บทที่ 618 เส้นทางที่เดินเข้าไปแล้วหวนกลับไปไม่ได้อีก

พี่ก๊อดเดินไปหามาร์ช จับมือเขาไว้ แล้วช่วยเขายกปืนขึ้นมา พูดขึ้นว่า：“ครั้งแรกก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ หลังจากล็อกเป้าแล้วหลับตาลงแล้วเหนี่ยวไก่ปืนก็เรียบร้อย”

มาร์ชยกปืนขึ้นมา แต่ไม่กล้าเหนี่ยวไก่ปืนสักที

ภูผามองดูอย่างร้อนรน ใช้ปืนของตัวเองชี้ไปที่เขา พูดเป็นครั้งสุดท้ายว่า：“ถ้าแกยังไม่ลงมืออีก แกจะตายก่อนมัน”

มาร์ชรู้ว่าตัวเองไม่มีทางเลือก จึงเล็งเป้าไปที่ขาของวริศ หลับตาแล้วเหนี่ยวไก่ปืนลงไป

ในขณะที่เขาเหนี่ยวไก่ปืนนั้น ภูผายิงไปที่จุดปลิดชีวิตของวริศหลายนัดติดต่อกัน

เมื่อเขาลืมตาขึ้น ปรากฏว่าเลือดเต็มพื้นไปหมดแล้ว และวริศก็ได้ตายไปแล้ว เขารีบโยนปืนในมือทิ้ง ไม่รู้ว่าตัวเองยิงโดนขาของวริศ หรือยิงโดนจุดปลิดชีวิตของเขากันแน่ ทำให้เขาตกใจแข็งทื่อไปทั้งตัว

ภูผาเก็บปืนของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วพูดกับพี่ก๊อดว่า：“ต่อไปนี้ที่นี่ให้แกรับผิดชอบ อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวัง”

พี่ก๊อดตอบรับปากออกมา

ภูผาพูดกับมาร์ชอย่างไม่พอใจว่า：“ไอ้ตัวไร้ประโยชน์ แกอยู่ที่นี่เคลียร์ศพให้เรียบร้อย”

พูดจบภูผาพาบอดี้การ์ดอีกคนกลับไปก่อน เหลือไว้แค่มาร์ชกับพี่ก๊อดให้อยู่ที่เดิม

พี่ก๊อดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก้มลงหยิบปืนที่มาร์ชโยนทิ้งลงพื้น แล้วพูดขึ้นว่า：“นายยิงโดนแค่ขาของวริศ รีบลากศพสองคนนี้ไปฝังในหลุมด้านนอกก่อนเลย”

มาร์ชตอบอืมออกมา และสบายใจขึ้นเยอะเลย อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ฆ่าคน แต่เมื่อเห็นสภาพศพของสองคนนี้แล้วรู้สึกตกใจมากเหมือนกัน

พี่ก๊อดพูดกับคนที่ยังยืนอยู่นอกโรงงานว่า：“ไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนเข้าไปทำงานตามปรกติได้”

เขาจึงต้องจำยอมกัดฟันแน่น ลากศพพวกนั้นทีละหนึ่งศพออกไปนอกถ้ำด้วยตัวเอง หาที่แล้วขุดหลุม จากนั้นฝังพวกเขาลงไปข้างใน แล้วทำเครื่องหมายไว้ในบริเวณที่ฝังศพของพวกเขา นี่เป็นหลักฐานที่ใช้มัดตัวภูผาได้ในอนาคต

เมื่อเขายุ่งงานพวกนี้เสร็จก็ใกล้สว่างแล้ว เขาเข้าไปในถ้ำอีกครั้งแต่ทุกคนต่างพากันพักผ่อนกันแล้ว โรงงานหยุดดำเนินการชั่วคราว

พี่ก๊อดออกมาจากในโรงงาน และทำท่าหาวออกมา จากนั้นดูพื้นที่ด้านนอก เห็นเขาจัดการสะอาดเรียบร้อยแล้ว จึงพูดกับเขาว่า：“นายชื่อภวัตใช่ไหม จัดการศพได้ดีมาก เดี๋ยวฉันพานายลงภูเขาเอง”

มาร์ชมองโรงงานที่ปิดไฟแล้ว ถามออกมาว่า：“พี่ก๊อดพี่ยังมีรถลงภูเขาอีกเหรอ？คนในโรงงานตอนนี้พวกเขาไปไหนแล้ว？”

“กลางวันพวกเขานอนในโรงงานแหละ ตุนของที่จำเป็นต้องใช้ในชีวิตประจำวันไว้” พี่ก๊อดพาเขาเดินไปข้างนอกแล้วพูดขึ้นมา “รถไม่มีแล้ว พวกเราใช้สองเท้าเดินนี่แหละ ด้านนอกของถ้ำกลางวันถ้ามีรถจอดจะโจ่งแจ้งเกินไป ถ้ามีคนเดินผ่านอาจสงสัยได้”

มาร์ชตอบโอะออกมา แล้วเดินตามเขาเพื่อลงไปจากภูเขา

ถ้าไม่มีพี่ก๊อดเป็นคนนำทาง เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะใช้เส้นทางไหนในการลงภูเขา จะเดินยังไงถึงกลับไปบ้านของตระกูลพงศ์ภูริโสภณได้

พี่ก๊อดถามออกมาอีกว่า：“นี่เป็นครั้งแรกที่นายสัมผัสกับธุรกิจของคุณภูผาสินะ เมื่อก่อนนายทำอะไรเหรอ？”

“ชกมวยบ่อนใต้ดินแถวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้” มาร์ชตอบออกมา

พี่ก๊อดยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า：“มิน่าหล่ะนายค่อนข้างคล่องแคล่วว่องไว และร่างกายดูกำยำขนาดนี้ ดูเหมือนหลังจากนี้คุณภูผาคงจะมุ่งเน้นสอนนายตามความชำนาญและความเหมาะสมของนาย”

“ไม่หรอกมั้ง ผมก็แค่ต้องการหาเลี้ยงตัวเอง เมื่อคืนคุณภูผาโกรธผมมาก คงไม่ใช้งานผมอีกแล้วมั้ง”

พี่ก๊อดหยุดเดิน พยายามไม่ไปมองหน้าเขาแล้วพูดขึ้นว่า：“เขาไม่ได้โกรธนายจริงๆ หรอก คนที่ลงมือครั้งแรกเป็นแบบนี้กันทั้งนั้น ตอนนั้นพี่ฉี่ราดกางเกงเลยด้วยซ้ำ นายถือว่าดีมากแล้ว อย่าไปคิดมากอีกเลย เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ลืมมันไปซะ”

“แต่คนเมื่อคืนวริศเป็นพี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตายกับพี่จริงเหรอ ทำไมพี่ถึงไม่ช่วยเขาร้องขอชีวิตหล่ะ？”