บทที่ 670 อิจฉาพวกเธอจริงๆ

“ตอนพวกเธอยังไม่กลับมา ฉันได้เห็นเจ้าตัวเล็กทั้งสองแล้ว พวกเขายิ่งโตยิ่งน่ารัก สามารถนั่งเล่นบนรถเข็นเด็กได้แล้ว” เคนท์สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม สัมผัสได้ว่าท่าทีของมีนาที่มีต่อเขาดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย

มีนาหันไปมองรอบๆ แล้วถามออกมาว่า： “： “อธิ เจ้าตัวน้อยอธิวิ่งไปไหนแล้ว？”

“เธอลืมแล้วเหรอตอนนี้เขาเรียนที่โรงเรียนประจำ วันหยุดถึงกลับมา วันนี้เพิ่งวันพุธเอง”

“ใช่ ใช่ ดูความจำฉันสิ ลืมไปเลยว่าวันนี้วันอะไร”

เคนท์พูดขึ้นว่า： “เธอไม่ต้องมาดูแลฉัน ไปเล่นกับเพื่อนของเธอพวกนั้นเถอะ สนุกครึกครื้นไล่ความซวยออกไป ต่อไปนี้มีแต่ความโชคดี พวกเธอทุกคนปลอดภัยและมีความสุขถึงจะดี”

เวลานี้เพื่อนร่วมงานในสตูดิโอเฌอกับณชาเดินมาหาเธอ เพื่อดึงเธอไปกินขนมหวานที่เตรียมไว้

เคนท์ทำท่าโบกมือให้เธอ นั่นหมายถึงให้หนุ่มสาวไปเล่นกันเองได้เลย

มีนาพูดคุยเรื่อยเปื่ยกับเฌอพวกเขา เทมป์ เจย์มาถามสารทุกข์สุกดิบกับเธอ และได้เข้ามากอดเธอ

มีนาสอบถามสถานการณ์ของNX Groupกับเจย์ เริ่มชินกับงานตอนนี้แล้วหรือยัง？

เจย์พูดออกมาอย่างกระตือรือร้นว่า： “โปรเจคที่คุณชาร์วีมอบหมายให้ฉันทำเหมาะกับฉันดี ได้ทำงานตรงจุดที่ฉันเชี่ยวชาญพอดี”

ชาร์วีเข้ามาในห้องรับแขกตั้งนานแล้ว และหลังจากที่ได้พูดคุยกับมาร์ชสักพักแล้ว ได้ยินเจย์เอ่ยถึงเขาพอดี จึงรีบถามออกมาว่า： “พวกนายกำลังพูดอะไรถึงฉัน ห้ามพูดเรื่องอะไรไม่ดีของฉันเด็ดขาดนะ”

“พี่ฉันกำลังชื่นชมคุณว่าใช้คนเหมาะสมกับงาน” มีนายิ้มแล้วพูดออกมา

“แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย” ชาร์วีไม่ปล่อยให้เวลาต้องสูญเสียเปล่า ดึงตัวเจย์ไปแล้วพูดคุยโปรเจคเว็บไซต์ที่กำลังดำเนินการอยู่ทันที

มีนาเห็นเทมป์ยังคงพูดน้อยเหมือนเดิม มีความเศร้าเล็กน้อยระหว่างคิ้ว จึงยื่นน้ำผลไม้ให้เขาแก้วหนึ่ง แล้วพูดล้อเล่นออกมาว่า： “เทมป์ ชื่อบนอินเทอร์เน็ตของนายทำไมถึงเปลี่ยนเป็นมีบุญวาสนากับพระพุทธเจ้าแล้วหล่ะ？คือจะเริ่มนับถือศาสนาพุทธแล้วเหรอ？”

“พูดแบบนั้นก็ได้ ตอนนี้ต้องดูหนังสือพระคัมภีร์พวกนี้ถึงจะทำให้จิตใจของฉันสงบได้” เทมป์ยิ้ม มองดูมาร์ชที่อยู่ห่างไม่ไกลนักจากนั้นหันมามองเธอแล้วพูดขึ้นว่า “อิจฉาพวกเธอจริงๆ ดูออกว่าคุณมาร์ชดีกับเธอมาก เธอช่างมีความสุขจริงๆ”

“เทมป์ นายควรลองก้าวออกมาได้แล้ว……”

ในขณะที่เธอกำลังจะพูดกับเทมป์อยู่นั้น เร็นที่ปรับเสียงดนตรีเรียบร้อยแล้ววิ่งเข้ามาหาพวกเขาทันที และอยากกอดมีนาเหมือนกัน แต่ถูกมีนาหลบหนีได้ทัน

“ไม่ต้องมีพิธีการแบบนี้ก็ได้มั้ง ตอนนี้ไม่ได้เป็นนายแบบแล้วเหรอ？” มีนารักษาระยะห่างกับเขา

เร็นกางมือออกทั้งสองข้างอย่างช่วยไม่ได้： “ทำไมเมื่อกี้พี่กอดกับพวกเขาได้หล่ะ แต่ทำไมไม่ยอมกอดผมที่ไม่ได้เจอกันมาตั้งนาน ไม่ยุติธรรมเลย”

มีนายิ้มแล้วพูดออกมาว่า： “เพราะนายกับพวกเขาไม่เหมือนกันไง จึงไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองพวกนั้น”

เร็นพูดสู้เธอไม่ได้ จึงตอบคำถามของเธอออกมาโดยตรงว่า： “กำลังเตรียมเปิดโรงงานทำเสื้อผ้าอยู่ ว่างเมื่อไหร่มาให้คำแนะนำโรงงานของผมหน่อย？”

“ไม่มีปัญหา” มีนารู้สึกว่าเร็นพูดจาเก่งกาจขึ้น ส่วนเทมป์ก็ไปยืนอยู่ในบริเวณที่ไม่มีผู้คน ท่าทางเหมือนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

เร็นถอนหายใจแล้วพูดขึ้นว่า： “อย่าไปดูอีกเลย พี่เขยเหมือนใกล้ไปบวชละ พูดง่ายๆ คือมองโลกอย่างถ่องแท้แล้ว”

มีนาไม่พูดอะไรและอดคิดถึงเร็นไม่ได้

มาร์ชเห็นเคนท์นั่งอยู่ข้างๆ คนเดียว จึงเข้าไปทักทายเขาอย่างมีมารยาท

แต่เคนท์กลับอยากพูดคุยกับเขามาก รั้งตัวเขาไว้พูดคุยด้วยหลายอย่าง

ส่วนอันดากับแก้ววุ่นวายวิ่งเข้าวิ่งออกระหว่างห้องรับแขกกับห้องครัว มีเซทท์เป็นผู้ช่วย ผ่านไปไม่นานนักบนโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารที่อร่อยน่ากินเต็มไปหมด

อันดาดูแลให้ทุกคนนั่งประจำที่ เพื่อต้อนรับการกลับมาของมีนาและมาร์ช

บนโต๊ะอาหารนี้อาหารจีนส่วนใหญ่ป้าโบว์เป็นคนทำ อันดาเองก็ลองทำสองสามอย่าง ช่วงที่เธอพักอยู่ที่นี่ เธอได้ฝึกทำอาหารหลายอย่างกับป้าโบว์

นอกจากนี้ยังมีของหวานสไตล์ตะวันตก ซึ่งเธอสั่งล่วงหน้ามาจากร้านเค้ก แล้วให้คนส่งมาวันนี้แต่เช้า