บทที่ 598 แสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษ

สกายล้างท้องเสร็จแล้วและนอนอยู่บนเตียงในห้องฉุกเฉินเพื่อให้น้ำเกลือ แต่ยังไม่ตื่นขึ้นมา

ชาร์วีถูกบังคับให้ยืนอยู่ข้างๆ เขารู้สึกว่าตัวเองคงบ้าไปแล้ว ที่ส่งเธอมาที่โรงพยาบาล ถ้ารู้ว่าเขาจะถูกมองว่าเป็นเสือผู้หญิง ไม่สู้โยนเธอทิ้งไว้นอกรถ

ก็ไม่รู้ว่าเธอจะตื่นเมื่อไร เขาติดแหงกอยู่ที่นี่จะทำอะไรก็ไม่ได้ งานเลี้ยงการกุศลก็จบลงแล้ว เขาวางมือบนศีรษะและได้ยินแม้แต่เสียงหายใจหญิงสาว

เขามองดูผู้หญิงคนนี้ด้วยความโกรธ สามารถนอนหลับได้สนิทบนเตียงแข็งๆในห้องฉุกเฉิน คิ้วและดวงตาที่สวยงามของเธอขมวดอยู่แม้เธอกำลังหลับ ราวกับว่ามีความเจ็บปวดและโศกเศร้าเสียใจไม่รู้จบ

เฝ้าอยู่จนเที่ยงคืนเขากลั้นไม่อยู่พิงผนังงีบหลับไป ขณะหลับจู่ๆก็ได้ยินเสียงคนกรีดร้องว่า “ที่นี่คือที่ไหน แกจะทำอะไร!”

ชาร์วีตื่นขึ้นและเห็นว่าในที่สุดเธอก็ตื่นขึ้นนั่งบนเตียงในโรงพยาบาลพลางกัดริมฝีปากแห้งด้วยความตื่นตระหนก แผดเสียงอย่างเย็นชา “ฉันจะทำอะไร! เธอควรถามตัวเองว่าทำอะไรกับฉัน”

สกายเห็นแพทย์และพยาบาลเข้ามาเพราะเสียงร้องของเธอ แล้วเห็นว่าตนกำลังได้รับน้ำเกลือ จึงตระหนักว่าที่นี่คือโรงพยาบาล

“คุณพาฉันมาที่โรงพยาบาลเหรอ”

ชาร์วีจ้องเธออย่างโกรธจัด แล้วถามว่า “ไม่อย่างนั้นล่ะ”

ในเวลานี้ หมอที่รักษาเธอได้แยกเธอออกจากชาร์วี แล้วถามเธอว่า “มือของคุณบาดเจ็บได้ยังไง ทำไมเธอถึงหมดสติ ไม่ต้องกลัว ที่นี่คือโรงพยาบาล เขาไม่กล้าทำอะไรคุณ แค่พูดความจริง”

ชาร์วีถูกหมอและพยาบาลขวางไว้จากสายตา ในตอนนี้เขาไม่เห็นสีหน้าของสกายและไม่รู้ว่าผู้หญิงที่แยกแยะดีชั่วไม่ได้คนนี้จะพูดไร้สาระหรือไม่

“ไม่ใช่เขา เขาช่วยฉัน”

ชาร์วีได้ยินเสียงยืนยันจากผู้หญิงคนนี้ ในที่สุดก็มีสติสัมปชัญญะสักที

เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ลุกขึ้นพูดกับหมอว่า “ได้ยินแล้วใช่ไหม ผมบอกตั้งนานแล้วว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลย ถ้าไม่ใช่เพราะผม เธอคงยังถูกผู้ชายสกปรกโสมมมัดไว้กับเตียง”

คุณหมอเพิกเฉยต่อชาร์วีและถามสกายอีกครั้ง แต่คำตอบของเธอยังคงเหมือนเดิม

หมอแค่คิดว่าตัวเองยุ่งไม่เข้าเรื่องแล้ว หันกลับมาบอกกับชาร์วีว่า “ในเมื่อเธอตื่นแล้วก็ไม่มีอะไรแล้ว รับยาไปแล้วก็กลับไปได้”

ชาร์วีได้แต่ยอมรับว่าตนดวงซวย เมื่อเห็นว่าเธอยังให้น้ำเกลืออยู่ ก็เลยไปช่วยจ่ายเงินและรับยา

รอให้เธอให้น้ำเกลือเสร็จ จึงเดินออกจากประตูโรงพยาบาลพร้อมกันกับเธอ โยนยาที่แพทย์สั่งให้เธอและพูดว่า “กลับดีๆ ไม่ส่งไปล่ะ”

สกายหวนนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น คุณชาร์วีผู้นี้ไม่เพียงแต่ไม่ได้ทำอะไรกับเธอ แต่ยังช่วยเธอตลอด เป็นเธอที่อคติว่าเขาเป็นคนไม่ดี พูดอย่างเขินอาย “คุณชาร์วี คุณส่งฉันถึงโรงพยาบาล ค่ารักษาพยาบาลที่จ่ายล่วงหน้า เอาใบเสร็จมาให้ฉัน กลับไปฉันจะจ่ายคืนให้คุณ”

“ไม่ต้องแล้ว คงจะดีกว่าที่จะได้ไม่เจอเธออีก”หลังจากพูดจบ ชาร์วีก็เดินตรงไปยังรถของเขาที่จอดอยู่ข้างถนน

สกายมองที่แผ่นหลังของเขา เม้มริมฝีปากเป็นรอยยิ้มเศร้า พวกเขาเพียงพบกันโดยบังเอิญ เขาเพียงช่วยเธอด้วยความเห็นอกเห็นใจ และเขายังดูถูกเธอจากก้นบึ้งของหัวใจ

เธอยังคงรู้สึกอ่อนแรงเล็กน้อยและเดินช้าๆ ไปที่ข้างถนนเพื่อโบกรถ

ชาร์วีขับรถผ่านเธอไป แต่พอคิดว่าค่ำมืดดึกดื่นเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวมาโบกรถ จะตกอยู่ในอันตรายอีกไหม?

หลังจากที่เขาเจอสัญญาณไฟจราจรข้างหน้า ก็กลับรถเสียเลย เป็นคนดีก็เป็นให้สุดส่งเธอกลับไปดีกว่า

สกายอยู่ด้านนอกยังเรียกรถไม่ได้ ทันใดนั้นมีรถหยุดอยู่ข้างๆเธอ เมื่อเห็นว่าหน้าต่างรถค่อยๆลดต่ำลง ด้านข้างของใบหน้าชายในรถเย็นชาเปรียบไม่ได้

เธออดไม่ได้ที่จะตะลึงว่าทำไมถึงเป็นเขาอีกแล้ว ชาร์วี

เสียงของชาร์วีเยือกเย็นแล้วสั่ง “ขึ้นรถ”