บทที่ 87 สมองมีปัญหา

เธอถามอย่างโกรธเคือง: “นายคิดว่าฉันเป็นอะไร?”

“เมื่อกี้นี้เธอพูดเองว่า นอนกับฉันแล้วก็ไม่รู้สึกว่าติดค้างอะไรฉัน งั้นเธอว่าฉันควรคิดว่าเธอเป็นอะไรดี?”มาร์ชถามกลับเธออย่างขบขัน

เขาหมดความอดทนแล้ว เดินตรงไปตรงหน้าเธอ ยื่นมือไปเชยคางของเธอขึ้น“เธอก็ไม่ได้โง่ มาเจอกับฉันได้ น่าจะรู้ว่าหนีไปก็ไม่มีประโยชน์ ให้เวลาเธอสองวัน ไม่พาลูกกลับไปกับฉัน ฉันก็จะให้คนพาพวกเธอกลับไป? เลือกเอาเอง!”

มีนาไม่อยากเลือกทั้งนั้น เธอชอบชีวิตที่เงียบสงบในตอนนี้ ไม่อยากกลับไปที่เมืองใหญ่นั้นอีก“ทำไมไม่ปล่อยฉันไป? นายต้องหาคนนอนด้วยก็ยิ่งง่ายดาย…….”

“ไม่มีเหตุผลอะไร ฉันชอบ”มาร์ชสะบัดคางของออกไป หันหลังแล้วออกจากร้านกาแฟแห่งนี้ก่อนอย่างเด็ดขาด ครั้งนี้มีนามีปีกก็อย่าได้คิดว่าจะหนีไปจากตรงหน้าของเขาได้!

มีนาเอียงหัว ไม่รู้สึกเจ็บที่คางเลยสักนิด คิดแค่ว่าเวลาสองวันยังมีหนทางอื่นมั้ย? ความสิ้นหวังและความกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเธออีกครั้ง

บ่ายวันรุ่งขึ้น มีนาไปรับลูกที่โรงเรียนอนุบาล เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเส้นตายสุดท้ายแล้ว ยังไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี?

เธอไปที่ประตูโรงเรียนอนุบาล และเห็นครูในชั้นเรียนของอธิยืนอยู่ที่ประตู ส่งมอบเด็กให้ผู้ปกครองทีละคน

“แม่ของน้องอธิ คุณมาทำไมค่ะ? พ่อของเด็กรับน้องอธิกลับไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”ครูอนุบาลถามมีนาอย่างแปลกใจ

เมื่อมีนาได้ยิน คนทั้งคนก็มึนงง“พ่อของเด็ก? แต่ลูกของฉันไม่มีพ่อ!”

ครูรีบพูดว่า: “แต่อธิรู้จักผู้ชายหล่อเหลาคนนั้น ฉันถามเขา เขาบอกว่าเป็นพ่อไม่มีผิด เด็กมักจะบอกเพื่อนๆอนุบาลว่าเขามีพ่อ เพียงแต่พ่อของเขาทำงานต่างประเทศเป็นเวลานาน ฉันยังคิดว่าเขาเป็น……เป็นพ่อของอธิที่ทำงานอยู่ต่างประเทศ นี่มันเป็นยังไงกันแน่? แม่ของน้องอธิไม่งั้นคุณรีบติดต่อกับคนที่รู้จักดู ว่ามีใครรับอธิไปหรือเปล่า?”

มีนาอดไม่ได้ที่จะสั่นเทาไปทั้งตัว วิตกกังวลและกระวนกระวายใจ คนคนนั้นที่ครูบอกว่าหล่อเหลา ยังได้รับความไว้วางใจของอธิด้วยนอกจากมาร์ชยังจะมีใครอีก!

“คุณส่งมอบลูกของฉันให้กับคนอื่นที่ไม่ใช่ฉันได้ยังไง? หนึ่งปีมานี้มีคนอื่นมารับอธิด้วยเหรอ? คุณเป็นครูยังไงเนี่ย!”

“ขอโทษค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ เขาหน้าตาคล้ายกับอธิเล็กน้อย ฉันก็คิดว่าเป็นพ่อของอธิไม่มีผิด ตอนนี้ทำยังไงดีค่ะ?”คุณครูก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไงดีในทันที

มีนาจะเป็นบ้าจริงๆ หันมาพูดว่า: “ทำยังไงได้ ตอนนี้ฉันก็ต้องไปตามหาลูกของฉันนะสิ!”

เธอวิ่งอย่างบ้าคลั่งกลับไปที่บ้านเช่า แต่ไม่เห็นมาร์ชและอธิ เขาพาลูกของเธอตรงกลับไปเลยเหรอ?

มีนาหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยนิ้วที่สั่นเทา ค้นหาเบอร์โทรของมาร์ชที่เธอเคยบันทึกไว้ในโทรศัพท์ แล้วกดโทรออกทันที โทรติดไม่ช้า ดังหลายครั้งแต่ก็ไม่มีใครรับสาย

เธอโทรออกไปสามครั้งอย่างไม่พอใจ เมื่อรับสายก็มีเสียงของมาร์ชดังมาจากทางนั้น รู้สึกแค่ว่าคนทั้งคนแทบจะทนไม่ไหว และถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาว่า: “มาร์ช นายเป็นคนรับอธิไปหรือเปล่า?”

มาร์ชนั่งอยู่ในรถกับอธิ ชาร์วีขับรถ พวกเขากำลังเดินทางกลับเมือง C

“วันนี้เป็นเส้นตายสุดท้าย ถึงยังไงเธอก็ต้องกลับไปกับฉัน สู้พาอธิกลับไปก่อน เธอเก็บข้าวของเสร็จจากนั้นมาหาฉันที่เมือง C”

“นาย……มาร์ช…….นายยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า แย่งลูกของฉันไปไม่ได้นะ!”มีนาร้องไห้ฟูมฟายด้วยความโกรธแล้ว

แต่เสียงของอธิกลับมาจากปลายสายอีกด้านของโทรศัพท์“แม่ครับ คุณลุงคนนี้บอกว่าจะพาผมไปยังสถานที่ที่มีทิวทัศน์สวยงามมาก แม่ก็จะรีบมาหาผมใช่มั้ยครับ?”

มีนาพยายามหักห้ามความโกรธและน้ำตาของตัวเองไว้ในทันที เดิมทีอยากจะสั่งสอนอธิ ทำไมถึงได้ไปกับคนแปลกหน้าได้ แต่เมื่อกำลังจะพูดออกมาก็กลัวว่าจะทำให้ลูกตกใจ ทำได้เพียงตอบอือคำหนึ่ง: “แม่จะไปอยู่กับอธิเร็วๆนี้ ลูกฟังเชื่อคำพูดของคุณลุง ไม่ต้องกลัวนะ”

อธิพูดอย่างมีความสุขมาก: “ผมไม่กลัวหรอกครับ แม่รีบมาหาพวกเรานะครับ ผมอยากให้คุณลุงเป็นพ่อของผม ทำไมผมไม่สามารถเรียกเขาว่าพ่อได้ครับ?”