บทที่ 672 คำขอที่ไม่สมควร

พยาบาลเดินมาเพื่อต้องการแยกพวกเขาออก จึงพูดขึ้นว่า： “คนไข้จำเป็นต้องเข้าไปห้องไอซียู ญาติคนไข้รบกวนคุณหลีกทางให้หน่อย”

มีนาอยากคลายมือเขาออก แต่เขากลับจับเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พูดออกมาอย่างรวดเร็วว่า： “VE Groupมอบให้พวกเธอแล้วนะ ต้องยิ่งทำยิ่งดีให้ได้นะ ฉันมีคำขอร้องที่ไม่สมควรจะขออยู่หนึ่งอย่าง ให้ตาณแก้มาใช้นามสกุลกรภัควัฒน์ได้ไหม ในอนาคตVE Groupจะได้มีผู้สืบทอดต่อ……”

“พ่อ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคุยเรื่องแบบนี้ รอให้พ่อหายก่อน มีเรื่องอะไรค่อยมาคุยกัน ดีไหม？” มีนากังวลถ้าปล่อยให้เป็นเบบนี้ต่อไปอาจกระทบต่อการรักษาของเขา อยากให้เขาปล่อยมือ

“เมื่อกี้เธอเรียกอะไรฉันนะ！” เคนท์จ้องมองเธอ ทันใดนั้นน้ำตาไหลออกมาอย่างตื้นตัน

มีนาเรียกออกมาอีกครั้ง “พ่อ อย่าเพิ่งพูดอะไรต่ออีกเลย ให้ความร่วมมือในการรักษาดีๆ พวกเรารอพ่อหายดีอยู่นะ”

พยาบาลบังคับใส่เครื่องช่วยหายใจเขา แล้วพูดเตือนพวกเขาออกมาว่า： “ทำแบบนี้ไม่ได้ ตอนนี้คนไข้ไม่สามารถรับเรื่องกระตุ้นใดๆ ได้เด็ดขาด！”

พูดจบก็รีบเข็นเตียงผู้ป่วยไปห้องไอซียูทันที มีนาวิ่งตามไปสามสี่ก้าว แต่ถูกมาร์ชวิ่งตามด้านหลังแล้วกอดตัวเธอไว้

“อย่าวิ่งตามอีกเลย ห้องไอซียูพวกเราก็เข้าไปไม่ได้”

มีนาพิงเขาไว้ พูดออกมาอย่างเชื่อฟังว่า： “เขาจะเป็นอะไรไหม？คุณหมอบอกว่าเขายังอยู่ในขีดอันตรายมากอยู่ ควรจะทำยังไงดี？”

มาร์ชพยุงเธอให้ไปนั่งอยู่ข้างๆ และไม่มีความมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็ยังคงปลอบใจเธอว่า： “คุณหมอกำลังหาวิธีอยู่ คุณอย่าเพิ่งไปเสียใจมาก ระวังสุขภาพของตัวเองด้วย”

มีนากอดเขาไว้ ร้องไห้ในอ้อมกอดเขา และพูดออกมาอย่างเสียใจว่า： “ฉันทำตัวไม่ดีกับเขามากเกินไปใช่ไหม รู้ทั้งรู้ว่าเขาเป็นพ่อแท้ๆ ของฉัน แต่กลับไม่ยอมรับเขา แถมยังพูดจาไม่ดีให้เขาต้องเสียใจอีก……”

“นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ เพราะคุณเองก็เพิ่งรู้ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับเขาในตอนหลัง ไม่ว่าใครก็คงมีท่าทีและพฤติกรรมแบบเดียวกันกับคุณทั้งนั้น” มาร์ชลูบแผ่นหลังของเธอเบาๆ หวังแค่ว่าเธอจะไม่เสียใจมากไปกว่านี้

“แต่เขามักแสดงความจริงใจต่อฉันตลอด เพื่อให้ฉันยอมรับเขา แต่ฉันกลับไม่สนใจ จงใจเมินเฉยความดีที่เขามีต่อฉัน ทำไมฉันต้องทำแบบนี้ ฉันเลวจริงๆ ……” มีนายิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าตัวเองทำผิด

“มีนา อย่าโทษตัวเองเลย คุณเหนื่อยเกินไปแล้ว กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ ผมเฝ้าอยู่ที่นี่เอง มีอะไรผมจะรีบแจ้งคุณทันที” มาร์ชพยายามอุ้มเธอขึ้นมา เพื่อให้เธอกลับบ้านไปพักผ่อนก่อน

มีนาขัดขืนไม่อยากกลับ จึงพูดขึ้นว่า： “ฉันไม่กลับ ฉันอยากรออยู่ที่นี่ คุณกลับไปพักผ่อนก่อน ให้ฉันเฝ้ารออยู่ที่นี่ได้ไหม？”

“คุณไม่กลับ ผมก็ไม่กลับ” ไม่ว่ายังไงมาร์ชก็ไม่ยอมปล่อยเธอไว้ที่โรงพยาบาลคนเดียว แล้วตัวเองกลับบ้านไปก่อน เขาจึงลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ผมไปถามคุณหมอดูว่าปรึกษากันได้ว่ายังไงกันบ้าง คุณนั่งพักที่นี่สักพัก เดี๋ยวพวกเราไปหาอะไรกินกันที่นอกโรงพยาบาลกันดีไหม？”

มีนาพยักหน้า ไม่อยากให้เขาเป็นห่วง ยิ้มให้เขาแล้วพูดขึ้นว่า： “คุณรีบไป ฉันไม่เป็นไรหรอก ทุกอย่างคิดด้านบวกไว้ก่อน ฉันเชื่อว่าเขาไม่เป็นอะไรหรอก”

มาร์ชทำท่าสู้ๆ กับเธอ จึงค่อยสบายใจขึ้นแล้วรีบไปหาหมอทันที

หลังจากที่มาร์ชเดินออกไปได้ไม่นาน มีนาน่าจะเป็นเพราะว่าเหนื่อยเกินไป จึงนอนหลับไปบนเก้าอี้คนเดียว

หลังจากมาร์ชออกมาจากออฟฟิศของคุณหมอ พบว่ามีนาได้นอนหลับแล้ว จึงไม่เรียกเธอให้ตื่น แค่อยากให้เธอได้พักผ่อนเยอะหน่อย นั่งลงข้างๆ เธออย่างระวัง จากนั้นจับศีรษะของเธอวางบนหน้าตักตัวเอง เพื่อให้เธอนอนหลับสบายหน่อย

จนกระทั่งเสียงฝีเท้าดังครึกโครมถึงทำให้เธอตื่น เธอลืมตาขึ้นเธอรู้ว่ามาร์ชได้อยู่ข้างเธอแล้ว และศีรษะของตัวเองก็อยู่บนตักเขา จึงรีบลุกนั่ง

เวลานี้มีผู้ป่วยฉุกเฉินเข็นเข้ามาในห้องฉุกเฉินอีก ข้างนอกก็มีญาติตามมาหลายคน

มาร์ชดึงมีนาให้ลุกขึ้นแล้วพูดขึ้นว่า： “พวกเราออกไปหาอะไรกินกันข้างนอกก่อน เดี๋ยวจะได้ไปรอเฝ้าที่ห้องไอซียูด้านนอกเลย”

มีนาตอบอืมออกมา มองออกไปนอกหน้าตาท้องฟ้าได้มืดสนิทแล้ว เธอนอนหลับครั้งนี้หลับไปหนึ่งชั่วโมงเลย