บทที่ 603 ท้องของฉันกระแทกโดน

ลุลาหยุดมองเขาและพูดว่า: “แม่ของฉันเกิดมาก็มีปานบนใบหน้า ปานนั้นขี้เหร่และทำให้คนอื่นรู้สึกกลัวเล็กน้อย ทุกคนเกลียดเธอและดูถูกเธอ แต่เธอเป็นคนที่ดีต่อฉันที่สุดในโลก”

มาร์ชตอบโอ๊ะไปและถามว่า: “แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?”

“เธอล้มป่วยและจากไปตอนฉันอายุห้าหกขวบ แล้วฉันก็กลายเป็นเด็กกำพร้า” ลุลายิ้มและพูดพร้อมกับหันหลังให้เขา

“ขอโทษด้วยครับ ฉันพูดมากเกินไป ฉันไม่ควรถามเลย” มาร์ชพูด “คุณลุลา กลางคืนข้างนอกลมแรง เรากลับเข้าไปข้างในกันเถอะ”

ลุลาเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามกับประตู และเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ

มาร์ชรีบตามไปและตะโกนจากด้านหลังของเธอว่า: “คุณลุลา……”

แต่ลุลากลับวิ่งหนี เธอวิ่งจนมาหยุดอยู่ที่ข้างรั้วกำแพง เธอหันไปหาเขาแล้วพูดด้วยร้อยยิ้มว่า: “นายตื่นตูมไปทำไม ฉันแค่อยากจะเดินเล่น”

มาร์ชยืนอยู่ข้างด้วยสีหน้านิ่งเฉย และไม่พูดอะไร นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญที่ต้องจะได้รับความไว้วางใจจากภูผา ดังนั้นเขาต้องรักษาระยะห่างที่เหมาะสมกับลุลา

ลุลาชี้ไปที่กำแพงข้างหลังเธอและถามว่า: “โลกภายนอกเป็นยังไงบ้าง?”

มาร์ชรู้สึกว่าคำถามของเธอนั้นอธิบายไม่ได้ จึงยังคงอยู่นิ่งไม่พูดไม่จา

“ฉันหมายความว่าถ้าไม่ถูกคนขังอยู่ในกรง และไปดูโลกภายนอกอย่างอิสระจะเป็นยังไง?” ดวงตาของลุลาฉายประกายด้วยแสงที่โหยหา

“ไม่รู้ครับ ฉันไม่ค่อยได้ไปไหน” มาร์ชพูดอย่างเรียบง่าย

“คุณภูผาพาฉันเที่ยวเกือบทั่วโลกแล้ว แต่ฉันเป็นแค่นกในกรงที่เขาถืออยู่ในมือ” ลุลากลัวว่าเขาจะไม่เข้าใจ จึงอธิบายว่า “ก็คือไม่ว่าจะไปไหน ฉันต้องอยู่เคียงข้างเขาเสมอ ถ้าเขาไม่พาฉันไป ฉันก็ต้องถูกขังอยู่ในโรงแรม”

มาร์ชเห็นอกเห็นใจเธอเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่พูดอะไร

เธออาจต้องการแค่ผู้ฟัง และคงจะไม่ต้องการให้เขาพูดอะไร

เขาจำได้ว่านานาเคยบอกเขามาก่อนเสมอว่า ให้เกียรติเท่าเทียมกันและอย่าเป็นเพียงเครื่องประดับ

ในเวลานั้นเขาไม่เข้าใจความโกรธและความเศร้าที่อธิบายไม่ได้ของนานา เขารู้สึกแค่ว่าเขาชอบเธอและไม่มีอะไรผิดที่จะอยากได้เธออย่างสมบูรณ์

ในเวลาต่อมาเขาจึงได้รู้ว่านั่นไม่ใช่ความรักที่แท้จริง แต่เป็นเพียงความต้องการที่เห็นแก่ตัว

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงสามารถเข้าใจในสิ่งที่ลุลากำลังพูดถึง ภูผาไม่ได้ปฏิบัติต่อลุลาเป็นมนุษย์เลย เป็นเหมือนเลี้ยงสัตว์เลี้ยงเท่านั้น

ลุลากล่าวต่อ: “ฉันมักจะเฝ้าฝันอยู่เสมอว่า การได้ออกไปข้างนอกอย่างอิสระจะเป็นอย่างไร?”

“ถ้าไม่มีคุณภูผาคุ้มครอง คุณอาจตกอยู่ในอันตราย” มาร์ชจดจำตัวตนปัจจุบันของเขาได้เสมอ

“อันตราย?” ลุลายิ้มและพูดว่า “คุณคิดว่าอยู่รอบตัวเขาแล้วจะไม่มีอันตรายเหรอ? ฉันเป็นนกที่เขาเลี้ยงไว้ในกรง เขาสามารถเก็บฉันไว้หรือฆ่าฉันได้ตลอดเวลา”

มาร์ชแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด “คุณเป็นผู้หญิงของคุณภูผา ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ ระวังจะเป็นหวัดในตอนกลางคืนนะ”

“ฉันรู้ เขาจะ……” ลุลาทำสีหน้าน่ากลัว เธอยังพูดไม่จบ ก็มีไฟรถวิ่งเข้ามาในคฤหาสน์จากที่ไม่ใกล้ไม่ไกล

ลุลารีบพูดเหมือนกับกระต่ายที่หวาดกลัวว่า: “ท่านกลับมาแล้ว!” จากนั้นเธอก็กอดมาร์ช แล้ววางใบหน้าไว้ที่คอของเขากระซิบว่า “ขอบคุณที่ฟังฉันพูดในคืนนี้นะครับ”

มาร์ชตกตะลึงกับการกระทำที่กะทันหันของเธอ แต่เธอก็รีบวิ่งไปที่คฤหาสน์แล้ว