บทที่ 83 ไม่มีทางปล่อยเธอไปเด็ดขาด

เทมป์ถูกท่าทางของมาร์ชทำให้ตกใจกลัว รีบพูดว่า: “คุณมาร์ช ผมแค่คาดเดาจากนิสัยของเธอ ไม่ใช่เรื่องจริง!”

มาร์ชพยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลงมา ไม่ได้พูดอะไรอีก

เทมป์ก็พูดอีกว่า: “คุณมาร์ช ผมได้บอกคุณเรื่องทุกอย่างที่รู้เกี่ยวกับมีนาแล้ว เธอเป็นผู้หญิงที่ดี ไม่ว่าเมื่อก่อนนี้จะเกิดอะไรขึ้น ในเมื่อพวกคุณเป็นสามีภรรยากันแล้ว หวังว่าคุณจะรักษาเธอไว้ให้ดี ทำดีกับเธอ ส่วนเด็กคนนั้น……ต่อให้คุณจะยอมรับเด็กคนนั้นไม่ได้ ก็อย่าได้ทำร้ายอธิเลย”

“นายบอกว่าเด็กคนนั้นชื่ออธิเหรอ?”

เทมป์อือคำหนึ่ง และพูดว่า: “ถ้าหากคุณรังเกียจอธิที่อยู่ข้างกายของเธอ ก็ส่งมอบให้ผมได้ ผมยินดีช่วยเธอดูแลอธิ”

“ไม่ต้อง”มาร์ชฟังน้ำเสียงของเขา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีนาหนีไปแล้ว ดูเหมือนว่าตอนที่เธอหนีไปก็พาอธิคนนั้นไปด้วย

“งั้นสิ่งที่ผมควรพูดก็พูดหมดแล้ว”

“นายรู้ชื่อจริงของเด็กมั้ย?”

เทมป์คิดดูแล้วพูดว่า: “นิรันดร์”

ที่แท้เด็กใช้นามสกุลตามเธอ จากชื่อจริงของเด็กไม่สามารถรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?

มาร์ชหยิบใบหนึ่งการ์ดออกจากกระเป๋าสตางค์ ให้เทมป์แล้วพูดว่า: “เอาไป เงินในการ์ดใบนี้ก็เพียงพอสำหรับรักษาแม่ของนาย รหัสผ่านคือตัวเลขหกหลักสุดท้ายของหมายเลขการ์ด”

เทมป์รับการ์ดธนาคารใบนี้มา หันหลังออกจากห้องทำงานของเขา อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่โต๊ะที่มีนาเคยนั่ง หวังว่าสิ่งที่เขาพูดในวันนี้จะช่วยเธอได้ ไม่ทำให้เธอ ลำบาก

มาร์ชนั่งบนเก้าอี้ผู้บริหารด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ หวนคิดว่าเธอเคยบอกกับเขาไม่เพียงแค่ครั้งเดียว ว่าหัวใจก็เหมือนกับน้ำ ในใจไม่มีใคร……

เวลานั้นเขาคิดว่าเธอหาเหตุผลที่จะโกหกไม่ได้จริงๆ ก็เอาคำพูดเหล่านี้มาหลอกเขา

แต่เมื่อกี้นี้เทมป์บอกว่าเธออาจจะเคยโดนคนยัดเยียดมาก่อน ประสบกับความเจ็บปวดอย่างมาก สิ่งเหล่านั้นที่เธอเคยพูดกับเขายืนยันการคาดเดาของเทมป์ได้พอดีเหรอ?

เมื่อคิดถึงเรื่องพวกนี้ เขารู้สึกหัวใจของตัวเองเจ็บปวดเป็นครั้งเป็นคราว ตอนที่เขายังไม่รู้จักกับเธอ เธอประสบกับอะไรมาบ้างกันแน่?

เกรงว่าจะเป็นความเจ็บปวดที่ผู้คนมากมายไม่สามารถรับได้!

ในเวลานี้โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมา ทันทีที่รับสายก็ได้ยินเสียงของชาร์วี

“เมื่อวานนี้มีนาไม่ได้อยู่ในรายชื่อออกเดินทางที่สนามบิน ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้นั่งเครื่อง ถ้านั่งรถไฟหรือรถบัสทางไกล งั้นก็ตรวจสอบได้ยาก แค่สถานีรถไฟในเมือง Cก็มีอยู่สามแห่ง และยังมีสถานีขนส่งทางไกลอีกมากมาย ถ้านายไม่รู้รายละเอียดว่าเธอไปที่ไหน ไม่สามารถที่จะสืบได้ด้วยซ้ำ”

“ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องสืบพวกนี้แล้ว นายหาคนไปสืบประวัตินักศึกษาของโรงเรียนศิลปะ ดูว่าทำไมปีนั้นมีนาต้องหยุดกลางคันด้วย?”

ชาร์วีฟังเสียงของมาร์ชดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ แต่ยังสงสัยว่าทำไมต้องให้เขาไปสืบเรื่องโรงเรียนศิลปะอะไรนั้นด้วย ไม่ตามหามีนากลับมาเหรอ?

“นายไม่ตามหาคนแล้วเหรอ?”

“เธอตั้งใจที่จะไป คิดไว้ว่าจะหลบพวกเรายังไง ก็ย่อมไม่มีทางปล่อยให้พวกเราตามหาตัวได้ง่ายๆ ฉันให้นายไปสืบอะไรก็สืบอย่างนั้น ทำไมมีคำถามมากมายขนาดนี้ด้วย”จากนั้นมาร์ชก็วางสาย

แทนที่จะตามหาคนไปทั่วทุกที่ในสถานีราวกับงมเข็มในมหาสมุทร สู้ไปสืบเรื่องทั้งหมดของเธอให้ชัดเจนดีกว่า ก็ย่อมมีร่องรอยให้ตามหาได้เป็นธรรมดา

……

เทมป์ถือการ์ดธนาคารที่มาร์ชให้มา กลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง และโอนเงินหลายหมื่นทางออนไลน์ไปยังบัตรธนาคารของพ่อแม่โดยตรง และในไม่ช้าทำการโอนเงินสำเร็จ

เขาส่งข้อความถึงพ่อแม่ บอกว่าเบิกเงินเดือนล่วงหน้าได้ ให้พวกเขาเอาไปรักษาตัวก่อน