บทที่ 601 คุณเป็นคนดี

“คุณชาร์วีค่ะ คุณลืมไปแล้วเหรอ ตอนบ่ายฉันบอกคุณไปแล้วว่า มีผู้หญิงคนหนึ่งบอกว่าเธอจะคืนเงินคุณ แต่ฉันบอกเธอว่า คุณยุ่งและไม่มีเวลาพบใคร เธอก็ไม่ไปไหน เพียงนั่งพักผ่อนเฉยๆรออยู่บนเก้าอี้ จนตอนนี้เราจะเลิกงานแล้ว ให้ไปเรียกรปภ.ไหมคะ……”

“ไม่ต้อง เธอกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง” ชาร์วีวางสายและเห็นว่าไฟด้านนอกใกล้ดับแล้ว

เขาจงใจอยู่ในห้องทำงานพักหนึ่ง แต่เขาหิวมาก ดังนั้นเขาจึงหยิบเสื้อคลุมและเดินออกจากห้องทำงาน แล้วเห็นสกายยังคงนั่งอยู่ในพื้นที่พักผ่อนที่มืดแล้ว

เขาเดินไปและพูดกับสกายว่า: “ฉันบอกเธอไปแล้วว่าไม่จำเป็นต้องคืนค่ารักษาอะไรนั่น คราวหน้าอย่าให้ฉันเห็นเธออีกก็พอ”

สกายเหลือบมองที่ชาร์วีที่ในที่สุดก็ยอมพบเธอ และพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า: “ฉันไม่ชอบที่จะเป็นหนี้ใคร” จากนั้นเธอก็เอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าเพื่อหยิบเงิน

ชาร์วีคว้าตัวเธอไว้แล้วพูดว่า: “อย่าพูดถึงเงินกับฉันที่นี่ เธออยากให้พนักงานหัวเราะเยาะฉันใช่ไหม? ไปกินอะไรเป็นเพื่อนฉันหน่อย

ไม่รอให้สกายตอบ เขาก็ลากเธอเข้าไปในลิฟต์

ในลิฟต์ สกายยืนอยู่ข้างเขา เขาสูงกว่าเธอครึ่งศีรษะ ร่างของเขาสูงเพรียว จ้องมองไปที่ประตูลิฟต์ที่ปิดสนิทด้วยสีหน้านิ่งเฉย

เธอรู้ว่าเขายังโกรธอยู่ คราวที่แล้วเพราะความโง่เขลาของเธอเกือบเข้าใจคนดีผิด ที่จริงวันนี้นอกจากจะมาคืนค่ารักษาแล้ว เธอยังอยากจะขอโทษเขา แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่นิ่งเฉยของเขา เธอไม่สามารถพูดคำขอโทษออกมาได้

เธอตามเขาไปที่ร้านอาหารใกล้ๆNX Group ชาร์วีหาโต๊ะเล็กๆแล้วนั่งตรงข้าม และสั่งอาหารสองชุดโดยไม่ถามเธอ

เมื่อบริกรยกอาหารขึ้นมาเสริฟไว้ตรงหน้าเธอ เธอบอกว่าเธอไม่หิวจริงๆ

ชาร์วีจึงมีเวลามองดูผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามเขา วันนี้เธอไม่ได้แต่งหน้า สวมเสื้อคลุมสีดำ ผมยาวของเธอมัดเป็นหางม้า ใบหน้าที่ซีดเล็กน้อย

“บอกแล้วว่าให้เธอมากินข้าวเป็นเพื่อนฉัน ไม่ได้ให้มาดูฉันกิน เธออย่าทำตัวเป็นผู้หญิงน่ารำคาญสิ บอกให้กินก็กิน”

สกายตอมอืมไป เธอมองดูชาร์วีเริ่มกินข้าว แต่เธอกลับไม่ขยับตะเกียบ เธอหยิบเงินสดจำนวนหลายพันหยวนออกจากกระเป๋าและต้องการคืนให้เขา แล้วถามว่า: “สามพันหยวนพอไหม?”

ชาร์วีไม่ได้ดูเงินในมือของเธอด้วยซ้ำ และพูดว่า: “เอาคืนไป ถือว่าฉันลงทุนกับเธอ”

“ถ้าคุณอยากลงทุนกับฉันจริงๆ กรุณาศึกษาแผนธุรกิจของฉันให้ดีก่อน แล้วเราค่อยเจรจารายละเอียดอีกที?”

ชาร์วีเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองเธอ เยี่ยมมาก นี่อยากใช้เงินสามพันหยวนจับปลาใหญ่เหรอ?

“ต่อให้ศึกษาอย่างรอบคอบแค่ไหน ฉันก็ไม่สามารถลงทุนสิบล้านกับเธอได้”

“ฉันเข้าใจ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องใช้เงินทุนเริ่มต้นที่มากขนาดนั้น” สกายวางเงินสามพันหยวนลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า “นั่นมันคนละเรื่อง คุณควรรับค่ารักษานี้ไว้”

ชาร์วีจิบกาแฟที่มาพร้อมกับเซ็ตเมนูและพูดว่า: “เอาอย่างงี้ เธอเอาเงินคืนไป ถ้าเธอต้องการขอบคุณฉันจริงๆ ครั้งหน้าก็เลี้ยงข้าวฉัน”

เขายื่นนิ้วออกมาแล้วผลักเงินสามพันหยวนไปข้างหน้าเธอ

สกายยิ้มและพูดว่า: “คุณชาร์วี คุณเป็นคนดี แต่ทำไมคุณถึงแสร้งทำเป็นคนเย็นชาอยู่เสมอ?”

“เพราะฉันไม่คุ้นเคยกับเธอ” ชาร์วีพูดอย่างตลก “และฉันไม่ชอบให้ใครหงายการ์ดคนดีให้ฉัน”

สกายตอมอืมไป คิดว่าไม่ว่าตัวเองพูดอะไรไป เขาก็ไม่มีทางพูดดีๆกับเธอแน่ เพราะในวันนั้นเธอตบเขาและใช้ที่เขี่ยบุหรี่ทุบเขา เธอคงไม่ปล่อยให้เขาตบเธอและทุบเธอคืนหรอกนะ ช่างมันเถอะ

พอเธอคิดแบบนั้นแล้วเธอก็เก็บเงินสดสามพันหยวนกลับคืน ไม่อยากให้ตัวเองรู้สึกอึดอัดใจ จึงจะจากไป

“นั่งลง” ชาร์วีพูดอย่างหมดความอดทน “ฉันสั่งอาหารให้เธอแล้วเธอยังไม่ได้กินเลย กินเสร็จก่อนแล้วค่อยไป ฉันไม่ชอบคนกินทิ้งกินขว้าง”