บทที่ 85 หรือว่าเป็นพ่อของผม

หลังจากที่เธอพูดจบก็เดินไปทางประตูในทันที มีคนขวางเธอไว้ และพูดอย่างเอาใจมาร์ชว่า: “คุณมาร์ช คุณรู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วยเหรอ? พวกเราก็ออกไปเปิดห้องวีไอพีอีกห้องหนึ่งดีกว่า เก็บที่นี่ไว้ให้พวกคุณ”

“หลีกไป ไร้สระ”มีนาจ้องไปที่คนนี้ด้วยความโกรธ คิดว่าเธอเป็นคนยังไง เธอขายเบียร์อยู่ที่นี่อย่างสุจริตมาโดยตลอด ไม่เคยดื่มเหล้ากับลูกค้าหรือว่ามีพัวพันอะไรกัน

“ปล่อยให้เธอไป จำคนผิดแล้ว”น้ำเสียงของมาร์ชทุ้มต่ำชัดเจน

คนคนนั้นยืนอยู่ข้างๆในทันที ไม่ขวางมีนาไว้อีก

“มาร์ช……”ชาร์วีอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ถูกมาร์ชพูดขัดจังหวะว่า“เพลงต่อไปนายเป็นคนเลือก ถึงตานายร้องแล้ว”

มีนารีบออกจากในห้องวีไอพีห้องนี้ ไปที่บูธในห้องโถง บอกกับเพื่อนร่วมงานว่าไม่ค่อยสบาย ต้องกลับไปเร็วหน่อย

เพื่อนร่วมงานเห็นสีหน้าของเธอไม่ค่อยดี คิดว่าเธอไม่สบาย ก็รับปากให้เธอกลับไปก่อน

เธอไปถึงที่ห้องล็อกเกอร์ ถอดชุดเครื่องแบบขายเหล้าออกมา แล้วออกจากคาราโอเกะทันที รู้สึกสับสนในใจมาก

ในห้องวีไอพีก็กลับมาสนุกสนานอีกครั้ง ชาร์วีเปลี่ยนเพลงที่ตัวเองเลือก นั่งที่ข้างกายของมาร์ชแล้วพูดว่า: “มาร์ช ทำไมนายบอกว่าจำผิดด้วย พวกเราสองคนสี่ตา ไม่มีทางจำผิดหรอก คนขายเบียร์เมื่อกี้นี้ก็คือมีนา!”

“นายไม่ต้องพูด ฉันรู้ ยังไม่ให้คนไปสืบอีก”มาร์ชพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าตัวเองไม่ได้จำผิดคน ผู้หญิงน่ารังเกียจคนนี้ทำให้เขาตามหามาตั้งสองปี คาดไม่ถึงว่าจะมาเจอที่ในเมืองเล็กๆแห่งนี้ที่ชื่อว่าเมือง N

แม้ว่าเธอจะบีบเสียง กลายเป็นผมสั้น คนก็ผอมอย่างนั้น ชุดเครื่องแบบเสื้อกั๊กขายเบียร์ก็ไม่ได้ดึงดูดความเป็นผู้หญิงออกมา แต่ใบหน้าก็ยังสวยอยู่

ผู้หญิงบ้านี่เป็นคนขายเบียร์อยู่สถานที่แห่งนี้ ทำงานไม่เข้าท่าขนาดนี้ มีความละอายใจบ้างไม่?

มีนาออกมาจากร้านคาราโอเกะ ด้านนอกสวมแจ็กเกตขนเป็ดสีเทา ยังคงรู้สึกหนาวมาก

ก็เป็นฤดูหนาวอีกปีหนึ่งฤดูหนาวในเมือง Nมาถึงเร็วกว่าอุณหภูมิก็ต่ำกว่าเมือง C เธอหดลำคอเดินไปตามไฟถนนที่สว่างที่สุด

ในห้องวีไอพีเมื่อกี้นี้ เธอแค่เหลือบมองมาร์ชแวบหนึ่ง เขาคิดว่าตัวเองจำคนผิดจริงเหรอ?

แต่ชาร์วีก็พูดด้วยความมั่นใจขนาดนั้นว่าเป็นเธอไม่มีผิด มาร์ชจะคิดว่าตัวเองจำผิด ปล่อยเธอไปอย่าง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอ?

เธอยิ่งคิดยิ่งหวาดกลัว ในใจรู้ว่าตัวเองถูกพวกเขาค้นพบแล้ว เธอต้องรีบพาอธิหนีต่อเหรอ?

แต่อยู่ที่นี่มาสองปี ไม่ง่ายเลยที่ชีวิตจะมั่นคงลงมาได้ เธอและลูกต้องหนีไปที่ไหนอีก?

ถ้าหนีต่อไป มาร์ชไม่มีทางปล่อยเธอไป และคนของตระกูลจรัลพรไพศาลก็จะรู้ว่าเธออยู่ที่นี่

คืนนี้ เธอทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับอธิ รับเขากลับมาจากคุณน้าที่ดูแลเร็วกว่าปกติ และดูการ์ตูนเรื่องโปรดของเขากับเขา

อธิดูไปด้วยถามคำถามต่างๆกับเธออย่างไม่หยุดไปด้วย เธอกลับตอบไปด้วยสติเลื่อนลอยใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว บางครั้งถึงกับไม่ได้ยินว่าอธิถามอะไร

“แม่ครับ แม่เป็นอะไร? ได้ยินที่ผมพูดหรือเปล่า? คืนนี้เกิดอะไรขึ้นในที่ทำงานเหรอครับ?”อธิมองไปทางเธอ ถามอย่างจริงจังเหมือนกับผู้ใหญ่ตัวน้อย

มีนารู้สึกตัว ส่ายหน้าพูดว่า: “งานราบรื่นดีมาก ไม่มีอะไรจ๊ะ ใช่แล้ว แม่อยากถามลูก ถ้าพวกเราไม่อยู่ที่นี่ ไปที่อื่นอีก ลูกจะไปมั้ย?”

“ทำไมครับ?”อธิเงยหน้าขึ้น และถามด้วยดวงตาเบิกกว้าง

มีนาหาเหตุผลดีไม่ได้ชั่วขณะหนึ่ง เพียงแค่พูดว่า: “เมืองนี้เล็กเกินไป ก็ไม่มีอะไรสภาพแวดล้อมอะไรน่ามอง ไม่งั้นเราไปเมืองท่องเที่ยวที่มีภูเขาและแม่น้ำที่สวยงามดีกว่า อากาศดีและทิวทัศน์ก็สวยงาม”