บทที่ 632 มืดมนและสกปรก

เซทท์ฟังเขาเล่าจบ ลึกๆในใจก็รู้สึกสงสารเขา แต่ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไร เขาผิดก็คือผิด และยังทำผิดกฎหมายอย่างร้ายแรงด้วย

ก็ดูว่าถึงเวลานั้นจะพยายามช่วยสิรภพรับโทษให้เบาลง เซทท์ถามว่า “คุณยินยอมจะเป็นพยานชี้คนผิดไหม ชี้คนผิดเหล่านั้น ช่วยทางตำรวจจับตัวพวกเขาให้กฎหมายมาล่ามพวกเขาไว้”

สิรภพถามอย่างลังเลว่า “พวกคุณสามารถใช้กฎหมายล่ามพวกเขาไว้ได้เหรอ แก๊งของพวกมันอยู่แถบเอเชียตัวตกมีอำนาจมาก ผมกลัว กลัว........”

“คนเลวทำอะไรคนดีไม่ได้ ตอนนี้มีตำรวจปกป้องคนและครอบครัวคุณ ไม่ต้องกลัว” เซทท์พูด “และสามารถช่วยตำรวจฝั่งโน้นหาที่ลับที่คุณพูดได้ไหม ถ้าคุณให้เบาะแส แฟนสาวของคุณก็มีทางรอด”

สิรภพรู้สึกตัวตัวเองไม่ได้กลัวมากขนาดนั้นแล้ว ลองพยายามนึกว่า “ด้านนอกใช้บ้านไหมพรางตา ถ้าจะเข้าไปข้างในต้องเปิดประตูนิรภัย4ชั้น หลงทางได้ง่าย ไม่แน่อาจจะเจอสัตว์ป่าอีกด้วย ในตอนนั้นไม่ใช่ว่าผมไม่เคยคิดที่จะหนีออกมา แต่มันยากจริงๆ และถ้าโดนพวกมันจับตัวกลับไปก็เหมือนกับตายทั้งเป็น.........”

“ผมเข้าใจ” เซทท์พูดว่า “ถ้าหากคุณยอมเป็นพยานชี้คนผิด ผมจะเอาทั้งหมดที่คุณพูดส่งให้กับหัวหน้า เพื่อช่วยลดโทษให้คุณ คุณว่าไง”

สิรภพกัดฟัน ในที่สุดก็ยอมผงกหัว

เช้าวันที่สองเซทท์และเพื่อนร่วมงานสอบปากคำสิรภพเสร็จ เพื่อนร่วมงานคนนั้นถือสำนวนสอบปากคำไว้ พูดอย่างดีใจว่า “มีพวกนี้ ในที่สุดพวกเราก็สามารถออกหมายจับภูผาได้แล้ว เยี่ยมมากเลย ความเหน็ดเหนื่อยของทุกคนก็ไม่เปล่าประโยคแล้ว”

แต่เซทท์กลับไม่ได้ดีใจขนาดนั้น พูดอย่างใจเย็นว่า “ยังออกหมายจับไม่ได้ ผมยังมีสายคนหนึ่งยังไม่มีข่าวคราวเลย ถ้าหากออกหมายจับภูผาในตอนนี้ ผมกลัวว่าสายของผมคนนั้นจะมีอันตรายถึงชีวิต เรื่องนี้พวกเรารออีกสองวัน ขอร้องคุณอย่าพึ่งเอาข้อมูลการสอบปากคำของสิรภพพูดออกไป”

เพื่อนร่วมงานของเขาเข้าใจแล้ว ผงกหัวตอบรับ การจับกุมภูผาเป็นเรื่องไม่ช้าก็เร็ว ถ้าจะปกป้องชีวิตของสายก็ต้องให้ความร่วมมือกับหัวหน้าเซทท์

……

ค่ำคืนที่มืดสนิท มาร์ชลากถุงขยะ1ถุงออกจากประตูหลังของครัว เอาถุงขยะยกไปวางบนถังขยะ

คืนนี้มองไม่เห็นแสงดาวและพระจันทร์ ในซอยนี้ทั้งมืดและสกปรก เป็นที่ทิ้งขยะของตึกหรูหราด้านหน้า

เขายืนอยู่ซอยด้านหลังสักพัก เห็นหนูหลายตัวออกมาหาอาหารวิ่งผ่านมา ทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียน

ต้องอาศัยยามค่ำคืนช่วงเวลาที่ทิ้งขยะถึงจะหลุดพ้นสายตาพ่อครัวแบงค์ได้สักครู่เดียว เขาช่วยงานอยู่หลังครัวก็สองวันแล้ว ก็ยังไม่สามารถหาโอกาสที่จะติดต่อเซทท์ได้

ถ้าคืนนี้ยังหาโอกาสไม่ได้ คืนพรุ่งนี้เขาก็ต้องไปรับของกับพี่ก๊อด ถึงเวลาได้แค่มองดูพี่ก๊อดทำลายวัตถุดิบ ก็เท่ากับทำลายหลักฐานที่จะมัดตัวภูผา ก็รู้สึกยอมรับไม่ได้

ระหว่างที่เขากำลังคิดว่าคืนนี้ก็ไม่มีโอกาสแล้ว ก็มีคนเก็บขยะคนเดินเข้ามาในซอยเล็กๆนี้ คอยๆเดินมาที่ไม่ห่างจากเขาเท่าไร กำลังหาพวกขวดและกระป๋อง

ทันใดเขาก็มีคิดได้ เดินไปทางคนเก็บขยะ แล้วผลักคนนั้นไปข้างกำแพง ปิดปากคนนั้นไว้ถามว่า “บนตัวคุณมีมือถือไหม”

คนนั้นตกใจกลัวมาก ไม่รู้ว่าเจอโจรปล้นแล้ว หรือว่าเจอผี ก็รีบพยักหน้ารับ

มาร์ชพูดเสียงดังว่า “เอาออกมาให้ฉัน”

คนคนนั้นกลอกลูกตาไปมา มองไปที่กระเป๋าเสื้อ ส่งสัญญาณให้รู้ว่ามือถืออยู่ในนั้น

มาร์ชเอื้อมมือไปหยิบมือถือของเขา พูดเตือนเขาว่า “ฉันปล่อยเธอตอนนี้ ห้ามตะโกน ฉันแค่ต้องการยืมมือถือของคุณใช้โทรศัพท์ เดี๋ยวผมให้เงินคุณ”

คนนั้นก็กะพริบตา หมายความว่ายอมให้ความร่วมมือ

มาร์ชถึงปล่อยเขา เอามือแตะที่ปากส่งสัญญาณให้เขาเงียบ