บทที่ 91 ไม่อนุญาตให้คุณเรียกเธอว่านานา

“ผมเอง พี่นานา ในที่สุดพี่ก็จำผมได้แล้ว” เจ้าตัวเล็กยิ้มอย่างมีความสุข

มีนายิ้มแล้วก็จับมือของเขา “ไม่เจอกันนาน นายโตขึ้นเยอะเลย พี่ก็เลยไม่ได้จำได้ในทันที แล้วนายมาที่ เมือง Cได้ยังไงกันล่ะ แถมยังมาเป็นทีมกู้ภัยด้วยงั้นเหรอ? ”

“ผมเรียนโรงเรียนกีฬาที่นี่ เวลาว่างก็มาเข้าร่วมทีมกู้ภัย จะได้ช่วยเหลือผู้คนแล้วก็ได้ออกกำลังกายไปด้วย” เจ้าตัวเล็กกุมมือเธอเอาไว้ กุมแน่นมากเหมือนตอนเด็กๆ

มีนาจำได้ว่าเขาอายุน้อยกว่าเธอสามปี ตอนมาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าครั้งแรกนั้นทั้งผอมและดำ แถมยังเตี้ยกว่าเด็กวัยเดียวกันอีก ดังนั้นทุกคนเลยตั้งฉายาให้เขาว่าเจ้าตัวเล็ก

ตอนที่เธอเจอเขาครั้งแรกนั้น เขากำลังถูกเด็กกลุ่มหนึ่งรุมตีอยู่ เธอวิ่งเข้าไปช่วยไล่เด็กพวกนั้นจนแตกกระเจิงโดยที่ไม่ต้องคิดอะไรเลยด้วยซ้ำ ขวางอยู่ตรงหน้าเขา บอกเด็กคนอื่นๆ ว่าห้ามมารังแกเขาอีก เพราะว่าเธอคอยดูแลเขาอยู่

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเจ้าตัวน้อยก็คอยติดตามเธอตลอด ในความทรงจำของเธอ เขาคือคนที่ใบหน้าต้องมีขี้มูกไหลอยู่ตลอดเวลา คอยหวาดกลัวไม่ว่าจะพูดหรือทำอะไร แล้วก็คอยเช็ดจมูกอยู่ตลอดเวลา

การที่เขาเป็นแบบนี้ ไม่แปลกเลยที่จะถูกรังแกและเยาะเย้ย แล้วเธอก็สอนวิธีการเอาตัวรอดในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าให้เขาอย่างอดทนมาโดยตลอด ต้องวางแผนชีวิตตัวเองอย่างไร ถึงจะไม่ถูกคนอื่นดูหมิ่นเอา

ตอนอายุ18 หลังจากที่พ่อแม่พาเธอกลับบ้าน ก็ไม่ได้เจอเขาอีกแล้ว มันก็เป็นเวลา6-7ปีมาแล้ว

ตอนนั้นเขาอายุแค่15ปีเท่านั้นเอง ตอนนี้โตเต็มที่แล้ว สูงขึ้นเยอะมากด้วย ร่างกายแข็งแรงกำยำ ไม่ได้ผอมและอ่อนแอเหมือนเมื่อก่อน ใบหน้าก็โตขึ้นด้วย คิ้วหนาตาโต เธอจำไม่ได้เลยจริงๆ

“ตอนที่ผมช่วยพี่เมื่อคืนนี้มันมืดเกินไป ก็เลยเห็นหน้าพี่ไม่ชัดเจน จนถึงตอนที่ไปส่งพี่ที่โรงพยาบาล ผมถึงได้เห็นว่าเป็นพี่นั่นเอง” เจ้าตัวเล็กนั่งข้างเตียงของเธอ “ใช่สิ ทำไมพี่ถึงได้ตกไปอยู่ในที่อันตรายแบบนั้น? จะไปผจญภัยกับสามีที่นอกเมืองเหรอ? ตอนที่พี่ไปจากบ้านเด็กกำพร้า ผมได้ยินพวกเขาพูดว่าที่จริงแล้วพ่อแม่ของพี่เป็นคนรวยมาก เปิดบริษัทใหญ่โต พี่กลับบ้านมาแล้วมีชีวิตที่ไม่เลวเลยใช่ไหม ชีวิตแต่งงานก็ราบรื่นดีสินะ? ”

มีนาตอบว่าอืม ไม่มีทางอธิบายให้เขาฟังว่าเธอใช้ชีวิตอย่างไรในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ และคงจะดีกว่าถ้าได้ใช้ชีวิตอิสระและมีความสุขในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

“เมื่อคืนผมก็เห็นสามีพี่ด้วย หล่อมากเลย ออร่าดีมาก ตอนนี้พี่ต้องมีความสุขมากเลยใช่ไหม? ”

“ก็พอได้อยู่แหละ แต่เจ้าตัวเล็กอย่างนายตอนนี้ก็กลายเป็นพี่ชายสุดหล่อไปแล้วเหมือนกันนะ” มีนาล้อเขาเล่น

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะแยกจากกันมาหลายปี แต่เพราะว่าตอนเด็กทั้งสองคนอยู่ตัวติดกันเหมือนกับเงา มีนาก็เห็นเจ้าตัวเล็กนี่เป็นเหมือนน้องชายแท้ๆ ของเธอ พวกเขาสนิทกันเหมือนญาติหรือเพื่อนกันในทันที ทั้งพูดคุยและหัวเราะกัน

“พวกคุณทำอะไรกันอยู่”

พอได้ยินเสียงที่เย็นชานี้ มีนาก็รีบปล่อยมือเจ้าตัวเล็กด้วยความตกใจ แล้วก็เห็นมาร์ชสวมเสื้อคลุมผ้าแคชเมียร์สีเทาเข้มกำลังเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย

เขาจ้องมาที่พวกเขาทั้งสองคน ใบหน้าที่หล่อเหลานั้นกลายเป็นดำสนิทเหมือนกับก้นหม้อ

เจ้าตัวเล็กรู้สึกแปลกใจกับปฏิกิริยาของมีนาเล็กน้อย เขายืนขึ้นและหันไป อยากจะจับมือกับมาร์ช และพูดว่า “สวัสดีครับ ผมเป็นทีมกู้ภัย ชื่อเซทท์ ผมกับนานา……”

“นานา？”มาร์ชเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งทั้งตัว มองเซทท์อย่างพิจารณาและพูดว่า “คุณคือคนที่ทำงานหนักที่สุดเพื่อช่วยเธอเมื่อคืนนี้น่ะ คุณมีแผนอะไรกันแน่? ”

“คุณมาร์ช ผมเกรงว่าคุณน่าจะเข้าใจผิดแล้ว นานาเธอ……”เซทท์กำลังจะอธิบาย มาร์ชกลับคว้าคอเสื้อของเขาในทันที และดึงเขาอย่างแรงพร้อมกับผลักเขาออกมาจากห้องผู้ป่วย

“ไม่อนุญาตให้คุณเรียกเธอว่านานา！”

“มาร์ช ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ！นี่ไม่ฟังเหตุผลอะไรเลยเหรอ? ” มีนาร้อนรนจนอยากจะลุกจากเตียง แล้วก็เห็นว่ามาร์ชปล่อยเซทท์ แล้วก็กระแทกประตูปิดอย่างแรง