บทที่ 75 ไม่มีสักคำที่เป็นความจริง

“เอาอกเอาใจผู้ใหญ่เก่งมากเลยนะ”มาร์ชพูดด้วยท่าทางเย็นชา ตัวเองก้าวใหญ่ไปข้างหน้าก่อน

มีนารีบตามเขาไป ไม่รู้ว่าเขาเป็นบ้าอะไรอีก จู่ๆก็กลายเป็นไม่พอใจขึ้นมา คนคนนี้อารมณ์เอาแน่เอานอนไม่ได้จริงๆ ทำให้คนคาดเดาไม่ได้จริงๆ

เธอวิ่งเหยาะๆไล่ตามเขากลับไปถึงในห้องนอน ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆเขาก็โกรธขึ้นมาอีก และพูดหยั่งเชิงว่า: “ที่นายไม่พอใจเป็นเพราะฉันเตรียมของขวัญให้นายท่านตามลำพังงั้นเหรอ? ฉันกลัวว่าของขวัญราคาถูกเกินไปเอาออกมาไม่ได้ ถึงไม่ได้บอกนาย คาดไม่ถึงว่านายท่านจะชอบมาก…….”

มาร์ชขมวดคิ้วและขัดจังหวะเธอด้วยเสียงทุ้มลึก: “เธอไม่ได้ปิดบังฉันแค่เรื่องนี้”

มีนารีบก้มหน้าลง“ไม่มีเรื่องอื่นที่ไม่ได้บอกกับนายอีก เรื่องของครีมนายก็รู้มานานแล้ว นายก็เป็นคนแนะนำให้ฉันพูดออกมาในงานเลี้ยงวันเกิดของนายท่าน”

“ฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้”มาร์ชหยิบยาเม็ดหนึ่งออกจากในกระเป๋าเสื้อ วางลงในฝ่ามือเพื่อให้เธอดู“นี่คืออะไร?”

มีนามองไปที่ยาสีขาวเม็ดนี้ ส่ายหน้าอย่างอธิบายไม่ถูก“ไม่รู้ คือยาที่นายกินอยู่เหรอ? รักษาโรคอะไร? โรคกระเพาะเหรอ?”

“เธอไม่รู้จักมันเหรอ?”มาร์ชก็ไปเปิดลิ้นชักที่เธอใส่ชุดชั้นใน“ฉันไม่ได้กินยา ยาที่ตัวเองกิน ตัวเองยังไม่รู้จักเหรอ?”

มีนาเข้าใจในทันใด แผ่นหลังเยือกเย็น เขารู้ได้ยังไงว่าเธอซ่อนยาคุมกำเนิดอยู่ไว้?

มาร์ชคุ้ยเสื้อผ้าในลิ้นชักของเธอออกมาทั้งหมด ทำให้กระจัดกระจายไปทั่วพื้น ในลิ้นชักเหลือเพียงขวดยาที่ไม่มีฉลากเท่านั้น

เขาดึงผมของเธอไว้ในทันที ทำให้ใบหน้าของเธอแทบจะเข้าใกล้กับตรงหน้าขวดยาแล้วถาม: “พูดความจริง ในนี้ใส่ยาอะไรอยู่?”

แต่มีนายังหวังว่าจะไม่ถูกจับได้ และพูดแก้ตัวว่า: “ยานอนหลับที่ช่วยให้นอนหลับ บางครั้งฉันนอนไม่หลับก็กินไปสองเม็ด……”

“คำพูดของเธอมีสักคำมั้ยที่เป็นความจริง?”

มาร์ชดึงผมของเธอไว้ไม่ปล่อย แล้วก็ทำให้เธอจำต้องเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง“ฉันให้คนตรวจแล็บยาเม็ดนี้แล้ว มันเป็นยาคุมกำเนิด……เธอ แอบกินยาคุมกำเนิดมาโดยตลอด”

มีนาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก คาดไม่ถึงว่ายาคุมกำเนิดที่เธอซ่อนเร้นไว้ลึกขนาดนี้จะถูกเขาค้นพบ อยากจะหาเหตุผล และพูดอธิบายว่า: “พวกเราเพิ่งจะแต่งงาน ฉันแค่ไม่อยากมีลูกเร็วขนาดนั้น……พวกเรายังอายุน้อย ฉันอยากรอให้ความรู้สึกลงตัวก่อนค่อยมีลูกก็ไม่สาย……”

มาร์ชหัวเราะด้วยความโกรธ “เธอเป็นผู้หญิงหลอกลวงที่โผล่มาจากไหนกันแน่ พูดจาโกหกได้หน้าตาเฉย แกล้งทำเป็นเด็กดีดื่มอาหารบำรุงที่คุณย่าและป้าเค้กเตรียมไว้ให้เธอทุกวันไปด้วย แล้วก็กินยาคุมไปด้วย หลอกพวกเรา อันที่จริงเธอเป็นผู้หญิงที่มีลูกมาก่อน ใช่มั้ย? มีลูกกับใคร? เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน?”

“ไม่มี จะเป็นไปได้ยังไง? มีเด็กที่ไหนกัน!”มีนาปฏิเสธในทันที ห้ามให้มาร์ชรู้ว่ามีอธิอยู่

มาร์ชปล่อยผมของเธอออก และผลักเธอล้มลงไปพูดว่า: “ก็ยังไม่มีคำพูดที่เป็นความจริงสักคำ อันที่จริงเธอไม่พูดอะไรฉันก็รู้ เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะมีลูกกับฉันด้วยซ้ำไป!”

“ใช่ ฉันยังไม่อยากมีลูก แต่เห็นนายท่านและป้าเค้กตั้งหน้าตั้งตารอที่จะมีเหลน ฉันไม่สามารถพูดออกมาตรงๆได้น่ะ นายรู้ก็ดีแล้ว อันที่จริงฉันไม่คู่ควรกับนาย ไม่คู่ควรมีลูกกับนาย”มีนาพูดออกมาอย่างสุดตัว“ถ้านายไม่พอใจ ก็หย่ากับฉันได้ ค่อยแต่งงานกับคนที่ดีกว่า”

“หย่าเหรอ? ใช่สิ ฉันว่าเธอแต่งงานก็เพื่อหย่า!”มาร์ชแสยะยิ้ม

มีนารู้สึกว่าเป็นแบบนี้ก็เหนื่อยมาก ทั้งที่คนสองคนที่ไม่ควรอยู่ด้วยกัน ก็ต้องมาอยู่ร่วมกัน เธอต้องระมัดระวังเอาอกเอาใจเขาอย่างไม่มีอิสระแม้แต่น้อย

“ฉันบอกแล้วไง ฉันไม่เคยคิดที่จะแต่งงาน แค่จำใจต้องทำแบบนี้ นายยังต้องการอะไรอีก? ยังต้องการบีบบังคับให้ฉันมีลูกด้วยเหรอ? ต่อให้ฉันมีลูก ฉันก็เป็นแม่ที่ดีไม่ได้หรอก”เมื่อเธอคิดถึงอธิที่กำลังทุกข์ทรมานอยู่ ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถที่จะไปแบกรับความผิดชอบของความเป็นแม่ของลูกอีกคนหนึ่งได้

จู่ๆมาร์ชก็รู้สึกว่าตัวเองโง่มาก เพื่อเธอก็เลยไม่อยากแกล้งโง่อีก ต้องการลงมือทำแผนการที่วางไว้มาหลายปีเร็วหน่อย อยากจะปกป้องเธอ อยากให้ครอบครัวที่มั่นคงปลอดภัยกับเธอ