บทที่ 660 จับผิดคนหรือเปล่า

มาร์ชพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ: “นี่พวกเธอเชื่อเรื่องพวกนี้เหรอ ไสยศาสตร์อะไรกัน นี่มันไร้สาระ”

มีนาปิดโทรศัพท์มือถือ ไม่ให้เขาดูต่อ พลางทำหน้าบึ้งแล้วพูดว่า: “ยังไงก็ตาม อันดาบอกว่าวิธีนี้ได้ผล ถ้าไม่เชื่อก็ช่างเถอะ”

มาร์ชคว้าตัวเธอไว้และพูดว่า: “ส่งยันต์อันนั้นมาที่โทรศัพท์ผมด้วย ผมเองก็ต้องการ”

“คุณจะเอาไปทำอะไร ของสิ่งนี้มันเอาไว้สำหรับกล่อมเด็กให้หลับ”

“เมื่อผมกลับไปที่บ้าน ผมก็ต้องกล่อมหวานให้หลับทุกวัน ดังนั้นส่งมาให้ผมเถอะ” มาร์ชกอดเธออย่างออดอ้อน

มีนาหัวเราะเยาะเขาอย่างเอือมระอาพลางพูดว่า: “ไม่ใช่ว่าพวกผู้ชายไม่เชื่อเรื่องนี้กันหรอกเหรอ คุณไม่กลัวคนอื่นหัวเราะเยาะหรือไง”

“ใครจะกล้าหัวเราะเยาะผม ตราบใดที่มันดีสำหรับลูกสาวของเราผมเชื่อหมดแหละ” มาร์ชแทบทนรอไม่ไหวขยับเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น

“เฮ้ อย่ามาพึงฉันนะ คุณตัวหนักมาก” มีนายิ้มและส่งยันต์ในโทรศัพท์มือถือของเธอไปให้เขา พลางพูดอย่างไม่พอใจ “สนใจแค่ลูกสาว แล้วอธิกับตาณล่ะ พอคุณกลับไปถึงคุณก็คงไม่สนใจพวกเขาแล้วสินะ”

“เด็กผู้ชายต้องเลี้ยงแบบปล่อย และเด็กผู้หญิงต้องเลี้ยงแบบเอาอกเอาใจ” มาร์ชพูดอย่างมั่นใจ “ในอนาคตผมจะสั่งสอนพวกเขาเอง”

“ฉันคิดว่าคุณลำเอียง” มีนาโกรธที่เขาเอาใจใส่แต่ลูกสาว จึงพูดว่า “ถ้าคุณไม่เอ็นดูพวกเขา งั้นฉันทำเอง”

“นี่คุณยังโกรธอยู่เหรอ ถ้าผมบอกว่าชอบพวกเขาทั้งหมดล่ะ?”

มีนาขยับร่างกายเข้าไปใกล้แล้วเอาแขนโอบคอของเขา พลางหัวเราะแล้วพูดว่า: “ก็งั้นๆ”

มาร์ชตกหลุมรักรอยยิ้มที่สดใสของเธอและจูบเธออย่างเสน่หา

……

สองวันต่อมา พวกเขาลากกระเป๋าเดินทางที่จัดเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้วออกจากอาคารอพาร์ตเมนต์เพื่อมุ่งหน้าไปยังสนามบิน

พวกเขาได้ติดต่อและนัดศูนย์ศัลยกรรมตกแต่งที่ดีที่สุดในนิวยอร์กสำหรับการรักษาแผลไฟไหม้เอาไว้แล้ว แพทย์ที่นั่นได้เห็นรูปถ่ายใบหน้าของมาร์ชหลังจากได้รับบาดเจ็บ และมั่นใจกว่า 80% ว่าจะสามารถฟื้นฟูใบหน้าของเขาให้เป็นเหมือนเดิมได้

มีนาเคยสอบถามรายละเอียดผ่านทางอินเทอร์เน็ตแล้ว และผู้เชี่ยวชาญที่นั่นอธิบายว่าความมั่นใจ 80% ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถฟื้นฟูรูปลักษณ์ของเขาให้เหมือนก่อนหน้านี้ได้อย่างสมบูรณ์ แต่อย่างน้อยสามารถฟื้นฟูได้ประมาณ 80% ซึ่งนี้เป็นความเป็นไปได้สูงที่สุดแล้ว

สิ่งนี้ทำให้มีนาหมดกำลังวล เธอไม่สนใจว่ารูปลักษณ์ของเขาจะสามารถกลับคืนสู่ความดูดีในอดีตของเขาได้หรือไม่ แต่หวังว่ารูปลักษณ์ปัจจุบันของเขาจะไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตปกติของเขา และคนที่เห็นใบหน้าของเขาจะไม่กลัว

ในตอนที่มาร์ชออกไป เขาสวมหมวกปีกกว้าง สวมหน้ากาก และแว่นกันแดด มีนากอดเขา และมองหารถที่เขาเรียกทางออนไลน์ ซึ่งควรจะมาถึงตามเวลาที่ตกลงกันไว้

“ทำมถึงยังไม่มาถึง คนขับคนนี้ไม่ตรงต่อเวลาเลย” มีนากวาดสายตาออกไปนอกอาคาร แต่ก็ไม่เห็นทะเบียนรถที่เรียกผ่านทางออนไลน์

มาร์ชไม่ได้รีบร้อน เขาตบหลังมือของเธอเบาๆแล้วพูดว่า: “ยังเร็วไป คงใกล้จะถึงแล้วล่ะ”

ในเวลานี้ พวกเขาก็พบว่ามีรถตำรวจหลายคันขับมาหยุดที่ทางเข้าอาคาร

มีนาที่เห็นรถตำรวจเหล่านั้น ก็สงสัยว่ามีใครในอาคารนี้ก่ออาชญากรรมหรือไม่

มีเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนหนึ่งลงมาจากรถตำรวจ ราวกับว่าพวกเขากำลังรออยู่ และไม่นานปืนทุกกระบอกก็ชี้มาที่พวกเขา

มาร์ชพามีนาไปหลบข้างหลังเขาทันที และจ้องไปที่เจ้าหน้าที่ตำรวจเหล่านี้อย่างเย็นชา อย่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

มีนาตกใจกลัว คว้าแขนข้างหนึ่งของเขาแน่น แล้วกระซิบว่า: “ตำรวจพวกนี้เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า คุณลองถอดแว่นกันแดดกับหน้ากากออกสิ พวกเขาต้องจำคนผิดแน่ๆ……”