บทที่ 673 สามารถมีชีวิตได้อีกนาน

มีนารู้สึกเจ็บปวดในใจ มาร์ชพยุงเธอให้นั่งลง ไม่รู้ควรพูดอะไรปลอบใจเธอดี ทำได้แค่เพียงให้เธอพิงเขาไว้

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า หัวสมองมีนามีแต่รอให้หลังจากเคนท์หายป่วยแล้ว เธอกับเคนท์ยอมรับความสัมพันธ์กันอย่างเป็นทางการ และภาพของคนในครอบครัวที่มีความสุขกัน

เมื่อประตูห้องไอซียูเปิดออกมาอีกครั้ง บรรดาหมอต่างส่ายหัวกันอย่างเสียใจ ถามว่าใครเป็นญาติของคนไข้ มีนาตกตะลึงมาก ยืนนิ่งไม่ขยับตัว

มีแต่มาร์ชเท่านั้นที่ลุกขึ้นยืน และพูดคุยกับหมอ

คำพูดที่พวกเขาพูดคุยกันมีนาฟังไม่เข้าหูเลยแม้แต่คำเดียว ยังคงดื้อดึงเชื่อว่าเคนท์ไม่เป็นอะไร

จนกระทั่งเคนท์ที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาวถูกเข็นออกมาจากห้องไอซียู เธอถึงลุกขึ้นขวางเตียงผู้ป่วยนั้นไว้

เธอค่อยๆ ดึงผ้าขาวที่คลุมตัวเคนท์อยู่ออกด้วยมือที่สั่นเทา เหลือบมองเขา เรียกเขาตื่นโดยไม่ยอมเชื่อ “พ่อ หนูผิดไปแล้ว หนูผิดไปแล้ว……หนูควรจะยอมรับพ่อตั้งนานแล้ว พ่ออย่าแกล้งหลับ พ่อตื่น ตื่นมาคุยกับหนูสิ！”

มาร์ชอุ้มเธอไว้ แล้วดึงเธอไปด้านช้าง เพื่อให้พยาบาลได้คลุมผ้าขาวให้เรียบร้อยอีกครั้ง พูดออกมาอย่างโศกเศร้าว่า： “มีนา อย่าทำอย่างนี้ คุณเคนท์เขา เขาได้จากไปแล้ว”

มีนาพยายามดิ้นรนเต็มที่แต่ก็ไม่สามารถเอาตัวออกจากเขาได้ ได้แต่มองเตียงผู้ป่วยที่ถูกเข็นออกไปยิ่งอยู่ยิ่งไกล เลือนรางหายไปจากสายตาของเธอ……

เธอเสียใจมากจนยืนไม่ไหว และล้มลงไปกับพื้นแล้วพูดพึมพำออกมาว่า： “ทำไมสวรรค์ไม่ให้โอกาสเธอและเขาอีกครั้ง ทำไม ทำไม！”

มาร์ชพยายามพยุงเธอให้ยืนขึ้น เพื่อให้เธอหันหน้ามาเผชิญกับเขา พูดกับเธอด้วยความสงสารว่า： “มีนา ตอนเขาจากไปเขาจากไปอย่างสงบ คุณได้ยอมรับเขาแล้ว เขาไม่มีอะไรต้องเสียใจอีก คุณเองก็ไม่ต้องเสียใจอีกแล้ว？”

“คนเราทำไมต้องตายด้วย ทำไมเขาต้องตายด้วย？” มีนาเอาหน้าไปแนบกับไหล่เขา พูดออกมาทั้งน้ำตาว่า “ฉันคิดว่าเขายังแข็งแรงอยู่ ยังสามารถมีชีวิตได้อีกนาน ถึงแม้จะยังไม่ได้ยอมรับความสัมพันธ์ฉันท์พ่อลูกกับเขา แต่ก็ยังมีเวลาอีกยาวไกล แต่ฉันผิดไปแล้ว……ผิดไปแล้ว……ผิดไปอย่างใหญ่หลวง……”

“พอแล้ว พอแล้ว ถึงแม้ฟ้าจะถล่มลงมาก็ยังมีผมอยู่” มาร์ชลูบแผ่นหลังเธอเบาๆ แล้วพูดออกมา “อยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะ มีผมอยู่ทั้งคน”

เธอร้องไห้ปล่อยโฮเสียงดังออกมา ร้องไห้จนเหนื่อย เป็นล้มอยู่ในอ้อมกอดของมาร์ช

เมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ได้นอนอยู่ในห้องนอนที่คฤหาสน์ริมทะเลแล้ว เธอเห็นมาร์ชนอนคว่ำหน้าอยู่ขอบเตียง

เธอพยายามให้ตัวเองไม่ต้องเสียใจมาก ลุกขึ้นนั่งให้เบาที่สุด เห็นใต้แขนของมาร์ชทับแฟ้มเอกสารอยู่

เธอดึงแฟ้มเอกสารออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วเปิดออกมาดู ปรากฏว่ามีใบมรณะบัตรของเคนท์อยู่ข้างใน มีใบรับรองแพทย์ และยังมีขั้นตอนการจัดงานศพทั้งหมดอยู่ในนั้นด้วย

ที่แท้ตอนที่เธอกำลังเสียใจและหมดหวังอยู่นั้น มาร์ชได้ช่วยเธอจัดการอะไรแล้วมากมาย เรื่องงานศพของเคนท์ก็ได้จัดการเรียบร้อยไว้หมดแล้ว

มองดูมาร์ชที่เพิ่งกลับมาก็พยายามอย่างเต็มเพื่อช่วยเธอจัดการเรื่องทั้งหมด เธอรู้สึกซาบซึ้งใจมาจนพูดอะไรไม่ออก รู้สึกสงสารเขามากเป็นพิเศษ จึงไปลูบหัวเขาเบา ๆ

เขานอนหลับไม่ค่อยสนิทจึงตื่นขึ้นมา มีนารีบดึงเขาขึ้นเตียง แล้วพูดขึ้นว่า： “นอนบนเตียงดีกว่า คุณนอนแบบนี้คงทรมานมากสินะ”

มาร์ชยืดเส้นยืนสายแขนของตัวเอง ขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วถามออกมาว่า： “คุณเป็นยังไงบ้าง？งานศพของคุณเคนท์ผมจัดการเรียบร้อยหมดแล้วนะ ไม่ต้องเป็นห่วง”

มีนาคืนแฟ้มเอกสารให้เขาแล้วพูดขึ้นว่า： “ฉันเห็นแล้ว มาร์ช โชคดีที่มีคุณ ฉันไม่มีประโยชน์อะไรเลยใช่ไหม เอาแต่เสียใจอย่างเดียวไม่สนใจอะไรเลย”