บทที่ 657 คิดถึงพวกเขามาก

ชาร์วีตกตะลึง ทุกอย่างที่มาร์ชพูดมันเหมือนกับที่เขารู้สึกต่อสกาย

“นายกำลังฟังฉันอยู่หรือเปล่า?” มาร์ชที่เห็นเขาเงียบไป

ชาร์วีกลับมารู้สึกตัวและพูดว่า: “ฟังอยู่ๆ นี่ไม่ต้องมาพูดจาหวานเลี่ยนตอนนี้เลยนะ ฉันต้องนอนแล้ว นายเองก็รีบไปพักผ่อนเถอะ”

มาร์ชวางสายไปแล้ว และเขาเองก็เป็นคนที่ไม่ชอบเซ้าซี้ แต่เขารู้สึกมั่นใจได้80%เลยว่าจะต้องมีผู้หญิงที่ทำให้เขาใจเต้นอย่างแน่นอน ดังนั้นรอดูเรื่องสนุกๆได้เลย

ชาร์วีวางโทรศัพท์ลง และไม่ลังเลอีกต่อไป ยากมากที่จะมีผู้หญิงสักคนมาทำให้เขารู้สึกใจเต้นได้ เขาต้องเรียนรู้ที่จะลงหลักปักฐานแบบมาร์ชแล้ว

……

ก่อนหน้านี้แก้วได้ยินมีนาบอกว่าเธอจะต้องเดินทางไปทำธุระที่อื่นเป็นเวลาหนึ่งเดือน แต่หลังจากผ่านไปแค่ 2 วันก็เห็นมีนากลับมาแล้ว มันทำให้เธอแปลกใจมาก เธอรีบไปรับกระเป๋าจากมือของมีนา และถามเธอว่ากินข้าวเย็นมาหรือยัง

มีนายิ้มอย่างมีความสุขและพูดว่า: “กินมาแล้ว พวกเธอล่ะ ว่าแต่อธิทำอะไรอยู่?”

นานมากแล้วที่แก้วไม่ได้เห็นคุณหนูยิ้มอย่างมีความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจ เธออดไม่ได้ที่จะจ้องมองเธอและพูดว่า: “นายน้อยกำลังทำการบ้านอยู่ในห้องค่ะ ช่วงนี้เขาเป็นเด็ดีมาก”

มีนายิ้มอย่างรู้เท่าทัน อธิตัวน้อยมีไหวพริบตั้งแต่ยังเป็นเด็ก แต่ครั้งนี้เขาคิดว่าพ่อของเขาจากไปแล้ว ทั้งยังมีน้องชายน้องสาวเพิ่มมาอีกสองคน มันยิ่งทำให้เขารู้เรื่องมากขึ้น

เธอที่กำลังคิดจะไปที่ห้องของอธิเพื่อดู ก็เห็นอันดาเดินออกมาจากห้องเด็กทารกตรงชั้นหนึ่ง

อันดาดูไม่แปลกใจที่เห็นเธอเลย ในช่วง 2 วันที่ผ่านมา เซทท์ได้บอกทุกอย่างกับอันดาอย่างชัดเจน

ทันทีที่เธอเห็นมีนา เธอก็กอดมีนาด้วยน้ำตาคลอเบ้า พลางกระซิบข้างหูเบาๆว่า: “ฉันรู้แล้ว ว่ามันไม่ง่ายเลยสำหรับเธอกับมาร์ช และในที่สุดตอนนี้พวกเราก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง เธอพาเขาไปทำศัลยกรรมได้เลย ฉันจะช่วยเธอดูแลที่นี่เอง”

“ขอบคุณนะ” มีนาพูดอย่างรู้สึกขอบคุณ “แต่เรื่องนี้จะไม่ทำให้เรื่องของเธอมีอะไรผิดพลาดใช่ไหม ยังมีเรื่องเซทท์กับเธอ……”

