บทที่ 661 ความจริงแล้วไม่ใช่ความบังเอิญ

ได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อมีนาออกมา เธอถึงมองเห็นชัดเจนว่าคนขับแกร็บแท็กซี่คือเจย์

เธอกลั้นน้ำตาไว้แล้วพูดออกมาว่า： “ไม่ต้องแล้ว เขาถูกตำรวจจับตัวไปแล้ว”

เจย์สัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่แปรปรวนของเธอ จึงจอดรถให้เรียบร้อย ถามออกมาอย่างร้อนรนว่า： “เธอเป็นอะไร เขาคือใคร คือมาร์ชใช่ไหม？”

มีนาพยักหน้า ความอัดอั้นเจ็บปวดในใจระเบิดออกมา และนั่งร้องไห้อยู่กับพื้นอย่างเสียใจ

เจย์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เลยไม่รู้จะปลอบใจอะไรเธอดี ทำได้เพียงพยายามดึงเธอให้ลุกขึ้นแล้วถามออกมาว่า： “ไม่ไปสนามบินแล้ว ต้องการไปไหนอีก เดี๋ยวฉันไปส่งเธอ”

มีนาปาดน้ำตาออกแล้วพูดขึ้นว่า： “ไม่ต้อง……ฉันพักที่นี่แหละ ฉันจะกลับบ้าน……กลับบ้านไปรอเขา……”

เจย์เห็นเธอลืมแม้กระทั่งกระเป๋าเดินทาง ก็เดินเข้าไปในล็อบบี้จากนั้นเดินเข้าไปในลิฟต์ จึงรีบช่วยเธอลากกระเป๋าเดินทางเดินตามเข้าไปข้างใน

มีนายังคงเหม่อลอยอยู่ ยังคงตกใจกับเหตุการณ์ในสนามบินที่มาร์ชถูกตำรวจจับตัวไป ตำรวจพวกนั้นแจ้งว่าอะไรฆ่าคนในถ้ำแล้วอำพรางศพ และที่เซทท์พูดว่าสายลับง่ายต่อการทำผิดกฎหมาย มันหมายความว่ายังไง หรือว่าตอนที่มาร์ชไปเป็นสายลับได้ฆ่าคนจริงๆ เหรอ？

เธอใช้ลายนิ้วมือเปิดประตูด้วยอาการเหม่อลอย ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเจย์เดินตามมาอยู่ข้างหลัง

เจย์ช่วยเธอลากกระเป๋าเข้าไป ถามออกมาอย่างเป็นห่วงว่า： “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม ตอนนี้พักอยู่ที่นี่ใช่ไหม？หลังจากที่มาร์ชเกิดเรื่อง เธอรับผิดชอบเป็นประธานชั่วคราวอยู่ที่NX Groupไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงพักที่อพาร์ทเม้นท์นี้？”

มีนานั่งลงบนเก้าอี้ ในมือกำโทรศัพท์ไว้แน่น เพื่อรอโทรศัพท์ของเซทท์

เจย์ยิ่งมองเธอยิ่งรู้สึกผิดปรกติ จึงเรียกเธออีกครั้งว่า “มีนสัญญาณ”

เธอดึงสติกลับมาได้ มองไปที่เขาแล้วพูดขึ้นว่า： “เมื่อกี้พี่พูดอะไรเหรอ ฉันฟังไม่ชัด ขอบคุณมาก ฉันไม่เป็นไร”

“ต้องการให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอไหม แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร？” เจย์ยืนอยู่หน้าประตูถามออกมาอย่างเป็นห่วง

มีนาพยายามเรียกสติให้ตัวเองใจเย็นลง แล้วพูดขึ้นว่า： “เจย์ พี่เข้ามานั่งก่อน อยากดื่มอะไรเดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้”

“ไม่ต้องหรอก ถ้าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว ฉันจะได้ไปทำงานต่อ” เจย์ไม่อยากรบกวนเธอมาก

“พี่อย่าไป รอก่อน” มีนารีบไปหยิบเครื่องดื่มในตู้เย็น ยื่นให้เขาแล้วพูดขึ้นว่า “เอาไปดื่มระหว่างทาง”

เจย์เห็นเธอยังคงมีน้ำตาอยู่ จึงพูดขึ้นว่า： “ถ้าเธอรู้สึกว่าดีขึ้นบ้างแล้ว ก็ไปล้างหน้า แล้วพักผ่อนอยู่บ้าน”

มีนาตอบอืมออกมา ปาดน้ำตาบนใบหน้าออกแล้วพูดขึ้นว่า： “ช่างบังเอิญจริงๆ นานๆ ทีฉันถึงจะเรียกแกร็บแท็กซี่ แต่ทำไมถึงเป็นรถพี่ตลอดเลย？”

เจย์ยิ้มออกมา แล้วพูดขึ้นว่า： “ไม่ใช่ความบังเอิญหรอก ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เจอเธอ และเห็นเธอเกือบเจออุบัติเหตุ ฉันก็ได้เชื่อมโยงเบอร์โทรศัพท์ของเธอเข้ากับบริการเรียกรถออนไลน์ของฉัน ถ้าเธอเรียกแกร็บแท็กซี่เมื่อไหร่ ฉันจะเป็นคนแรกที่ตอบรับ”

มีนารู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย ไม่รู้ควรพูดอะไรดี

เจย์รีบพูดอธิบายออกมาว่า： “เธออย่าเพิ่งกลัว และอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ฉันก็แค่ความรู้สึกว่าเมื่อก่อนทำผิดไว้กับเธอมาก และไม่สามารถชดเชยอะไรได้ จึงคิดเองในใจว่าถ้าหากเธอต้องการเรียกรถ แล้วฉันสามารถช่วยเหลืออะไรได้บ้างก็ยังดี ฉันไม่ได้มีเป้าหมายอะไรหรือต้องการอะไรหรอก！”

“พี่ ไม่ถูก เจย์ ขอบคุณมากนะ” มีนาคิดไม่ถึงว่าเจย์จะคอยเป็นห่วงเขาอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ “เรื่องที่ผ่านมาฉันไม่โทษพี่อีกแล้ว เพียงแต่ว่าช่วงนี้มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นกับฉันหลายเรื่อง เลยไม่มีเวลาหาพี่ ฉัน……”

“เธอไม่ต้องอธิบาย ฉันเข้าใจ” เจย์อธิบายออกมาอย่างเข้าใจ “เรื่องระหว่างเธอกับมาร์ชฉันเห็นในอินเทอร์เน็ตหมดแล้ว และเรื่องพวกนั้นก็เป็นเรื่องใหญ่จริง ฉันเองก็ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ ช่างเหอะ เธอดูแลตัวเองดีๆ ฉันไปก่อนละ”