บทที่ 615 มีความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

ภูผาพูดอย่างไม่พอใจว่า: “อย่าพูดกับฉันแบบนั้น เธอปล่อยให้นักฆ่าฆ่าคนแล้วจุดไฟเผา ก่อความวุ่นวายซะใหญ่โต เธอต้องการให้เราถูกจับจุดอ่อนได้เหรอ”

“นาย อันที่จริงนายไม่ต้องการให้มีนาตายเลย” กิ่งมองมาที่เขาและพูดอย่างไม่พอใจว่า “ก็เพราะเธอดูเหมือนผู้หญิงคนนั้น นายจึงทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้เธอตาย นายส่งคนไปก็เพื่อทำไปงั้นๆหลอกฉัน ปากบอกว่าเกลียดผู้หญิงคนนั้น อันที่จริงนั่นไม่ใช่ความเกลียดชัง แค่นายไม่เคยได้รับความรักจากแม่ เพราะหลังจากรู้ข่างวการตายของเธอ นายก็ยังเสียใจเป็นเวลานาน……”

ภูผารู้สึกหงหงุดหงิดกับคำพูดของเธอมาก เขาตบเธอและพูดอย่างโกรธเคืองว่า: “อย่าคิดว่าเธอมีข่าวเสียๆของของตระกูลกรภัควัฒน์แล้ว ก็สามารถต่อต้านฉันได้ครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันสามารถทำให้เธอมีวันนี้ได้ทุกอย่าง ก็สามารถทำให้เธอกลายเป็นขอทานข้างถนนได้!”

กิ่งเอามือกุมหน้าเธอและร้องไห้พูดว่า: “คุณลืมลูกสาวของคุณแล้ว แต่ยังไงคุณก็ไม่เคยดูแลเธอเลยแม้แต่วันเดียว และคุณไม่มีความรู้สึกใดๆต่อเธอเลย ตอนนี้คุณมีลูกชายสองคนและยังมีสาวสวยคอยอยู่เคียงข้าง ใช้ชีวิตที่สุขสบาย จะมีความคิดที่จะไปแก้แค้นให้ลูกสาวของเราได้อย่างไร”

“ฉันสัญญากับเธอแล้วว่าจะแก้แค้นมีนา แล้วทำไมเธอถึงไม่เชื่อ?” เมื่อภูผาได้ยินเธอพูดถึงโรซี่ก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “ฉันเข้าใจว่าเธอรู้สึกอย่างไร ฉันก็พยายามช่วยเธออยู่ แต่เธอต้องการรนหาที่ตายเอง ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจว่าเรื่องมันผ่านไปแล้ว มันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้นอกจากต้องยอมรับมัน”

กิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพูดคำที่เช็นชาแบบนี้ออกมาได้?

ตอนนี้เธอเพิ่งมองออกว่าเขาเป็นคนเลือดเย็นและเย็นชามาก นานมาแล้วเขาทุ่มเทพลังทั้งหมดของเขาในการแก้แค้นตระตระกูลกรภัควัฒน์ ราวกับว่าการแก้แค้นตระกูลกรภัควัฒน์เท่านั้นจะสามารถชดเชย ข้อบกพร่องทั้งหมดในชีวิตของเขา

กิ่งรู้สึกผิดหวังอย่างมากกับเขา และในขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไร โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

เธอปรับอารมณ์ให้สงบลง รับโทรศัพท์และฟังเรื่องที่อีกฝ่ายพูด ซึ่งสีหน้าของเธอแย่มากขึ้นเรื่อยๆ

ภูผารู้สึกว่าน่าจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นอีกครั้ง จึงถามว่า: “เกิดอะไรขึ้น?“

“นักฆ่าที่ปลอมตัวเป็นพยาบาลถูกพบตัวขณะกำลังอพยพ เธอกระโดดฆ่าตัวตายจากการไล่ตามของตำรวจ” กิ่งมองไปที่เขาด้วยความตื่นตระหน

อันที่จริงในตอนแรกนักฆ่าสามารถอพยพได้ แต่เธอสั่งให้นักฆ่าฆ่าคนที่ภูผาส่งไปก่อนค่อยกลับมา เพราะเธอกลัวว่าเมื่อคนที่สายฟ้าส่งไปกลับมาแล้วจะไปพูดนินทาต่อหน้าภูผาและเธอไม่ค่อนชอบสายฟ้าเลย ดังนั้นเธอจึงอยากจะจัดการเจ้าลูกน้องคนนี้

“ดีมาก” ภูผาหัวเราะอย่างโกรธเคืองและพูดว่า “งั้นร่างของเธอถูกตำรวจเก็บไปแล้ว? แม้ว่าเธอจะไม่สามารถพูดอะไรได้อีก แต่ก็ไม่มีการรับประกันได้ว่าตำรวจจะไม่พบอะไรจากเธอ! นี่ก็คือเรื่องดีที่เธอทำเหรอ! คราวหน้าเธอห้ามซื้อใจคนของฉันอีก ถ้ามีอีกละก็อย่าโทษว่าฉันเป็นคนพลิกลิ้นเหี้ยมโหด!”

ภูผาไม่อยากสนใจที่จะมองเธออีก และหันหลังกลับอย่างเฉยเมย

กิ่งถอยหลังไปสองก้าวและล้มลงบนโซฟา ตอนแรกคิดว่ามันเป็นเรื่องง่ายที่ให้นักฆ่ามืออาชีพไปกำจัดเด็กใหม่ แต่เธอไม่คิดว่านักฆ่าจะกระโดดลงจากอาคารและเสียชีวิตในโรงพยาบาล ตำรวจต้องตรวจสอบเจอตัวตนของเธออย่างแน่นอน

หากพบว่าเธอไม่ใช่พยาบาลในโรงพยาบาล งั้นจะเจอว่านักฆ่าเป็นชาวกัมพูชาที่ลักลอบเข้ามารึเปล่า และถ้ายิ่งสืบได้ถึงตัวของเธอว่าเคยทำงานเป็นพนักงานล้างจานในร้านอาหารของภูผา ตำรวจจะพบหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับพวกเขามั้ย?

แย่แล้วสิ แม้ว่าจะกำจัดมีนาได้แล้ว แต่เรื่องชั่วร้ายที่ของพวกเขาทำจะถูกตำรวจพบเจอหรือไม่?

……

มาร์ชอยู่ในโรงยิมห้องใต้ดิน เขาสวมเพียงเสื้อกั๊กสีขาวและกางเกงขาสั้นสีดำ ชกต่อยถุงทรายที่แขวนอย่างบ้าคลั่งตามลำพัง มีวิธีนี้เท่านั้นที่เขาจะระบายความโกรธและความเศร้าของเขาออกมาได้

ลุลาเปิดประตูเบาๆและเห็นท่าทางภวัตที่ชกต่อยกระสอบทราย เธอรู้สึกว่าร่างกายของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่อันตรายและมีเสน่ห์

หน้าและร่างกายของเขาต่างกันสุดขั้วเลย ใบหน้าที่น่าเกลียดขนาดนี้ แต่กลับมีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้

หนุ่ม แน่น แข็งแรง และยังมีกล้ามเป็นมัดๆ…… นี่เป็นร่างของผู้ชายที่เธอไม่กล้าจินตนาการเลย