บทที่ 666 เพ้อฝันลมๆ แล้งๆ

เลขาขิมน้ำตาไหลออกมาทันที พูดออกมาอย่างไม่น่าเชื่อว่า： “คุณเคนท์ ฉันไม่กล้าอีกแล้ว เด็กก็เป็นลูกของคุณเหมือนกัน คุณดีใจมากไม่ใช่เหรอที่มีลูกตอนแก่ ทำไม ทำไมถึงไม่อยากได้เด็กอีก？หรือว่าเป็นเพราะว่ามีนา เธอพูดอะไรกับคุณหรือเปล่า เธอไปฟ้องคุณก่อนแล้วใช่ไหม？ฉันไปขอโทษเธอเดี๋ยวนี้ก็ได้ ฉันไปคุกเข่าให้เธอ ขอแค่เธอยอมปล่อยลูกในท้อของฉันกับฉันก็พอ！”

เคนท์มองเธอด้วยสายตาเย็นชา ดูเหมือนเธอยังไม่เข้าใจว่าเรื่องบางเรื่องเธอไม่ควรเพ้อฝันลมๆ แล้งๆ เขาลูบไปที่ศีรษะเธอเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า： “เธอคิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว ไม่ต้องไปคุกเข่าให้เธอหรอก เพราะตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อยู่”

พูดจบเขาก็ได้กดกระจกรถลงมา โบกมือเรียกคนขับรถที่ยืนอยู่ข้างนอก ทำสัญลักษณ์มือ เพื่อบอกให้เขาขึ้นรถได้

เลขาขิมคิดว่าเมื่อเธอยอมรับผิด เขาก็คงไม่โทษเธออีกต่อไป จึงปาดน้ำตาออกแล้วเอ็นตัวเข้าไปในอ้อมกอดเขาแล้วพูดขึ้นว่า： “ฉันจะหาโอกาสขอโทษกับมีนาแน่นอน ไม่ควรเอาเรื่องที่เธอผลักฉันไปเชื่มโยงกับเรื่องที่ปวดท้องไว้ด้วยกัน ต้องโทษฉันที่เป็นกังวลเรื่องเด็กคนนี้มากเกินไป”

เคนท์กอดเธอไว้อย่างอ่อนโยนและไม่พูดอะไรต่ออีก เธอมองเห็นถนนที่ขับผ่านโดยไม่ได้ตั้งใจ ปรากฏว่าไม่ใช่เส้นทางที่ขับกลับคฤหาสน์ของตระกูลกรภัควัฒน์

“คุณเคนท์ พวกเราจะไปที่ไหนเหรอ？”

“คฤหาสน์ในเขตชานเมือง คืนนี้พวกเราไปค้างคืนที่นั่น ฉันชอบความเงียบสงบของที่นั่น” เคนท์กอดเธอแน่นขึ้นอีกแล้วพูดออกมา

เลขาขิมพูดเสริมขึ้นมาว่า： “ฉันก็ชอบที่นั่นเหมือนกัน ก่อนหน้านั้นมีแค่ฉันกับคุณชีวิตอยู่ที่นั่นช่างมีความสุขมากเหลือเกิน”

เคนท์ตอบอืมออกมา เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่เขาซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์ชานเมือง มีนาที่กำลังท้องอยู่ได้ช่วยเหลือเขาแย่งVE Groupกลับคืนมา และมาร์ชอีกคน คิดไม่ถึงว่าเพื่อปกป้องความปลอดภัยของมีนามาร์ชจะยอมเสียสละมากขนาดนี้

ไม่ว่ายังไงพวกเขาสองสามีภรรยาก็เหมาะสมที่สุดที่จะเป็นทายาทสืบทอดVE Group ถ้าเขาต้องการให้VE Groupที่สร้างรากฐานเก่าแก่ร้อยปีมาได้สืบสานต่อไปอีกเขาจะตัดสินใจอย่างเลอะเลือนอีกไม่ได้

ถึงแม้ขิมจะให้กำเนิดลูกชายออกมา แต่ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยยี่สิบปีกว่าลูกชายจะเติบโตขึ้นมาได้ และหลังจากนั้นอีกยี่สิบปีเขาอาจจะไม่ได้อยู่ในโลกนี้แล้วก็ได้ แล้วจะรับประกันได้อย่างไรว่าเด็กที่ยังไม่เกิดมาจะสามารถดูแลกิจการของVE Groupได้

“ใช่ คฤหาสน์ในชานเมืองเป็นสถานที่ที่ดีแห่งหนึ่งเลย” เคนท์ลูบแขนเธอเบาๆ แล้วพูด “สบายใจได้ ที่นั่นฉันจะให้ทุกอย่างที่เธออยากได้”

ใบหน้าของขิมยิ้มออกมาอย่างได้ใจอีกครั้ง ไม่ว่ามีนาจะมีแผนการอะไร ก็สู้เธอที่กำลังท้องลูกของเคนท์ไม่ได้

……

หลังจากที่มีนาและชาร์วีเจอกับทนายความที่เก่งกาจคนนั้นแล้ว และดูข้อกฎหมายทางด้านนี้เกือบทั้งคืน เป็นไปตามอย่างที่เซทท์พูดไว้ไม่มีผิด

ถ้าไม่ได้รับการอนุมัติจากตำรวจเป็นกรณีพิเศษ หรือถูกตัดสินว่าฆ่าคน ไม่ว่าทนายจะเก่งแค่ไหนก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ ยังไงก็ต้องติดคุกอยู่ดี

มีนายุ่งจนถึงสว่าง จึงงีบหลับที่หน้าคอมสักพัก เพราะวันนี้ได้พูดคุยกับทนายแล้วว่าจะไป

เยี่ยมมาร์ชเพื่อหาวิธีทำเรื่องประกันตัวมาร์ช

เธอนอนได้แป๊บเดียว ก็ตื่นขึ้นมาแล้ว และในขณะที่เตรียมตัวจะไปล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้านั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาพอดี

เช้าขนาดนี้ใครกันที่โทรหาเธอ จึงเหลือบไปมองโทรศัพท์เป็นเคนท์นั่นเองที่โทรมา

“ฮัลโล คุณเคนท์ อรุณสวัสดิ์”

“อรุณสวัสดิ์เช่นกัน” เคนท์ถามออกมาอย่างเป็นห่วง “ของที่ให้เธอสองวันก่อนมีประโยชน์ไหม？”