บทที่ 597 อย่ามาแตะต้องตัวฉัน

หลังจากที่ชาร์วีอุ้มสกายซึ่งไม่ได้สติออกจากโรงแรม จึงไม่สามารถกลับไปที่งานประมูลการกุศลได้อีก แล้วโยนเธอไว้ที่เบาะหลังของรถจากนั้นโทรหาหนึ่งในบอดี้การ์ดที่มีหน้าที่ดูแลให้ความปลอดภัยของนานา ขอให้พูดถึงสถานการณ์ของเขาตอนนี้กับนานา

เขากำลังจะวางโทรศัพท์ลงและเตรียมจะขับรถไปโรงพยาบาล รู้สึกว่าหลังศีรษะของเขาถูกทุบอย่างแรงจนเปิดปากออกมาด้วยความเจ็บปวด

เขาจับด้านหลังศีรษะและหันไปมอง คนที่ทุบเขานอกจากสกายจะเป็นใครได้

ผู้หญิงที่แยกแยะดีชั่วไม่ได้คนนี้ พยายามเต็มที่ให้ตัวเองตื่นอีกครั้ง โดยในมือกำที่เขี่ยบุหรี่อันเล็กที่เอามาจากโรงแรมตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้อยู่แน่น

“ปล่อยฉันลงจากรถ!”ดวงตาคู่นั้นของเธอเต็มไปด้วยน้ำ จ้องมาอย่างเอาเรื่อง

ชาร์วีเกลียดจนอยากบีบคอเธอเสียเดี๋ยวนี้ ดับเครื่องยนต์รถหลังจากที่สตาร์ท ผลักประตูหน้าด้วยความโกรธ รีบพุ่งไปที่เบาะหลังคว้าสกาย อยากจะโยนเธอลงจากรถโดยไม่สนใจว่าเธอจะมีเลือดไหลอยู่หรือจะเป็นหรือตาย

สกายคว้าคอเสื้อของเขาด้วยมือข้างหนึ่งแล้วพูดด้วยความตกใจ “แก แกจะทำอย่างไร”

ชาร์วีคว้าที่เขี่ยบุหรี่ในมืออีกข้างแล้วโยนลงจากรถแล้วพูดด้วยรอยยิ้มโกรธจัดว่า “ฉันจะทำอะไร ฉันจะโยนเธอทิ้ง! อยากลงไปไม่ใช่หรอ! งั้นก็ไสหัวไป!”

ในที่สุดสกายก็ทนไม่ไหวแล้ว จับนิ้วแน่นและเริ่มร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้ แต่หลังจากสะอื้นสองสามครั้ง ก็หมดสติไปอีกครั้ง

ชาร์วีไม่อยากจะสนใจว่าเธอจะน่าสงสารหรือไม่ พยายามดึงเธอออกจากรถ แต่กลับรู้สึกว่าเธอนิ่งไม่ไหวติง แล้วเอามือใหญ่ตบหน้าเธอ “เฮ้ ตื่นได้แล้ว อย่าเสแสร้งหลับให้มันน้อยหน่อย!”

ตาของเธอปิดลง และไม่มีวี่แววว่าจะตื่น แต่นิ้วของเธอยังคงจับเขาแน่น ปากพึมพำว่า “อย่า อย่าแตะต้องตัวฉัน...”

แม้ว่าเธอจะเสแสร้ง ชาร์วีก็ต้องยอมรับว่าเธอน่าสงสารจริงๆ

เขาไม่ลากเธออีกต่อไป ปล่อยให้เธอนอนราบที่เบาะหลัง ตรวจสอบอย่างถี่ถ้วน หลังจากยืนยันว่าไม่มีสิ่งใดที่เบาะหลังที่เธอสามารถใช้ทำร้ายคนได้ ถึงได้กลับไปที่ที่นั่งคนขับด้านหน้าและขับรถไปโรงพยาบาล

……

นานารู้ว่าชาร์วีไม่สามารถกลับไปที่งานประมูลการกุศลอีกแล้ว จึงต้องอยู่คนเดียวจนกว่างานการกุศลจะสิ้นสุดลง

เธอไม่ได้ประมูลสินค้าเหล่านั้น บริจาคเงินจำนวนหนึ่งโดยตรงเพื่อการกุศลอย่างเงียบๆ

ตอนดึกเมื่อเธอกลับถึงบ้าน เธอนอนคนเดียวบนเตียงก็รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของทารกในครรภ์ ห่างจากวันครบกำหนดคลอดเพียงสี่สัปดาห์ การเคลื่อนไหวของทารกแฝดในครรภ์ของเธอก็บ่อยขึ้นเรื่อยๆ

หมอบอกว่าปกติแล้วฝาแฝดจะคลอดเร็วกว่าที่กำหนด จากนี้ไปให้เธอควรระมัดวังไว้ว่าอาจเกิดขึ้นเมื่อไรก็ได้

เธอตั้งตารอคอยสองชีวิตน้อยๆที่กำลังจะเกิดมา แต่ลูกกำลังจะเกิดแล้ว มาร์ชที่หายไปก็ยังหาไม่พบ

เธอนอนไม่หลับจึงอดไม่ได้ที่จะหยิบแหวนในตู้ข้างเตียงออกมา แหวนผู้ชายประดับเพชรเม็ดเล็กๆบนพื้นทองคำขาว ถูกพบโดยใครบางคนที่ริมฝั่งแม่น้ำที่มาร์ชประสบอุบัติเหตุในเวลาต่อมา

เมื่อมองดูแหวนวงนี้ เธอยังคงเชื่อว่ามาร์ชไม่ได้ถูกฝังไว้ในแม่น้ำ เขาต้องมีชีวิตอยู่และเขาจะกลับมา!

เธอบีบแหวนของมาร์ชที่ฝ่ามือ หลับตาลงและหลับไปโดยไม่รู้ตัว

……

มาร์ชยืนอยู่หน้าประตูบ้านบรรพบุรุษของตระกูลพงศ์ภูริโสภณ ด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า หลังจากกลับจากงานประมูลการกุศลแล้ว คืนนี้เขาก็ปฏิบัติหน้าที่ต่อ

หลังจากออกจากเมือง C มาสี่เดือน ไม่คิดว่าจะกลับมาเมือง C อีก ในฐานะบอดี้การ์ดติดตามภูผาและพบกับนานาที่เกือบจะล้มลงโดยบังเอิญ

ทำไมเธอถึงไม่เปลี่ยนไปเลย ยังคงเดินอย่างไม่ระมัดระวัง ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะเขาตาไวมือไว เธอจะต้องล้มลงและคลอดก่อนกำหนดอย่างแน่นอน

เมื่อจู่ๆมองไปที่เธอ เธอตกใจกับรูปลักษณ์ปัจจุบันของเขาและไม่กล้ามองเขาเลย