บทที่ 602 ผู้หญิงที่ถูกทอดทิ้งที่ทุกคนรู้

แต่เธอยังคงรู้สึกโง่เขลาเสมอว่าระหว่างพวกเขายังคงมีความรักและความรู้สึกที่แท้จริง เธอจึงอดทนกับมันด้วยท่าทางที่ต่ำต้อยที่สุด แต่ภูริชกลับทำเกินไปมากขึ้นเรื่อยๆ เล่นอยู่ข้างนอกอย่างไม่สนใจอะไร จนสุดท้ายเธอกลายเป็นผู้หญิงที่ถูกทอดทิ้งที่ทุกคนรู้จัก

ชาร์วีฟังแล้วรู้สึกเสียใจกับเธอ และรู้สึกเศร้าแทนเธอมาก ผู้หญิงที่ไม่มีภูมิหลังอย่างเธอกล้าที่จะแต่งงานเข้าตระกูลที่ร่ำรวย เธอช่างเป็นความกล้าหาญมากจริงๆ

ตามความเป็นจริง ไม่ว่าความสัมพันธ์จะสวยงามเพียงใด ถ้าไม่มีรากฐานที่เหมาะสม สุดท้ายก็จะจบลงอย่างเปล่าประโยชน์ แต่เขาจำเป็นต้องโรยเกลือลงบนบาดแผลของเธอ เธอก็จะตระหนักถึงความจริงเหล่านี้ได้ด้วยตัวเธอเอง

สกายอดไม่ได้ที่จะถามเขาว่า “คุณชาร์วี สำหรับคนรวยอย่างพวกคุณ คนที่ไม่มีอะไรนอกจากความจริงใจ ไม่มีค่าเลยใช่มั้ย?”

ชาร์วีขมวดคิ้วและพูดอย่างเฉียบขาดว่า: “มันไม่เกี่ยวอะไรกับรวยหรือไม่รวย ถ้าให้ความจริงใจผิดคน มันก็ไร้ประโยชน์จริงๆ”

ทันทีที่เขาพูดจบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากคู่ค้าโทรมา เรื่องเกี่ยวกับความคืบหน้าในการเข้าซื้อกิจการของVE Group เขาไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ เขาลุกขึ้นแล้วพูดว่า: “ฉันขอตัวไปรับโทรศัพท์”

สกายเห็นเขาหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเดินไปที่มุมร้านอาหาร พูดอะไรบางอย่างด้วยท่าทางที่เคร่งขรึม

เธอเรียกพนักงานเสิร์ฟ เติมชาดำมะนาวร้อนแก้วหนึ่ง และพูดกับพนักงานเสิร์ฟที่จุดชำระเงินว่า: “ช่วยบอกคุณผู้ชายโต๊ะนี้ด้วยว่า ดื่มกาแฟตอนกลางคืนให้น้อยลง ดื่มชาดำมะนาวให้มากขึ้น ทำให้จิตใจสงบและล้างปอด”

ไม่ต้องรอให้พนักงานเสิร์ฟถามอะไร เธอหยิบกระเป๋าและออกจากร้านอาหารไปโดยที่ชาร์วียังไม่ทันสังเกต

ชาร์วีหันหลังกลับและเดินกลับไปที่โต๊ะหลังคุยโทรศัพท์เสร็จ แล้วพบว่าสกายไม่อยู่ในที่นั่งอีกแล้ว เขากำลังจะถามพนักงานเสิร์ฟ แต่เห็นพนักงานเสิร์ฟนำชาดำมะนาวร้อนมาเสริฟให้เขา

“นี่คืออะไร?” เขาถาม

พนักงานเสิร์ฟพูดว่า: “คุณหรูที่เพิ่งชำระเงินสั่งให้คุณ เธอบอกว่าคุณควรดื่มกาแฟในตอนกลางคืนให้น้อยลงและดื่มชาดำมะนาวช่วยทำให้จิตใจสงบและล้างปอดค่ะ”

