บทที่ 616 ไม่ได้ปล่อยเธอไป

ลุลากลับมาในบ้าน และเข้ามาในห้องหนังสือของภูผา

ภูผามองเห็นทุกอย่างผ่านกล้องวงจรปิด ยิ้มที่มุมปากแล้วพูดขึ้นว่า：“เขายังไม่รู้เรื่องบนเตียงระหว่างหญิงสาวกับชายหนุ่มเลยเหรอ หรือว่าเขาไม่สนใจเรื่องบนเตียงระหว่างผู้หญิงกับผู้ชายเลย？”

ลุลาส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นว่า：“ไม่รู้เหมือนกัน เพราะฉันทำไม่สำเร็จ”

“มีแต่คนที่จิตใจสงบจริงๆ ที่สามารถตัดเรื่องกิเลส,เกลศออกไปได้” ภูผาทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่แล้วพูดออกมา

“ถ้าอย่างนั้นเขาเป็นแบบนั้นจริงๆ” ศีรษะพูด “หรือบางทีอาจเป็นเพราะหน้าตาเขาน่าเกลียดเกินไป และตัวเขาเองรู้ตัวดีว่าคงไม่มีใครชอบเขาด้วยความจริงใจก็เป็นได้？”

ภูผามองไปที่เธอแล้วพูดขึ้นมา：“มานี่”

ลุลาเห็นสายตาของเขาแบบนี้ รู้ทันทีว่าเขาจะทำอะไร

เริ่มตั้งแต่ตอนเธออายุสิบหก ทุกครั้งที่เขามองเธอด้วยสายตาแบบนี้ก็คือต้องการได้อะไรจากร่างกายของเธอ

ครั้งแรกเธอไม่เข้าใจว่าผู้ชายที่รับเลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็ก และให้ชีวิตเธอเหนือกว่าคนอื่นเขาต้องการทำอะไร เธอแค่รู้สึกกลัวโดยสัญชาตญาณเท่านั้น

เธอยังจำความเจ็บปวดตอนนั้นได้ เจ็บจนทำให้เธอต้องขดงอไปทั้งตัว เธอเคยร้องไห้ เคยขอร้องอ้อนวอน

แต่เขาไม่ยอมปล่อยเธอ จับเธอล็อกเธอไว้แน่น เปิดความบริสุทธิ์เธอ รั้งเธอไว้……เริ่มตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมาเธอรู้ตัวทันทีว่าไม่สามารถหลุดพ้นจากเขาไปได้อีก

เธอเดินไปอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเชื่อฟัง นั่งอยู่บนตักเขา ถึงแม้จะคลอดลูกให้เขาแล้วสองคน ในใจก็ยังรู้สึกกลัว เพียงแต่ว่าตอนนี้เธอสามารถปกปิดความรู้สึกนี้ได้เป็นอย่างดี

เขาลูบผิวเธอ เหมือนกำลังเล่นกับแมวตัวน้อยหรือหมาตัวน้อย ถามออกมาข้างหูเธอด้วยเสียงที่สงบเป็นพิเศษ：“เธอชอบมันเข้าให้แล้วใช่ไหม？”

ลุลาตกใจตื่นแล้วรีบปฏิเสธออกมาว่า：“ฉันเป็นคนของคุณ ตายก็เป็นผีของคุณ！ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางไปชอบคนหน้าตาน่าเกลียดแบบนั้นหรอก”

เขาบีบลงไปที่คางของเธอ แล้วจูบที่ริมฝีปากเธอ

เธอหลับตาลง แล้วกลั้นหายใจไว้ หัวสมองว่างเปล่าอย่างอธิบายไม่ถูก

แต่ภูผาแค่ขยี้ลงไปที่ปากเธอเบาๆ ก็คลายตัวเธอออก แล้วออกคำสั่งว่า ：“เธอมา”

“ค่ะ” เธอลุกขึ้นและคุกเข่าลง ไม่ว่าในใจจะไม่อยากทำมากแค่ไหน หรือเกลียดชังเนื้อสีขาวที่เหี่ยวย่นโดยปราศจากความใคร่นั้นก็ตาม แต่เธอก็ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขามีความสุข และพึงพอใจ

……

คืนนี้ มาร์ชหลับสนิทมาก แต่ถูกบอดี้การ์ดอีกคนเรียกให้ตื่น

เขาถามออกมาด้วยอาการงัวเงียเล็กน้อยว่า： “มีอะไรเหรอ？”

บอดี้การ์ดอีกคนพูดขึ้นว่า： “รีบใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย คุณภูผาให้พวกเราออกไปทำธุระกับเขาหน่อย”

“ทำธุระ？” มาร์ชรู้สึกว่ามันกะทันหันเกินไปเลยหยิบมือถือขึ้นมาดู “ตอนนี้ดึกมากแล้วนะ”

“อย่าถามเยอะ รีบไปกับฉันเดี๋ยวนี้เลย” บอดี้การ์ดอีกคนพูดจบก็เดินออกไปจากห้องเขา เพื่อไปเตรียมตัว

มาร์ชพลิกตัวลงจากรถ หยิบเสื้อผ้าที่อยู่ด้านข้างมาเปลี่ยน คิดอยู่ในใจว่าทำไมจู่ๆ ภูผาก็ให้พวกเขาไปทำธุระกับเขา ดึกดื่นขนาดนี้ต้องไม่ใช่เรื่องดีอะไรแน่เลย

หลังจากครั้งก่อนที่ไม่ให้เขาลงมือก็สั่งให้เขากลับ เวลาก็ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์แล้ว

ภูผาไม่พูดอะไรอีก ส่วนเขาก็กลับมาเป็นบอดี้การ์ดอีกครั้ง ตามตารางงานที่จัดไว้ในครั้งก่อนก็คือมีหน้าที่เฝ้าคฤหาสน์

นอกจากลุลาที่เคยมาหาเขาหนึ่งครั้งแล้ว ก็ไม่มีเรื่องพิเศษอะไรอีก เขากลัวว่ายังไม่ได้รับความไว้วางใจจากภูผา ไม่รู้ว่าต้องเสียเวลาแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่