“ไม่หรอก ฉันรออยู่ที่เมืองCก็ยิ่งมีโอกาสได้พบเขามากขึ้น” ก่อนหน้านี้อันดาคิดอยู่เสมอว่าเมืองCเป็นสถานที่ที่น่าเศร้า เธอจึงอยากไปอยู่ที่เมืองD ที่ซึ่งเธอมักจะมั่วแต่ยุ่งกับเรื่องของตัวเองซึ่งนั่นมันช่วยให้เธอรู้สึกเศร้าน้อยลง

มีนาถามอีกครั้ง: “แล้วเรื่องสอบเป็นผู้ช่วย กับธุรกิจเสื้อผ้าในเมืองDของเธอล่ะ?”

“ฉันเรียนออนไลน์อยู่เสมอ และฉันจะไม่ยอมแพ้แน่นอน” อันดาจัดการเรื่องของตัวเองเรียบร้อยแล้ว “ร้านเสื้อผ้าในเมืองDมาถูกทางแล้ว แค่ให้มีคนดูก็พอ”

“ก็จริง” มีนารู้สึกเขินเล็กน้อยที่เธอทำให้เพื่อน ๆ ของเธอต้องลำบาก แต่คราวนี้ถ้าการรักษาบาดแผลบนใบหน้าของเขาผ่านไปได้อย่างราบรื่น ทุกคนก็จะสามารถกลับสู่ชีวิตเดิมได้

อันดากุมมือให้กำลังใจเธอและพูดว่า: “เธอกับมาร์ชก็สู้ๆ ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือละก็มาหาฉันกับเซทท์ได้เลย”

มีนาอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าด้วยน้ำตาคลอเบ้า ในเวลานี้เองป้าโบว์ก็เดินออกมาจากห้องครัว และเธอก็บังเอิญได้ยินสิ่งที่อันดาพูดเกี่ยวกับประธานมาร์ช จึงรีบถาม: “นายน้อย พวกคุณมีข่าวเกี่ยวกับนายน้อยเหรอคะ?”

มีนาและอันดามองหน้ากัน

มีนาที่กลัวว่าป้าโบว์จะเป็นกังวลจึงพูดว่า: “อืม มีข่าวเกี่ยวกับเขาอยู่บ้าง ดังนั้นฉันจึงรีบกลับมาจัดเก็บสัมภาระ และพรุ่งนี้ฉันจะไปหาเขาโดยหวังว่าพาเขากลับมาได้”

ป้าโบว์รีบประสานมือกัน เอาแต่คำนับขึ้นลง พร้อมทั้งพูดไปด้วย: “เป็นพรของพระโพธิสัตว์จริงๆ และข้ารู้ว่านายน้อยจะต้องยังมีชีวิตอยู่”

อันดาพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าและพูดว่า: “ประธานมาร์ชเป็นคนที่โชคดีมาก และมีนาจะต้องพาเขากลับมาได้อย่างแน่นอน”

“ใช่ ใช่” ป้าโบว์ฟังอย่างมีความสุข และถามอีกครั้ง “นายน้อย คุณจะไปหานายน้อยที่ไหนคะ?”

มีนาที่ปั้นเรื่องขึ้นพูดว่า: “ที่ต่างประเทศมั้ง มีคนบอกว่าเห็นเขาในต่างประเทศ แต่เขาอาจจะสูญเสียความทรงจำ”

“ทำไมนายน้อยถึงไปอยู่ต่างประเทศได้ พาสปอร์ตของเขายังอยู่ที่บ้านไม่ใช่เหรอคะ?”

มีนาพูดอย่างคลุมเครือ: “ฉันเองก็ไม่แน่ใจ บางทีเขาอาจจะได้รับการช่วยเหลือจากใครบางคนในตอนที่เกิดอุบัติเหตุ และเพราะเขาความจำเสื่อมจึงได้เปลี่ยนตัวตนใหม่ แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ตราบใดที่มีคนเห็นเขา ฉันก็จะไปหาเขาเอง และฉันไม่อยากรอต่อไปแบบนี้อีกแล้ว”