บทที่ 665 แค่ไม่ระวัง

“ในเมื่อคุณเย่อหยิ่งขนาดนี้ และไม่ต้องการอะไรจากตระกูลกรภัควัฒน์เลย งั้นมาเขียนหนังสือสละสิทธิ์ไว้เลยดีกว่า ฉันจะให้ทนายเอาไปรับรอง แบบนี้จะได้สบายใจกันทุกฝ่าย” เลขาขิมหยิบกระดาษที่วางไว้อยู่บนตู้ใส่รองเท้า แล้วยื่นให้เธอ

มีนาปาดกระดาษออก รู้สึกทั้งโกรธทั้งตลกในเวลาเดียวกันแล้วพูดขึ้นว่า： “คุณไม่สบายหรือเปล่า ทำไมฉันต้องเขียนให้คุณด้วย ไร้สาระสิ้นดี”

“คุณบอกว่าคุณไม่อยากได้ แล้วทำไมไม่ยอมเขียนหล่ะ？จะว่าไปแล้วคุณก็มีสมบัติและบริษัทที่มาร์ชทิ้งไว้ให้คุณ แค่พวกนี้คุณก็ดูแลไม่ไหวแล้ว ยังอยากสืบทอด VE Groupอีกเหรอ คุณนี่ช่างโลภจริงๆ ……”

“คำพูดนี้คุณควรพูดกับตัวคุณเองก่อนไหม” มีนาไม่อยากถูกเธอตอแยอีก ผลักเธอออก แล้วเดินออกไปจากบ้านตระกูลกรภัควัฒน์ทันที

เธอไม่มีทางมาที่นี่โดยไม่ได้นัดล่วงหน้าก่อนอีก ถึงแม้จะเป็นวังที่หรูหราแค่ไหน แต่ก็เป็นสถานที่ที่ทำให้คนหายใจไม่ออก

ไม่ว่าใครเมื่อเข้าไปอยู่ข้างในแล้วก็จะสูญเสียตัวตนที่แท้จริงของตัวเองไป ทันใดนั้นเธอรู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่คฤหาสน์ แต่เป็นสัตว์ประหลาด สัตว์ประหลาดที่กลืนกินหัวใจของคนเข้าไปได้

มีนาเดินออกไปได้ไม่ไกลนัก ทันใดนั้นเลขาขิมจับท้องของตัวเองแล้วร้องออกมาสัญญาณ“ช่วยด้วย

ใครก็ได้ ฉันปวดท้อง……ปวดมาก！”

เมื่อได้ยินเสียงเธอร้องคนรับใช้สามสี่คนในคฤหาสน์ รีบกรูเข้ามาดูทันที

มีคนถามขึ้นว่า： “คุณขิม คุณเป็นอะไรหรือเปล่า？”

“มีนา เมื่อกี้มีนาตีแรงๆ ไปที่ท้องของฉัน โอ๊ย ปวดมาก……” เธอแกล้งทำเป็นจับแขนของคนใช้ไว้อย่างหมดเรี่ยวแรงแล้วพูดขึ้นว่า “แต่ว่าเธอคงไม่ได้ตั้งใจหรอก แค่ไม่ระวังเอง……”

คนใช้อวุโสคนหนึ่งพูดสั่งการคนใช้คนอื่นๆ ว่า： “แกรีบไปตามคนขับรถให้ไปส่งคุณขิมไปโรงพยาบาลก่อน ส่วนนายรีบโทรศัพท์หาคุณเคนท์”

เลขาขิมก้มหน้าลงและยังคงร้องปวดท้องอยู่ แต่รอยยิ้มที่มุมปากค่อยๆ ผุดขึ้นมา ไม่มีใครสามารถแย่งสมบัติของตระกูลกรภัควัฒน์กับเธอและลูกในท้องได้เด็ดขาด！

……

มีนากลับไปถึงอพาร์ทเม้นท์ด้วยอาการที่เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ คิดถึงเรื่องที่ต้องหาทนายความให้มาร์ช และเรื่องหุ้นส่วนที่เลขาขิมพูดถึงอีก ทำให้เธอปวดสมองมาก

เธอปรับอารมณ์ตัวเอง แล้วโทรศัพท์หาชาร์วี

ไม่คาดหวังแค่จดหมายฉบับเดียว กับจี้อีกหนึ่งอันจะสามารถทำให้ภูผาสำนึกได้ ส่วนเรื่องที่จะจ้างทนายความต้องปรึกษาชาร์วีก่อน

เพราะว่าเขามักจะติดต่อและปรึกษากับทนายในบริษัทบ่อยๆ ส่วนนี้น่าจะมีประสบการณ์มากกว่าเธอ

“มีนา มีเรื่องอะไรเหรอ คุณกับมาร์ชเตรียมตัวจะออกเดินทางกันแล้วใช่ไหม？” เสียงของชาร์วีดังขึ้นมาจากโทรศัพท์อีกฝั่ง

“ชาร์วี พวกเราออกเดินทางไม่ได้เป็นการชั่วคราวแล้ว” มีนาพูดความจริงออกมา “มาร์ชถูกตำรวจจับตัวไปตำรวจแจ้งว่าตอนที่เขาอยู่กับภูผาน่าจะมีการฆ่าคนเกิดขึ้น”

“เป็นไปได้ยังไง！ฆ่าคน？เป็นไปไม่ได้หรอก” เสียงของชาร์วีที่ดังมาจากทางโทรศัพท์เปลี่ยนเป็นกังวลขึ้นมาทันที

มีนาพยายามตั้งสติตัวเองให้ดีแล้วพูดออกมาว่า： “เรื่องนี้ฉันได้คุยกับเซทท์แล้ว เขาบอกว่าไม่ได้ร้ายแรงถึงขนาดฆ่าคน ก็แค่ทำร้ายร่างกาย มาร์ชเองก็ยอมรับว่าตอนนั้นได้ลงมือยิงลูกน้องของภูผาจริง”

“ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ก็ตาม แต่ต้องเป็นเพราะถูกสถานการณ์บีบบังคับแน่นอน เขา เขาเป็นสายลับของตำรวจ เรื่องนี้จะโทษเขาทั้งหมดก็ไม่ได้”

“เซทท์เขียนรายงานและอธิบายให้ผู้บังคับบัญชาทราบแล้ว แต่ยังไม่มีผลสรุปออกมา ฟังจากที่เขาพูดถ้าหากฆ่าคนถึงแม้จะเป็นสายลับของตำรวจก็จะถูกดำเนินคดีเหมือนกัน ดังนั้นฉันอยากให้คุณหาทนายความที่ชำนาญการด้านนี้ หาวิธีเพื่อช่วยเหลือมาร์ช”

“ได้ ผมไปหาเดี๋ยวนี้เลย！” ชาร์วียังคงตกอยู่ในสถานการณ์ตกใจจึงถามขึ้นว่า “ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ คนทำดีกลับไม่ได้ผลตอบแทนที่ดี！คุณตำรวจเซทท์ทำงานยังไงกัน น่าโมโหจริงๆ ！”

“ตอนนี้บ่นอะไรก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ต้องคิดหาวิธีช่วยเหลือเขาให้พ้นโทษให้ได้”