บทที่ 88 กลัวว่าเธอจะเหงาเกินไป

พิงอยู่ที่นั่งข้างคนขับของรถแท็กซี่ เธอผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

“สาวสวย สาวสวย ตื่นได้แล้ว”

มีนารู้สึกว่าตัวเองงัวเงีย ลืมตาขึ้น และคนขับรถเป็นคนปลุกเธอ

เธอพบว่ารถจอดอยู่ข้างถนน และเห็นทะเลแล้ว ถามว่า: “พี่คนขับ มาถึงแล้วเหรอ?”

“คุณว่าควรไปทางไหน? ฟังจากที่คุณบอกผมว่าน่าจะเป็นที่นี่ แต่รายละเอียดจะขับรถไปในบ้านหลังนั้นที่คุณบอกยังไง ผมก็ไม่รู้”

มีนาตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่ นั่งตัวตรงลดกระจกลงมา มองดูถนนด้านหน้าและหลัง ก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าครั้งก่อนที่กลับมาจากคฤหาสน์ริมทะเลใช้ถนนเส้นทางไหน ยื่นมือชี้ไปที่ด้านหลัง แล้วก็ชี้ไปที่ด้านหน้า และพูดว่า: “น่าจะเป็นขับต่อไปข้างหน้า”

“คุณติดต่อกับคนในบ้านหลังนั้น ให้เขาส่งโลเคชั่นมาดีกว่า ดูว่าไปยังไงกันแน่?”คนขับรถพูดแนะนำขึ้นมา

มีนาทำได้เพียงโทรหาโทรศัพท์ของมาร์ชอีกครั้ง แต่ครั้งนี้โทรไม่ติดด้วยซ้ำ เสียงพูดบ่งบอกว่าผู้ใช้ไม่ได้อยู่ในพื้นที่บริการ

คนขับทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่แล้วพูดว่า: “สัญญาณไม่ดีหรือเปล่า?”

“อาจจะใช่”จากนั้นมีนายังคงชี้ไปที่ถนนข้างหน้า“พี่คนขับ ขับตรงไปข้างหน้า”

“ข้างหน้าขับขึ้นหน้าผา ขึ้นหน้าผาไปก็ไม่มีทางแล้วคุณแน่ใจเหรอ?”

“ค่ะ แน่ใจ ขับไปข้างหน้า”มีนาจำได้ว่าสุสานของแม่มาร์ชก็อยู่ที่หน้าผา เมื่อรถขับขึ้นไปบนหน้าผา บางทีเธออาจจะจำทางได้

คนขับรถมุ่งหน้าไปยังถนนบนภูเขาอย่างที่เธอบอก แต่เมื่อเจอทางแยก คนขับแท็กซี่ก็ไม่ถามเธออีก แต่เลือกทางขับไปเอง

มีนารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมื่อเธอไปถึงทางแยกถัดไป เธอก็พูดขึ้นว่า: “พี่คนขับ คุณรู้ทางเหรอ? ทำไมถึงทางแยกก็ไม่ถามฉัน”

คนขับเหลือบมองไปทางเธอแวบหนึ่ง และพูดว่า: “อ๋อ ทางแยกบนภูเขาไม่มีอะไรให้เลือก ถึงยังไงก็นำไปสู่หน้าผาบนยอดเขา”

จากนั้นคนขับก็ยังเพิ่มความเร็วตอนที่เลี้ยวอีกด้วย

มีนามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี หยิบโทรศัพท์ส่งโลเคชั่นของตัวเองให้มาร์ช

ไม่สนว่าตอนนี้มาร์ชจะดูโทรศัพท์หรือเปล่า แต่ส่งโลเคชั่นให้กับเขา ไม่แน่อาจจะมีประโยชน์

“ส่งข้อความให้กับใครเหรอ? ส่งสำเร็จหรือเปล่า?”คนขับรถถาม

มีนาพูดว่า: “ไม่ได้ส่งข้อความ แค่ลองดูว่ามีสัญญาณหรือเปล่า กลัวว่าถึงบนยอดเขาจะไม่มีสัญญาณ”

“งั้นมีสัญญาณหรือเปล่า?”คนขับรถก็ถามอีก

“มีอยู่”ขณะที่มีนาพูดก็พยายามเปิดประตู แต่พบว่าประตูถูกล็อกแล้ว

จู่ๆคนขับก็จับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว และวางมือข้างหนึ่งบนตักของเธอโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ“มาสถานที่ห่างไกลขนาดนี้แต่เช้า มาหาใครเหรอ?”

มีนาหลบออกจากมือปลาหมึกของเขาในทันที“คุณจะทำอะไร?”

“ไม่ได้ทำอะไร กลัวว่าเธอจะเหงาเกินไป อยากจะปลอบใจเธอ” คนขับจับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้างอีก แล้วหัวเราะขึ้นมา

มีนาพบว่าไม่มีป้ายทะเบียนที่มีชื่อและหมายเลขที่ทำงานอยู่ที่ด้านหน้ารถของเขา ถามอย่างเข้าใจฉับพลันว่า: “คุณไม่ใช่คนขับรถแท็กซี่ตามระเบียบ นี่เป็นรถเถื่อน”