครรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่

ในเวลานี้มีคนผลักประตูเข้ามา พวกเขารีบหันไปมองด้วยความระแวดระวัง และเห็นว่าเป็นหมอที่รับผิดชอบดูแลมาร์ช

“ได้เวลาทำแผลแล้ว” หมอผลักเครื่องมือและรถยาเข้ามา และโบกมือส่งสัญญาณให้ชาร์วีเปิดม่าน

ชาร์วีหันหลังกลับ กดปุ่มเปิดม่านโดยอัตโนมัติ ทำให้แสงธรรมชาติส่องเข้ามาในห้องอย่างเต็มที่

เขาไม่กล้าหันกลับไปมองมาร์ชตอนที่หมอทำแผล

หลังจากที่แพทย์ทำแผลบนใบหน้าของมาร์ชเสร็จ เขาก็พูดกับชาร์วีว่า: “คุณชาร์วี มาช่วยเปิดเสื้อผ้าบนตัวของมาร์ชหน่อย”

“โอเค” ชาร์วีพยายามทำให้ให้ตัวเองผ่อนคลายเพื่อช่วย แต่เมื่อเขาเปิดเสื้อผ้าของมาร์ชออก ก็พบว่าบาดแผลเล็กๆ นับไม่ถ้วนที่ถูกสะเก็ดระเบิดยังคงมีเลือดออก และเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

แพทย์ทำความสะอาดแผลให้มาร์ชอย่างเป็นมืออาชีพด้วยอุปกรณ์ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษเพื่อล้างแผลไฟไหม้ จากนั้นจึงค่อยๆทายาให้ พลางยิ้มและพูดว่า: “ยังดีนะ ถึงแม้ว่าจะมีเลือดออกเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีอาการอักเสบ คุณไม่ต้องห่วง เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น”

“แต่หลังจากที่แผลพวกนี้หายดีแล้วมันจะทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ไหม โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ใบหน้าอีกครึ่งหนึ่งของเขา?” ชาร์วีถามด้วยความไม่สบายใจ

“คุณชาร์วี บาดแผลบนใบหน้าของคุณมาร์ชนั้นต่างจากแผลไฟไหม้ทั่วไป มีเศษชิ้นส่วนจากการระเบิดกระเซ็นเข้าไปอยู่ในเนื้อ และการที่บาดแผลเล็กๆจำนวนมากพวกนี้ไม่มีการติดเชื้อซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ถือว่าเป็นโชคดีมากแล้ว กว่าจะหายดีก็เกรงว่าจะต้องใช้เวลากว่าครึ่งปี ดังนั้นจึงควรรอให้แผลหายสนิทก่อนแล้วค่อยพูดถึงเรื่องการทำศัลยกรรม” หมอตอบอย่างสุภาพ

“คุณกำลังจะบอกว่าอาการบาดเจ็บบนใบหน้าจะต้องได้การผ่าตัดเพิ่มเติมในอนาคตเหรอ? งั้นก็จะไม่สามารถกลับคืนสู่สภาพเดิมในระหว่างการรักษา?” ชาร์วีถาม

หลังจากแพทย์ทายาให้มาร์ชเสร็จก็พูดว่า: “ผมเกรงว่าจะทำไม่ได้ ไม่ว่ายาและเทคโนโลยีจะก้าวหน้าแค่ไหนก็ไม่สามารถทำให้กลับสู่สภาพเดิมได้ จะลบรอยแผลเป็นบนใบหน้าคุณอย่างไร ไว้พวกคุณค่อยไปถามหมอศัลยกรรมในภายหลัง พวกเขาจะช่วยคุณในการวางแผน”