บทที่ 617 แกมันขี้ขลาดจริงๆ

คิดไม่ถึงว่าภูผาไม่เพียงแต่ขายยาเสพติดเท่านั้น ยังมีโรงงานผลิตอีกด้วย ทำให้เขาตกใจมากจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

เวลานี้มีผู้ชายรูปร่างผอมดำคนหนึ่งเดินออกมาจากบ้านสีขาวหลังนั้น เขาตกใจเล็กน้อยแล้วรีบเรียกผู้ชายคนนั้นกับภูผา และพูดออกมาอย่างสอพลอว่า：“คุณภูผา พี่ก๊อด ดึกขนาดนี้แล้วพวกคุณมาทำอะไรเหรอ？”

ที่แท้ผู้ชายที่มาร์ชไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนชื่อพี่ก๊อด ดูแล้วคนที่ภูผาจะกำจัดในคืนนี้ก็คือวริศคนที่มาต้อนรับพวกเขาคนนี้ เขาน่าจะเป็นคนที่รับผิดชอบที่นี่

พี่ก๊อดยิ้มแล้วพูดออกมาว่า：“คุณภูผานอนไม่หลับ ก็เลยเรียกฉันให้มาดูที่นี่ พวกนายยังทำโอทีเพิ่มการผลิตอยู่อีกเหรอ”

“ใช่ ใช่ หลักๆ คือกลางคืนทำงานปลอดภัยกว่า ไม่มีชาวบ้านหลงทางเข้ามาในถ้ำนี้ได้” พูดจบทำท่าผายมือเชิญพวกเขาด้วยความเคารพ “คุณภูผาอย่ายืนอีกเลย เชิญนั่งที่นี่ก่อน ดื่มน้ำดื่มชาก่อน”

ภูผาพยักหน้าอย่างผู้ยิ่งใหญ่ แล้วเดินอยู่ด้านหน้าสุด ส่วนมาร์ชและบอดี้การ์ดอีกคนเดินตามหลังอย่างใกล้ชิด

เมื่อเข้าไปข้างในบ้าน สิ่งแรกที่มาร์ชเห็นคือพื้นที่ที่คล้ายกับห้องปฏิบัติการ มีขวดเยอะแยะหลากหลายมากมายสำหรับใช้ในการทดลองทางเคมีต่างๆ และมีนักวิจัยสองคนสวมเสื้อคลุมสีขาวที่กำลังทำการทดลองด้านเคมีโดยเฉพาะ

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปด้านในเห็นถังใบใหญ่หลายใบอยู่ในนั้น และมีเครื่องจักรอยู่หลายเครื่อง ด้านหลังสุดมีคนชั่งน้ำหนักของผลิตภัณฑ์ อยู่ และมีคนแพ็คกิ้งอยู่ด้านใน ไลน์ผลิตครบวงจร ตั้งแต่วิจัยจนถึงผลิต อีกอย่างดูจากสภาพของโรงงานแล้วน่าจะไม่ใช่เพิ่งเปิดวันสองวันนี้แน่นอน

เมื่อถึงจุดแพ็คกิ้งมีพื้นที่ว่างสำหรับให้นั่งพักผ่อนดื่มชา ภูผาเหมือนคุ้นเคยกับที่นี่มาก นั่งลงบนเก้าอีกโยกสบายตัวหนึ่ง

วริศให้คนยกชาออกมา มาร์ชกับบอดี้การ์ดอีกคนยืนประกบอยู่ด้านข้างคนละฝั่งของภูผา ส่วนพี่ก๊อดยกชาให้ภูผาด้วยตัวเอง

ภูผาดื่มชาอย่างใจเย็น แล้วถามขึ้นว่า：“ช่วงนี้ปริมาณที่ขายเป็นยังไงบ้าง？ของที่พวกสายฟ้าต้องการผลิตเสร็จหรือยัง？”

“ใกล้ครบแล้ว ใกล้เตรียมของเรียบร้อยแล้ว รอแค่คุณสั่งจะให้ส่งออกเมื่อไหร่” วริศตอบออกมาด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

“โอะ ในเมื่อใกล้จะเตรียมเสร็จแล้ว แล้วทำไมพวกนายยังต้องทำโอเพิ่มการผลิตอีกด้วยหล่ะ？”ภูผาวางชาในมือลงบนโต๊ะแรงๆ “ของที่ผลิตเกินออกมาเอาไปขายเองใช่ไหม？”

วริศตัวสั่นไปทั้งตัว รีบพูดขึ้นว่า “ไม่มี ผมจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง！ผมฟังคำสั่งของคุณมาโดยตลอด……”

“ดีมาก ที่แท้แกเป็นคนเชื่อฟังมาก” ภูผายิ้มแล้วปรบมือ

มาร์ชรีบวิ่งออกไป ใช้เท้าถีบไปที่หน้าอกของวริศ วริศไม่ทันตั้งตัวจึงล้มลงไปกับพื้น

บอดี้การ์ดอีกคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา บิดแขนทั้งสองข้างเขาไว้พร้อมกับมาร์ช และให้เขาคุกเข่าลงแทบเท้าของภูผา

“คุณภูผา คุณทำอะไร ผมจงรักภักดีต่อคุณมาโดยตลอด” วริศพูดออกมาด้วยความตกใจจนมีเหงื่อไหลออกมา

ภูผานั่งอยู่บนเก้าอี้ แล้วโน้มตัวไปหาเขา ยิ้มแล้วพูดออกมาว่า：“จงรักภักดีเหรอ？ช่วงนี้ทางตำรวจจับเด็กนักเลงได้สองคนที่กำลังขายยาอยู่ ของในมือพวกเขาส่งออกมาจากที่นี่สินะ？นายคิดว่าถ้าไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน ฉันจะเสี่ยงอันตรายมาหานายถึงที่นี่เหรอ？”

วริศก้มหน้าลง รู้ว่าเรื่องที่ตัวเองแอบเอาของไปขายถูกเขารู้แล้ว จึงร้องขออภัยออกมาด้วยความกลัว “คุณภูผา ขอโทษด้วย ผมรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว ผมเองก็ไม่อยากทำเหมือนกัน ไม่อยากทำจริงๆ ！”

ภูผาไม่ฟังคำอธิบายของเขา พูดกับพี่ก๊อดที่อยู่ด้านข้างว่า：“นายไปสั่งทุกคนให้หยุดทำงานก่อน แล้วไปรวมตัวกันที่ด้านนอกโรงงาน”

“ได้” พี่ก๊อดขานรับแล้วไปปฏิบัติทันที