บทที่ 658 ขัดขวางความสุข

“อ่า แบบนี้นี้เอง งั้นคงจะไม่มีทางพิจารณาคดีเขาไปได้สักพัก”

“ใช่ แต่ไม่ต้องกังวลไป ฝ่ายเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก็มีโทษจำคุกหนักมากในข้อหาลักลอบขนยาเสพติด โดยทั่วไปคือโทษประหารชีวิต ไม่ว่าเขาจะถูกพิจารณาคดีที่ไหนก็ตามแต่เขาก็คงจะถูกตัดสินประหารชีวิตอยู่ดี” เซทท์พูดเสริมอย่างรวดเร็ว

มีนาถาม: “ก่อนจะส่งผู้ร้ายข้ามแดน ฉันขอเจอเขาหน่อยได้ไหม”

“พี่มีนา ทำไมพี่ถึงอยากเจอเขา อย่าทำเรื่องอะไรโง่ๆ…...”

มีตาพูดอย่างใจเย็น: “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เอามีดไปเจอเขาหรอก แค่มีอะไรบางอย่างที่อยากจะให้เขา ถ้างั้นพรุ่งนี้ นายช่วยดูให้หน่อยว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปเจอเขาได้ไหม แค่ขอเจอเฉยๆ แค่2-3นาทีก็ได้”

เซทท์คิดและพูดว่า: “ตกลง พรุ่งนี้ตอนสายๆพี่มาหาผมนะ เขาต้องเซ็นเอกสารบางอย่างในขั้นตอนการส่งผู้ร้ายข้ามแดนพอดี ถึงตอนนั้นพี่ค่อยตามผมไป และอย่าพูดอะไรจนกว่พี่จะได้เจอเขา”

“เข้าใจแล้ว งั้นเจอกันพรุ่งนี้” หลังจากวางสาย มีนาอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น เธออยากจะฆ่าเขาจริงๆ แม้ว่าเขาจะหนีไม่พ้นโทษประหาร แต่เธอก็อยากให้เขาได้ลิ้มรสรสชาติของการถูกลงโทษ

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอไปรอที่หน้าสถานีตำรวจตั้งแต่เช้า

หลังจากที่เซทท์รู้ว่าเธอมาถึงแล้ว ก็ขอให้เธอรอสักครู่ ก่อนที่จะออกมาจากสถานีตำรวจพร้อมกับเอกสารที่เตรียมไว้

หลังจากที่ขึ้นรถ เขาก็บอกกับคนขับว่ามีนาเป็นสื่อในคอลัมน์กฎหมาย และต้องการเจอกับภูผาซึ่งมีความผิดฐานก่ออาชญากรรมร้ายแรง เพื่อรวบรวมเอกสารทางกฎหมายบางอย่าง

มีนานั่งอยู่ในรถโดยไม่พูดอะไร และยิ้มให้คนขับ

เธอกับเซทท์มาถึงศูนย์กักกันที่ ภูผา ถูกจับ สถานที่แห่งนี้แตกต่างจากศูนย์กักกันทั่วไป เป็นสถานที่ที่มีอาชญากรร้ายแรงที่รอการพิจารณาคดีอยู่เต็มไปหมด ดังนั้นสถานที่นี้จึงถูกซ่อนไว้ และมาตรการรักษาความปลอดภัยก็เข้มงวดมาก

ทุกครั้งที่พวกเขาเดินผ่านประตู เซทท์ต้องแสกนใบหน้ากับลายนิ้วมือของเขาเสมอ และพวกเขาก็เดินผ่านประตูเหล็กทั้งห้าก่อนที่จะมาถึงคุกที่ภูผาถูกขัง

ผู้คุมเปิดประตูคุก หลังจากที่พวกเขาเดินเข้าไป ก็เห็นเข้ากับภูผา แต่ก็ยังมีกรงเหล็กกั้นอยู่

ภูผาผอมลงไปอย่างเห็นได้ชัด และใต้ตาก็ดำคล้ำ ดูไม่มีน้ำมีนวลเหมือนกับเมื่อก่อน

ถึงอย่างไรก็ตาม เขาก็ยังคงรักษาท่าทีและความสง่างามของเขาเอาไว้ พลางมองไปที่เซทท์กับมีนา ก่อนจะยิ้มและพูดว่า: “เจ้าหน้าที่เซทท์ ทำไมคุณถึงได้มาพร้อมกับภรรยาของคุณมาร์ชล่ะ? นี่คงจะไม่ได้เป็นไปตามกฎของพวกคุณหรอกใช่ไหม?”

เมื่อมีนาได้เห็นเขาอีกครั้ง ก็กัดฟันด้วยความเกลียดชัง แต่ทำได้เพียงจ้องมาอย่างอาฆาตแค้น

เซทท์ยิ้มอย่างมีความสุขและพูดว่า: “คุณภูผา ที่ผมมาวันนี้เพราะมีเอกสารการส่งผู้ร้ายข้ามแดนบางฉบับต้องการลายเซ็นของคุณ และผมหวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือ อันที่จริง ถ้าคุณจะไม่พูดอะไรเลยก็ได้นะ ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นกฎหมายของประเทศใดก็ตามมันจำเป็นต้องมีหลักฐานก่อน เพราะพยานหลักฐานมีความน่าเชื่อถือมากกว่าคำให้การ”

ภูผาหัวเราะและพูด: “หลังจากผ่านไปนาน พวกคุณก็ยังทำอะไรผมไม่ได้ และพวกคุณก็ต้องส่งผมกลับไปที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งผมคุ้นเคยกับที่นั่นมากกว่าพวกคุณเสียอีก”

“ฟ้ามีตา ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ในที่สุดคุณก็จะต้องชดใช้ในอาชญากรรมที่คุณก่อ” มีนาจ้องมองเขาอย่างเย็นชา

ภูผาหยุดหัวเราะ แต่พูดอย่างรำคาญ: “ผมไม่ควรเมตตาคุณ ถ้าคุณไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ ตระกูลกรภัควัฒน์​​คงจะถูกทำลายโดยผมแล้วล่ะ คุณมันก็เลวเหมือนกับเธอคนนั้น ทำไมถึงต้องช่วยตระกูลกรภัควัฒน์​​ด้วย คนของตระกูลกรภัควัฒน์​​มันมีดีอะไร?”

“ถ้าคุณไม่ช่วยตระกูลกรภัควัฒน์​​ ก็ต้องยอมให้ผู้ชายแบบคุณได้ในสิ่งที่คุณต้องการอย่างงั้นเหรอ?” มีนาถามอย่างขบขัน