บทที่ 86 กระวนกระวายใจ

“นายไม่เคยเจอฉัน แต่ฉันเคยเห็นรูปของนายมาก่อน”สีหน้าของมาร์ชอ่อนโยน ยังยื่นมือไปลูบหัวของอธิ

อธิไม่ได้กลัวผู้ชายเย็นชาที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ และถามว่า: “งั้นผมเรียกคุณว่าพ่อได้มั้ยครับ?”

“อธิ!”มีนาตะโกนเสียงดัง“เด็กคนนี้นี่เรียกคนแปลกหน้าว่าพ่อได้ยังไงกัน!”

เธอไม่เคยตะโกนเสียงดังใส่อธิแบบนี้มาก่อน อ่อนโยนต่อเขามาโดยตลอด แต่ไม่รู้ว่าวันนี้เด็กคนนี้เป็นอะไร เมื่อเจอมาร์ชก็รีบยอมรับว่าเป็นพ่อ

น่าจะเป็นเพราะตั้งแต่ที่ลูกเกิดมามีแค่แม่อย่างเธอคนเดียว อยากมีพ่อมาก ก็โทษมาร์ชทำไมต้องปรากฏตัวตรงหน้าพวกเขาแม่ลูกเร็วขนาดนี้ด้วย ยังทำหน้าทำตาเอาอกเอาใจลูกชายของเธอด้วย

มาร์ชไม่รังเกียจที่อธิเรียกเขาว่าพ่อ ถึงกับอยากเข้าใกล้เด็กคนนี้อย่างอธิบายไม่ถูก และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “งั้นนายว่าฉันจำคนผิดหรือเปล่า แม่ของนายชื่อมีนาหรือเปล่า?”

อธิก็ไม่ได้คิด ตอบในทันที: “ใช่……”

มีนารับอุ้มเขาไว้ ปิดปากของเขา ไม่ปล่อยให้เขาพูด

“เธอกำลังทำอะไร? ปกติเธอก็ทำตัวแบบนี้กับลูกเหรอ?”มาร์ชกลับทำหน้าเคร่งขรึมจ้องมองเธอ

เธอสูดหายใจเข้า รู้ว่าหลอกล่อให้ผ่านพ้นไปได้ไม่ได้ และสงบลงอย่างรวดเร็ว“ต่อให้นายจำคนไม่ผิด พวกเราแยกกันอยู่สองปีแล้ว ฉันแค่ติดค้างนายเรื่องที่ไม่ได้เซ็นใบหย่ากับนาย อย่างมาก พวกเรานัดเวลาทำเรื่องหย่าให้เรียบร้อย จะได้ไม่ขัดขวางการแต่งงานของนายอีก”

มาร์ชกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ พยายามอย่างเต็มที่เพื่อตามหาเธอเป็นเวลาสองปี ผู้หญิงคนนี้อยากจะเลิกราทุกอย่างกับเขาอย่างง่ายดายขนาดนี้ ฝันไปชัดๆ!

“หย่ากันเหรอ? ใครบอกว่าฉันจะปล่อยเธอไป?”

มีนารู้ว่ามาร์ชไม่ได้คุยกันได้ง่ายขนาดนั้น ทำใจยอมรับพูดอย่างไม่ราวีอีก: “ขอบคุณที่เมื่อกี้นี้คุณช่วยพวกเรา มีเรื่องอะไรให้ส่งลูกไปโรงเรียนอนุบาลค่อยพูดกัน เรื่องที่นายจะคุยกับฉันยังไงซะก็ไม่เหมาะสมกับเด็กน่ะ อีกอย่างลูกยังต้องเข้าเรียนอนุบาล ไปสายไม่ได้ ถ้าสาย คุณครูจะลงโทษลูก”

“ฉันไปส่งกับเธอ”มาร์ชขวางอยู่ตรงหน้าของรถจักรยานที่เธอพยุงขึ้นมา

มีนาพูดอย่างช่วยไม่ได้: “ไม่ต้องหรอก นายรอฉันที่ร้านกาแฟตรงข้ามโรงเรียนอนุบาล ส่งลูกเสร็จ ฉันจะไปหานาย”

พูดจบเธอก็ยิ้มให้เขาอย่างเฉยเมย ขี่จักรยาน ต้องการพาอธิออกไป

เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงได้หลีกทางให้ เชื่อคำพูดของเธอ มองตามแผ่นหลังของที่เธอขี่จักรยานพาลูกออกไป ทนเก็บความโกรธในใจไว้

ไม่ได้เจอกันสองปี ท่าทีที่เธอมีต่อเขาก็ยังคงเย็นชาขนาดนั้น เมื่อเห็นเขาก็มีแค่ตื่นตระหนกและหวาดกลัว หาความรู้สึกจากในดวงตาของไม่ได้เลยสักนิด

เกี่ยวกับทุกอย่างที่เธออยู่ในเมืองเล็กๆแห่งนี้เขาก็ให้ชาร์วีสืบหามาอย่างชัดเจนแล้ว แน่นอนว่าก็รู้ว่าอธิเรียนอยู่โรงเรียนอนุบาลที่ไหน

เขาตรงไปที่ร้านกาแฟตรงข้ามโรงเรียนอนุบาลด้วยตัวเอง นั่งริมหน้าต่าง และสั่งกาแฟที่แพงที่สุดของที่นี่แก้วหนึ่ง

แต่เมื่อเขาดื่มเข้าไปก็รู้สึกว่าไม่อร่อยมาก ไม่ใช่กาแฟสดบดเลย แต่เป็นกาแฟสำเร็จรูป ยังกล้าหลอกว่าเป็นกาแฟบริสุทธิ์ขายแพงขนาดนี้

เมืองนี้เป็นเมืองเล็กที่ไม่สะดวกเท่าเมืองใหญ่ในทุกๆด้าน ถ้าไม่ใช่ว่าเพราะพบมีนาอยู่ที่นี่ เขาไม่สามารถอยู่ได้หนึ่งวันจริงๆ

……

หลังจากที่มีนาส่งอธิไปที่โรงเรียนอนุบาล เดินไปที่หน้าประตูโรงเรียนอนุบาลอย่างชักช้า มองไปยังร้านกาแฟที่อยู่ตรงข้าม แม้ว่าข้างนอกจะหนาวจัดทำให้คนหนาวจนสั่นเทา แต่เธอยังกลัวที่จะเดินเข้าไปร้านการกาแฟแห่งนั้นที่มีเครื่องทำความร้อน