บทที่ 633 งั้นคุณจบแล้วแหละ

หลังเลิกงาน แบงค์ชวนอีกหลายคนจะไปกินมื้อดึก ให้มาร์ชก็ไปด้วยกัน

แต่มาร์ชไม่อยากไป บอกว่าตัวเองอยากกลับไปพักผ่อนที่หอ

แบงค์ก็ไม่ได้บังคับเขาต้องไปด้วยกัน แต่ให้เขาอยู่ต่อ ให้เขากลับเป็นคนสุดท้ายล็อตประตูแล้วกลับหอพัก

เขารอจนพนักงานกลับไปทั้งหมดแล้ว ก็ยังไม่เชื่อว่าแบงค์จะไม่เพ่งเล็งเขาอยู่ ให้เวลาอิสระกับเขาเต็มที่

ใจเขายังมีความสงสัย ปิดไฟร้านอาหารทั้งหมด แล้วก็ปิดประตู กำลังพึมพำว่าจะมีคนอื่นที่ค่อยจับตามองอยู่ในที่ลับ

ตอนเขาคุกเข่าอยู่กับพื้นล็อตประตูชั้นที่สอง ลุกขึ้นเตรียมดูว่านอกร้านมีคนค่อยจับตาอยู่ไหมนั้น ตัวเองกลับชนโดนลุลาที่อยู่ด้านหลังเขา

“ทำไปเป็นคุณอีกแล้ว” มาร์ชมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาถามว่า

ลุลากอดเขาไว้แน่น ๆ อย่างไม่อาย พาเขาไปหัวมุมข้างๆ ทางเข้าร้าน ใช้แรงผลักเข้าพิงกับกำแพงว่า “อย่าขยับ อย่าดิ้น ฉันมาหาคุณที่นี่ไม่ง่ายเลยนะ เชื่อฉัน นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของคุณแล้ว”

มาร์ชเป็นผู้ชายตัวโตไม่เคยโดนผู้หญิงล็อตตัวไว้อย่างนี้มาก่อน ใช้แรงบีบแขนทั้งสองข้างของลุลา อยากจะผลักเธอออก

“คุณไม่หยุดช่วยคุณภูผามาทดสอบผมอย่างนี้มีประโยคอะไรเหรอ ผมไม่ได้สนใจคุณหรอกนะ”

ลุลาพยายามเจรจากับเขา ไม่ยอมให้เขาผลักตัวเองออก ว่า “ฉันเคยพูดแล้วว่าคุณต้องเชื่อฉัน นี่ไม่ใช่การทดสอบ ภูผาไอ้ตาเฒ่านั้นกำลังยุ่งกับการซื้อกิจการ คืนนี้ไม่กลับบ้าน ฉันถึงมีโอกาสหนีออกมาหาคุณ”

มาร์ชก็ยังไม่กล้าเชื่อใจเธอ เมื่อถึงเวลาสำคัญนี้แล้ว เขาไม่ยอมให้ตัวเองตัดสินอะไรผิดพลาดทั้งนั้น

“ยังไม่เชื่อฉันเหรอ งั้นฉันจะบอกคุณนะ คุณได้ตกหลุมพรางของเขาแล้ว” ลุลาพูดอย่างเร็วว่า “ความจริงไม่มีวัตถุดิบเข้ามาที่เมืองCหรอก ไม่มี นั้นเป็นหลุมที่เขาขุดเอาไว้ให้คุณ”

มาร์ชอึ้งไปวินาทีหนึ่ง ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดว่าจะเป็นแบบนี้ แต่ก็ปฏิเสธไปแล้ว เพราะว่าภูผาให้พวกเขาจัดการรเณศไปแล้ว

ในเมื่อภูผาเชื่อว่ารเณศเป็นหนอนบ่อนไส้ ก็ไม่น่าจะสงสัยเขาอีก

“คุณรู้อะไร ฉันจัดการรเณศไปแล้ว คุณภูผาเขาเชื่อใจฉัน” ในที่สุดมาร์ชก็ผลักผู้หญิงคนนี้ออกไปได้

ลุลายืนอยู่ตรงหน้าเขาพูดอย่างตลกว่า “คุณช่างไม่เข้าใจเขาเลย ให้คุณฆ่ารเณศแล้วจะเลิกสงสัยคุณเหรอ คุณคิดผิดแล้ว เขาไม่เชื่อใจคุณทั้งสองคนเลย ดังนั้นพวกคุณสองคนต้องตาย ตอนนี้เขายังให้คุณมีชีวิตอยู่ ก็แค่อยากเอาเรื่องวัตถุดิบมาเป็นตัวล่อ ให้คุณเปิดเผยตัวเอง”

พอมาร์ชฟังลุลาพูดอย่างนี้แล้ว ก็รู้สึกอึ้งไป ถ้าหากลุลาพูดไม่ผิด งั้นคืนนี้เขาติดต่อเซทท์ บอกสถานที่และเวลาที่วัตถุดิบถึงแล้ว

ถ้าคืนพรุ่งนี้เซทท์พาคนไปปรากฏตัวที่ท่าเรือ เขาก็จะถูกเปิดเผยตัวตนแล้ว

ลุลาอาศัยแสงไฟอ่อน ๆ มองเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเขาถามว่า “คุณได้คุยกับหัวหน้าแล้วเหรอ และยังให้ทางตำรวจเคลื่อนไหวตามนัดเหรอ”

มาร์ชไม่ตอบเธอ ยังกำลังพิจารณาอยู่ว่าเธอเป็นมิตรหรือศัตรู

“คุณจบแล้ว งั้นคุณจบแน่ ๆ แล้วถ้าหากไม่สามารถหาทางติดต่อหัวหน้าคุณได้ คุณรีบหนีเถอะ”

“ทำไมผมต้องหนีด้วย”

“คุณคิดดูว่าทำไมคนของเขาถึงให้อิสระนี้กับคุณ ก็เพื่อจะให้คุณได้ติดต่อกับหัวหน้าคุณ จะได้ให้คุณเปิดเผยตัวตน ฉันว่าคุณควรที่จะใช้เวลานี้หนีดีกว่า ถ้าหนีไปได้ไม่แน่อาจจะมีโอกาสรอดชีวิต”