บทที่ 607 อย่าทำร้ายเขา

ถ้าลุลาต้องการหนีจากชีวิตปัจจุบันของเธอจริงๆ เธอสามารถช่วยเขาหาหลักฐานการก่ออาชญากรรมของภูผาได้ เพียงภูผาถูกจับ ลุลาก็จะสามารถได้รับชีวิตใหม่

แต่ตอนนี้เขายังไม่เห็นเจตนาของลุลาอย่างแน่ชัด และเขาก็ไม่อยากเสี่ยง

“คุณลุลา คุณแค่คิดไปเรื่อยเปื่อยเอง คุณควรสื่อสารกับท่านมากกว่านี้นะครับ”

ลุลามองเขาด้วยความเศร้าและผิดหวัง แล้วถามว่า: “คุณคิดอย่างนั้นจริงๆเหรอ คุณคิดว่าฉันเป็นคนบ้าใช่มั้ย?”

มาร์ชรูดซิปกระเป๋าเป้สีดำโดยไม่มองตรงมาที่เธอ และพูดว่า: “ก็ไม่เชิง”

ในเวลานี้ บอดี้การ์ดอีกคนหนึ่งเข้ามาเรียกเขาว่า: “ภวัต รถที่มารับนายมาถึงแล้ว นายจัดของเสร็จหรือยัง?”

เขาตอบทันทีว่า: “เสร็จแล้ว ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

ขณะที่เขาพูด เขาเดินผ่านลุลาไปด้วยความเคารพ และลุลากระซิบกับเขาว่า: “ระวังตัวด้วย ฉันจะรอคุณกลับมา”

เขาไม่ตอบเธอและไม่ได้มองเธออีก หัวใจของเขาบินไปอยู่กับนานาที่อยู่โรงพยาบาลแล้ว เขาเร่งความเร็วและออกจากห้องใต้ดินไป

……

เมื่อเคนท์มาถึงโรงพยาบาล นานาที่อยู่ในห้องคลอดพยายามดูว่าเธอสามารถคลอดธรรมชาติเองได้หรือไม่ แต่ศีรษะของเด็กทั้งสองยังคงกลับหัว และยังมีเด็กคนหนึ่งติดอยู่ที่ช่องคลอด ซึ่งสถานการณ์อันตรายมา

ทว่าโชคดีที่เคนท์มาถึงทันเวลา เขาลงนามในแบบฟอร์มยินยอมให้ดำเนินการในนามของพ่อของนานา แพทย์ได้เตรียมการทั้งหมดและเข็นเธอเข้าห้องผ่าตัด

นานากำลังนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดโดยในหัวคิดถึงแต่มาร์ชยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน จนกระทั่งหมอฉีดยาชาเข้าไปในร่างกายของเธอ เธอจึงค่อยไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด

การผ่าตัดไม่ได้ใช้ยาสลบ หลังจากที่ผ่าท้องคลอดแล้ว หมอก็ให้เธอฟังเสียงร้องของเด็ก

เธอได้ยินเสียงร้องอุแว้ๆสองเสียงติดต่อกัน เธอดีใจมาก ในที่สุดเธอค่อยผ่อนคลายลง และทารกสองคนที่พวกเขารอคอยก็คลอดออกมาอย่างปลอดภัย

พยาบาลอุ้มลูกสองคนออกไปพบครอบครัวก่อน ในเวลานี้ป้าโบว์ เซทท์ ชาร์วีต่างมาถึงนอกห้องคลอดแล้ว ทุกคนมองดูคู่แฝดที่ยังไม่ลืมตา ผิวขาวอวบอ้วน ทุกคนต่างชอบกันมาก

ป้าโบว์รีบถามพยาบาลว่า: “แล้วแม่เด็กล่ะ เธอเป็นยังไงบ้าง?”

“ไม่เป็นไรค่ะ ทุกอย่างปลอดภัยดี คุณแม่หมดแรงนิดหน่อยและต้องการพักผ่อน” พยาบาลพูดและถามพวกเขาว่า “ใครคือครอบครัวของเด็กสองคนนี้ ไปเอาหมายเลขทะเบียนที่ห้องเด็กทารกกับฉันด้วยนะคะ”

เคนท์รีบยืนอยู่หน้าฝูงคนและพูดว่า: “ฉันเป็นปู่ของเด็กสองคนนี้ ฉันไปเอง”

คนอื่นๆเห็นว่าใบหน้าของเคนท์ดีใจในฐานะคุณปู่ และพวกเขาทั้งหมดรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างนานาและเคนท์ได้ผ่อนคลายลงมากแล้ว

เมื่อนานาถูกเข็นออกจากห้องผ่าตัด เธอรู้สึกเพียงว่ามีผู้คนมากมายรายล้อมเธอไว้ แต่เธอเหนื่อยและง่วงมากจนสลบไป

ในตอนกลางคืน เซทท์ส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบสองสามคนไปเฝ้าอยู่นอกห้องเด็กทารกของโรงพยาบาล ส่วนเขาเฝ้านานากับบอดี้การ์ดอีกสองคนให้ห้องผู้ป่วยของนานา มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะไร้ข้อผิดผลาด

เซทท์กำลังเอนตัวอยู่บนที่นั่งนอกห้องผู้ป่วย เขาเอามือกอดอก หลับตาและรู้สึกเหมือนกำลังจะหลับ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงบอดี้การ์ดตะโกนว่า: “ใคร?”

เขารีบลืมตาขึ้นทันที และพบมีคนสวมหน้ากากและหมวกยืนอยู่ข้างหน้าเขา เขาพูดด้วยเสียงที่ต่ำว่า: “เจ้าหน้าที่เซทท์ นี่ฉันเอง”

เซทท์ตระหนักได้ว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาคือมาร์ช จึงรีบพูดกับบอดี้การ์ดทั้งสองคนว่า: “หยุดตะโกนได้แล้ว พวกเดียวกัน”

บอดี้การ์ดทั้งสองมองหน้ากันและถอยกลับไปที่มุม