บทที่ 655 คุณทำฉันเจ็บแล้วนะ

“ชาร์วีคนนี้ก็ดีอยู่นะ ชอบลูกนะเป็นเพราะลูกมีวาสนานะ แต่แม่จะให้เขาคิดว่าลูกนะจีบง่ายๆ ไม่ได้ ลูกต้องคว้าเอาไว้ด้วยตัวเองให้ได้นะ” แม่ของเธอพูดแล้วก็หลับตาลง แล้วก็เริ่มรู้สึกว่าทั่วร่างนั้นไร้เรี่ยวแรงไปหมดจนอยากจะพลอยหลับไป

เธอรู้ดีว่าร่างกายของตัวเองใกล้จะไม่ไหวแล้ว แต่สิ่งเดียวที่ยังวางใจไม่ลงก็คือสกาย แต่วันนี้ได้เจอชาร์วีก็ราวกับได้เห็นคนที่ฝากฝังสกายเอาไว้ได้แล้ว

ถ้าสกายเป็นแฟนกันชาร์วีได้จริงๆ เธอก็จากไปอย่างวางใจได้แล้ว

“โอเคค่ะ หนูรู้แล้ว แม่อย่ากังวลเลยนะคะ……” เธอยังไม่ทันพูดจบ ก็พบว่าคุณแม่นั้นอ่อนล้าจนพลอยหลับไปแล้ว

เธอกำมือของคุณแม่เอาไว้แน่น แล้วก็อยู่เฝ้าที่ข้างเตียงพักหนึ่ง

นี่คือคนสนิทของเธอเพียงคนเดียวที่ยังอยู่บนโลกใบนี้ เธอไม่อยากแล้วก็ไม่อยากเห็นคุณแม่จากไปต่อหน้าต่อตา

ถือโอกาสตอนที่คุณแม่นอนหลับ เธอก็ถ่ายรูปประวัติการรักษาพวกนั้นทั้งหมดให้ชาร์วี

คุณแม่พูดไม่ผิด สองครั้งแรกชาร์วียื่นมือเข้ามาช่วย ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาเป็นคนดีคนหนึ่ง

แต่หลังจากที่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นกับที่พักของเธอนั้น รสชาติความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เปลี่ยนไปแล้ว

ในตอนนั้นเธอรับเช็คใบนั้นมาด้วยความหงุดหงิด และไม่เคยคิดที่จะใช้เงินก้อนโตก้อนนั้นของเขา

ไม่นานมานี้หมอพิชบอกเธอว่า โรงพยาบาลของพวกเขาได้นำเข้าการรักษามะเร็งรูปแบบใหม่เข้ามา มันอาจจะมีประสิทธิภาพต่ออาการป่วยของคุณแม่ แต่ว่าค่าใช้ง่ายนั้นสูงมาก

เพื่อที่จะช่วยชีวิตของคุณแม่เอาไว้ เธอจึงจำเป็นต้องใช้เช็คใบนั้น คราวนี้เธอก็ติดค้างเขาและเหมือนกับว่าไม่อาจจะใช้คืนได้หมดเลย

ในเมื่อเธอมาเป็นครูสอนเต้น ทุกวันก็จัดคาบไว้แน่นเอี้ยด สอนคนเต้นจนลืมวันลืมคืน อย่างน้อยๆ ก็คงต้องไม่กินไม่กินสักสิบยี่สิบปีถึงจะใช้คืนได้หมด

ตอนนี้การรักษาแบบที่ใหม่ที่สุดก็ล้มเหลวไปแล้ว จึงได้แต่ตระเวนไปรักษาที่ต่างประเทศ แล้วก็ยิ่งต้องใช้ค่ารักษาที่สูงขึ้นไปอีก

ไม่นานชาร์วีก็ตอบกลับมาว่ารับทราบสองตัวอักษร เธอวางโทรศัพท์ลง แล้วก็นั่งมองจ้องกำแพงสีขาวราวหิมะนั้นอยู่ในห้องพักผู้ป่วย

ในคืนนี้เธอไม่อยากจะไปไหนทั้งนั้น แค่อยากจะอยู่เฝ้าคุณแม่

ในตอนกลางคืนเธอนอนพิงตัวกับพนักเก้าอี้ ชั่วขณะหนึ่งก็ฝันถึงชาร์วี อีกชั่วขณะหนึ่งก็ฝันถึงภูริชขึ้นมาอีก แล้วก็ยังมีดาราสาวคนนั้นที่มักแสดงท่าทีหยิ่งผยองและภาคภูมิใจแบบสุดๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ คนพวกนั้นปรากฏอยู่ในฝันของเธอสลับกันไปมา ทำให้เธอนอนหลับไปสนิท

จู่ๆ ก็ตื่นขึ้นมา เห็นคุณแม่ที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยลมหายใจนั้นแปรเปลี่ยนเป็นถี่รัว เธอรีบกดกริ่ง จับมือของคุณแม่เอาไว้ แล้วพูดอย่างเสียขวัญว่า “แม่ คุณแม่คะ แม่เป็นอะไรไปคะ รู้สึกไม่สบายตรงไหน?”

“ปวด ปวด แม่รู้สึกเจ็บปวดไปหมดทั้งตัวเลย……” คุณแม่เบิกตาโพลง หอบหายใจอย่างติดๆ ขัดๆ ด้วยความทรมาน

ไม่นานหมอพิชกับพยาบาลกะดึกก็รีบมาที่ห้องพักผู้ป่วย เธอจึงหลบไปอีกฝั่ง

เห็นบุคลากรทางการเเพทย์มาต่อเครื่องช่วยหายใจให้กับคุณแม่ ฉีดยาระงับการปวด ยื้อชีวิตกันอยู่พักหนึ่ง คุณแม่ของเธอจึงจะค่อยๆ สงบลงมาได้ ไม่ได้ทุกข์ทรมานอย่างนั้นแล้ว

“หมอพิช คุณแม่ของฉันไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ?” สกายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและความลนลาน