บทที่ 600 จะก่อกวนเขาเหรอ

มาร์ชและบอดี้การ์ดอีกคนยืนอยู่ในสนามหญ้า มองดูเวลาว่างในยามบ่ายของครอบครัวของภูผาสี่คน จากระยะไกล

ผู้หญิงที่เมื่อก่อนภูผากล่าวว่าเป็นแม่บ้าน จริงๆแล้วเป็นคนรักของเขา และเด็กชายสองคนที่เขากล่าวว่าเป็นบุตรบุญธรรมความจริงเป็นลูกชายของเขาเอง

เมื่อไม่มีใครอยู่ เด็กสองคนนี้เรียกภูผาว่าพ่อ แม่บ้านคนสวยที่เขาจ้างความจริงแล้วชื่อลุลา เธอเป็นเด็กกำพร้าที่เขารับเลี้ยง พอโตมาก็กลายเป็นคนของเขาตามธรรมชาติ อีกทั้งยังคลอดลูกให้เขาอีกสองคน

เขาก็ยังได้ยินจากบอดี้การ์ดอีกคนหนึ่งซึ่งอยู่กับภูผามาเป็นเวลานานแล้วบอกมา ดูเหมือนว่าจริงๆแล้วความสัมพันธ์ระหว่างภูผากับกิ่งจะไม่แน่นแฟ้น มีลุลาอยู่ตรงกลาง ก็จะมีโอกาสให้กิ่งทรยศ

เขากำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับปัญหานี้ กิ่งมาถึงคฤหาสน์เก่าของตระกูลพงศ์ภูริโสภณโดยไม่ได้แจ้งให้ทราบ แล้วเดินมาที่สนามหญ้านี้

เธอเห็นลุลาซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของภูผา เรียกให้เด็กเล่นที่เกมทั้งสองคนมาดื่มน้ำ ด้วยท่าทางที่ดูถูกเหยียดหยาม

แต่ท้ายที่สุดเธอถึงวัยนี้แล้ว ผู้หญิงที่มีประสบการณ์มามาก ซ่อนมันไว้ได้ดีมาก ไม่อยากเสียเวลากับผู้หญิงอย่างลุลาดังนั้นเธอจึงตรงไปหาภูผาและถามว่า “เรื่องเริ่มการเข้าซื้อกิจการของ VE Group ทำไมไม่ปรึกษาฉันก่อน”

ภูผามองไปที่เธอที่จู่ๆปรากฏตัวขึ้น ยังไม่ทันได้อ้าปาก เธอก็พูดว่า “คุณก็รู้อยู่ ไม่มีใครรู้จัก VE Group และเข้าใจเคนท์ ดีไปกว่าฉัน การประกาศโอ้อวดต่อสื่อถึงการเข้าซื้อกิจการของ VE Group แบบนี้ เกรงว่าอาจนำมาซึ่งคู่แข่ง”

ภูผาผลักผู้หญิงในอ้อมแขน ลุลาค่อยๆผละจากอ้อมแขนของเขา และเดินห้องไปพร้อมกับลูกสองคน

ภูผายังคงไม่ตอบสนองต่อเธอ แสดงถึงว่าบอดี้การ์ดทั้งสองไม่ควรอยู่บนสนามหญ้าเช่นกัน

มาร์ชและบอดี้การ์ดอีกคนก้มศีรษะทันทีและออกจากสนามหญ้าไป ไปเฝ้าประตูบ้าน ดูเหมือนว่าภูผายังคงไม่ไว้วางใจ บอดี้การ์ดใหม่ทั้งสอง

รอจนไม่มีใครอยู่รอบๆภูผาก็ลุกขึ้นดึงกิ่งแล้วพูดว่า "คุณทำอะไร มานี่โดยไม่บอกสักคำ เล่นงานด้วยท่าทางก้าวร้าวมาก"

“ฉันจะกล้าเล่นงานคุณที่ไหนกัน ตอนนี้ฉันและลูกยังต้องพึ่งพาคุณ”กิ่งแบะปากผลักเขาออกไป

ภูผาอธิบายว่า “ไม่ใช่ว่าคุณเพิ่งจะเปิดร้านเครื่องประดับของคุณ ดังนั้นผมจึงไม่รบกวนคุณ พูดกับคุณเรื่องนี้จะรอให้หมดธุระถึงบอก”

“มีลุลาเคียงข้างคุณทั้งวันทั้งคืน คุณยังคงห่วงใยฉัน เกรงว่าเมื่อคุณแก้แค้นจบ จะไม่เหลียวมองฉันอีก”กิ่งพูดเยาะเย้ย “คุณยืมเอาคดีการหย่าร้างของฉันจากเคนท์ ทำให้คนชั้นสูงของในเมือง C รู้จักตัวเองโดยปริยาย และทำให้ตัวเองเป็นที่รักใคร่ แต่ฉันก็กลายเป็นผู้หญิงเลวๆ ที่ถูกทุกคนรังเกียจ ไปๆมาๆระหว่างผู้ชายสองคน ที่แท้ฉันเป็นอะไร ก็แค่เป็นเพียงเครื่องมือสำหรับการแก้แค้นของคุณ ...”

ภูผาจับมือเธอแล้วพูดว่า “ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้น เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ หลังจากการเข้าซื้อกิจการของ VE Group ฉันจะแต่งงานกับคุณอย่างเป็นทางการ ถึงเวลานั้นแล้วใครจะกล้าบอกว่าคุณไม่ดี”

“เราอายุเท่านี้แล้ว คุณคิดจะจดทะเบียนสมรสกับฉันจริงๆเหรอ” ในใจของกิ่งตั้งตารอ แต่ก็ยังไม่อยากเชื่อคำพูดหวานๆของเขา

“แน่นอน ในชีวิตนี้มีเพียงคุณเท่านั้นที่คู่ควรที่จะแต่งงานกับผมอย่างเป็นทางการ”ภูผากอดเธอและพูดอย่างอ่อนโยน

เขาชอบร่างกายที่อ่อนเยาว์ของลุลา แต่ในแง่ของความผูกพันแล้ว กิ่งเคยได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขา

ในความทรงจำของเขา พวกเขายังเด็กในตอนนั้น และชอบกันมาก คืนแรกที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน เธอยังคงวุ่นวายไม่สงบ เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความขี้อาย ตลอดชีวิตของเขาจะไม่มีวันลืม

กิ่งแทบจะละลายไปกับความอ่อนโยนของเขา แต่ท้ายที่สุดแล้วเธอไม่ใช่สาวน้อยอีกต่อไปแล้ว และเวลาไม่มีทางย้อนกลับไปได้ จึงถามอย่างมีเหตุผลว่า “หลังจากคุณกับฉันจดทะเบียนสมรสกันอย่างเป็นทางการแล้ว คุณจะจัดการกับหญิงแพศยานั่นยังไง?”

“ถ้าคุณไม่ชอบเธอ ฉันจะไล่เธอออกไปและไล่เธอไปให้ไกล”ภูผาสาบานเพื่อให้มั่นใจ

กิ่งเหลือบมองดูคฤหาสน์เก่าของตระกูลพงศ์ภูริโสภณ แล้วพูดอย่างไร้ความปรานีว่า “ฉันอยากให้เธอหายไปตลอดกาล”