บทที่ 613 นักฆ่าคือใคร

“สายลับที่เซทท์บอกก็คือนาย!” ชาร์วีเดินเข้ามาหาเขา ตอนนี้ไม่สามารถอธิบายถึงอารมณ์ของตัวเองได้ เขามองไปที่เขาแล้วพูดว่า: “นายทำอะไรอยู่กันแน่ ทำไมนายถึงอยู่ในห้องผู้ป่วยชั้นล่างของนานา? อันที่จริงนายอยู่เคียงข้างเธอเสมอ แต่ไม่ปรากฏตัว และไม่ให้เราหานายเจอ นาย……”

เสียงของเขายิ่งพูดยิ่งดังขึ้น จนตัวเองก็พูดไม่ออก!

“หยุดพูดแล้ว เงียบๆหน่อย” มาร์ชลดเสียงลงแล้วจ้องเขม้งไปที่เขา

ชาร์วีพูดอย่างไม่เข้าใจว่า: “นายมาทำอะไรที่นี่! แล้วยังแต่งตัวผีบ้าผีบอแบบนี้อีก ทั้งๆที่ภรรยาแและลูกนายๆก็อยู่เคียงข้าง แต่นายกลับไม่มาหา! นายรู้ไหมว่าคู่แฝดน่ารักมากแค่ไหน! นายไม่อยากอยู่กับพวกเขาเหรอ……”

“ชาร์วี!” มาร์ชคว้าปลอกคอของเขาแล้วพูดว่า “นายเป็นอะไรไป คนอื่นไม่เข้าใจฉันซึ่งนายจะไม่เข้าใจฉันเหรอ! ใช้ช่วงเวลาที่โรงพยาบาลวุ่นวายอยู่รีบพานานาออกไปเร็ว!”

ชาร์วีผลักเขาออกไปและพูดอย่างโกรธเคืองว่า: “ฉันไม่รู้! ฉันว่านายถูกตำรวจคนนั้นล้างสมองไปแล้ว! ฉันรู้แค่ว่านายปล่อยชีวิตที่สุขสบายไป และนายจำเป็นต้องเล่นกับชีวิตขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“นายคิดว่าฉันชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเหรอ! นายไม่รู้เหรอว่าฉันถูกเรือสปีดโบ๊ทระเบิดปลิวยังไง! ห้องของนานาถูกไฟไหม้ได้ยังไงกัน!” จู่ๆเขาก็นึกถึงบางสิ่งได้และถามว่า “แล้วตำรวจหญิงที่เซทท์ส่งไปปลอมเป็นนานาล่ะ?”

“เธอตายแล้ว เธอถูกรัดคอตายก่อนที่ไฟจะไหม้” สีหน้าชาร์วีดูเศร้า

“พวกนอกกฏหมาย แก๊งพวกนอกกฏหมายน่ากลัวจริงๆ!” มาร์ชพูด “นายคิดว่าถ้าไม่จัดการพวกเขาทั้งหมดก่อน ฉันกับนานาจะมีชีวิตที่สุขสบายเหรอ? นอกจากนี้ยังมีคนขับเรือ ตำรวจหญิงที่เพิ่งเสียชีวิต…… เราจะมองดูเหยื่อผู้บริสุทธิ์เหล่านี้ตายไปโดยเสียเปล่าเหรอ?!”

ชาร์วีไม่สามารถโกรธได้อีกต่อไป เขารู้ว่ามาร์ชพูดถูก แต่มาร์ชก็เป็นน้องชายของเขาด้วย เมื่อเขาคิดว่ามาร์ชต้องตกอยู่ในอันตรายอยู่เสมอ เขาก็ไม่สามารถทนได้!

มาร์ชเน้นย้ำอีกครั้งว่า: “ตราบใดที่พวกเขาต้องการกำจัดฉันและนานา ก็จะทำให้ผู้บริสุทธิ์โดนลูกหลงไปด้วย และตอนนี้เรามาไกลถึงขนาดนี้แล้ว ฉันต้องเดินต่อไปเรื่อยๆเท่านั้น เข้าใจไหม?”

“โอเค หยุดพูดได้แล้ว ไปเอาเสื้อคลุมสีขาวของหมอมาให้ฉัน แล้วฉันจะพานานาออกไป” ชาร์วีสูดหายใจเข้าลึกๆ ขณะที่เขาพูด ดวงตาของเขาก็แดงก่ำ

มาร์ชพยักหน้าเล็กน้อยและเปิดประตูออกเพื่อไปหาเสื้อ

ไม่นานเขารีบกลับมาพร้อมกับเสื้อคลุมสีขาวของหมอ เขายื่นมันให้ชาร์วีและกล่าวว่า: “ตอนนี้ในโรงพยาบาลวุ่นวายไปหมด คนท้องและเด็กๆบนชั้นห้าต่างกำลังอพยพกัน นายควรพานานาไปเดี๋ยวนี้”

มาร์ชสวมเสื้อคลุมสีขาวและถามว่า: “แล้วเด็กแรกเกิดเหล่านี้จะตกอยู่ในอันตรายไหม แล้วตาณและหวานล่ะ?"

“ไม่เป็นไร เซทท์ส่งคนไปปกป้องพวกเขาแล้ว และตอนนี้คนของเซทท์น่าจะอพยพไปกับพวกเขาด้วย”

ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงรถดับเพลิงและรถตำรวจก็ดังขึ้นจากข้างนอก

เขาผลักชาร์วีออกไปอย่างรีบร้อนและพูดว่า: “ไปกันเถอะ!”

ชาร์วีอุ้มนานาที่กำลังสลบขึ้น และพูดกับเขาด้วยตาที่เปียกเล็กน้อยว่า: “ลานจอดรถชั้นล่างน่าจะมีรถที่มารับเรา นายไม่ต้องกังวล ดูแลตัวเองด้วย”

เขาไม่ได้บ่นต่อ แล้วกอดนานาที่ใช้ผมปิดครึ่งหน้าไว้ออกจากห้องไป เขารวมอยู่กับผู้คนที่อพยพออกจากโรงพยาบาลแล้วพูดว่า: “ขอทางหน่อย เธอสูดควันเข้าไปมาก ต้องนำตัวไปรักษาโดยด่วน!”

ฝูงชนด้านหน้าเริ่มหลีกทางให้เขา หลังจากที่เขาอุ้มนานาไปที่ชั้นหนึ่ง เขาก็ออกประตูหลังที่วางแผนไว้ ซึ่งรถที่เขาเตรียมการไว้ยังคงรอพวกเขาอยู่

เขาอุ้มนานาขึ้นรถไป แล้วสั่งคนขับว่า: “ออกไปเร็ว จะมีคนเปิดประตูด้านข้างให้”

การแอบๆพานานาเปลี่ยนเส้นทาง เป็นแผนที่เขากับเซทท์ได้วางไว้อยู่แล้ว โชคดีที่เวลาโรงพยาบาลวุ่นวายพวกเขาไม่พบอุปสรรคใดๆระหว่างทางเลย

หลังจากที่พวกเขาจากไป มาร์ชก็นั่งอยู่คนเดียวบนเตียงโรงพยาบาล เขาสงสัยว่าทำไมจู่ๆก็มีคนเริ่มลงมือก่อนเขา