ชาร์วีตอบอ้อไปและมองออกไปนอกประตูกระจกของร้านอาหาร ซึ่งมองไม่เห็นร่างของสกายแล้ว

เขาถือชาดำมะนาวร้อนๆไว้ด้วยมือทั้งสองข้างแล้วจิบไปคำหนึ่ง ที่แท้นอกจากกาแฟแล้ว ชาดำมะนาวก็ยังไม่เลวอีกด้วย

เมื่อเขากลับมาที่ห้องทำงานในบริษัท เดิมทีเขาอยากจะทำงานล่วงเวลาต่อ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะเข้าอินเทอร์เน็ตแล้วเห็นข่าวของภูริชที่หย่าร้างและจะแต่งงานกับดารา

เขาพบว่าในข่าวซุบซิบที่ผ่านมานี้ แทบไม่มีร่องรอยของสกายชื่อของเธอเป็นเพียงอดีตภรรยาของภูริช เป็นนักเต้นบัลเลต์ที่ไม่มีคนรู้จัก

สื่อต่างๆกำลังสร้างกระแสของตระกูลเชาวกรกุลและดาราสาวที่ชื่อซาซ่า มีข่าวลูกไม้ต่างๆของพวกเขา ข่าวเข้าออกยังโรงแรมหรูและงานเลี้ยงต่างๆ รวมถึงมีภาพถ่ายบางครั้งชัดเจนและบางครั้งก็เบลอของทั้งคู่

ข่าวซุบซิบในเวลานั้น สกายไร้ตัวตนจนเหมือนเขาไม่พบแม้แต่รูปของเธอเลย

ทันใดนั้น ชาร์วีเริ่มหาแผนธุรกิจท่ามกลางกองเอกสารที่ไม่เป็นระเบียบในห้องทำงาน

เขาจำได้นานาเคยบอกว่า หลังจากงานเลี้ยงการกุศลในคืนนั้น มีคนส่งแผนธุรกิจไปที่ห้องทำงานของเขา

แต่สำหรับเอกสารที่เลขาส่งมาให้ทุกวัน เขาจะดูอย่างรวดเร็วเท่านั้น และเอกสารที่ไม่สำคัญเหล่านั้นจะถูกทิ้งไว้ข้างๆ เมื่อกองจนเยอะแล้วก็จะให้เลขานำไปใส่ลงเครื่องทำลายกระดาษ

ช่วงนี้เขาไม่ได้ขอให้เลขาใช้เครื่องทำลายกระดาษ ถ้ามีคนส่งมาให้เขาที่นี่ก็น่าจะยังอยู่

เขาพลิกดูเอกสารเป็นเวลานาน และในที่สุดก็เจอแผนธุรกิจที่ยับยู่ยี่เล็กน้อย หลังจากนั้นก็ศึกษาอย่างระมัดระวัง

……

มาร์ชยืนอยู่ที่หน้าประตูคฤหาสน์เก่าของตระกูลพงศ์ภูริโสภณราวกับรูปปั้นหิน มองดูท้องฟ้ากำมะหยี่สีดำจากระยะไกล เมฆในคืนนี้ปกคลุมดวงอาทิตย์ไว้ จนแทบจะไม่เห็นแสงจันทร์

คืนนี้ภูผามีธุระออกไปข้างนอก แต่ไม่ได้พาเขาไปด้วย ปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่เฝ้าบ้าน

เขาไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะได้รับความไว้วางใจจากภูผา แต่ไม่ว่าเขาจะรีบร้อนแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้ มีเพียงแต่ต้องสงบจิตสงบใจไว้เท่านั้น ไม่อย่างนั้นทุกอย่างที่ทำมาจะสูญเปล่า

สายลมที่หนาวเย็นพัดผ่านไป เขาไม่ขยับไปไหน สมองของเขากำลังคิดถึงแต่นานา เธอเป็นแรงผลักดันเดียวที่ทำให้เขาอดทนต่อไปได้