บทที่92 แม่ครับ ผมอยากมีพ่อ

มาร์ชเห็นว่าเธอยอมจำนน ท่าทางเหมือนน้ำตากำลังจะไหลลงมา เขาก็เหมือนได้ระบายความโกรธ ความโมโหตอนที่เขาเห็นเธออยู่กับเซทท์เมื่อกี้นี้ก็กลายเป็นความไม่มีทางเลี่ยง ยังไงก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตัวเองถึงได้ใจอ่อนกับผู้หญิงแบบนี้ แต่สุดท้ายก็พยักหน้าอย่างควบคุมไม่ได้

มีนารีบพูดว่า “คุณตกลงแล้วนะ ถ้ายังงั้นจะให้ฉันออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ วันนี้เหรอ? งั้นก็วันนี้นี่แหละ”

“พรุ่งนี้ ต่อให้คุณจะอยากเจอลูกแค่ไหน แต่ก็ให้ผ่านไปอีกวันแล้วกัน” มาร์ชเริ่มรู้สึกมีน้ำโหอีกแล้ว เพราะไม่ว่าจะอะไรก็สำคัญสำหรับมีนาไปหมด ในสายตาของเธอเขาเป็นตัวอะไรกันแน่?

……

มีนาก็อยู่โรงพยาบาลหนึ่งวัน

วันที่สอง มาร์ชก็รักษาคำพูดและมารับเธอที่โรงพยาบาลและไปส่งที่คฤหาสน์ริมทะเล

พอลงมาจากรถ คนขับก็ได้กางรถเข็นแบบพับได้ที่เตรียมไว้ออกมา มาร์ชอุ้มเธอไปนั่งบนรถเข็นและพูดว่า “ช่วงพักรักษาตัว ถ้าเกิดว่ามีเรื่องอะไรก็ให้ป้าโบว์ไม่ก็แก้วมาช่วยนะ”

มีนาจำได้ว่าที่คฤหาสน์ริมทะเลนั้นมีแค่ป้าโบว์ แต่จำไม่ได้เลยว่ามีคนที่ชื่อว่าแก้วด้วย ก็เลยถามว่า “แก้วคือใครเหรอ? ”

“เป็นสาวที่ป้าโบว์พามาจากบ้าน มาช่วยงานที่นี่”และมาร์ชก็แนะนำคนขับรถให้เธอรู้จักอีก “เขาชื่อปาร์ค เป็นพนักงานขับรถประจำที่นี่ ถ้าเกิดว่าจะออกไปไหนแล้วต้องใช้รถก็เรียกเขาได้”

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง” ปาร์คยิ้มแล้วก็ทักทายเธอ

“สวัสดีค่ะ” มีนาไม่คุ้นชินกับการที่คนอื่นเรียกเธอแบบนี้ แต่พอมาคิดดูแล้ว เธอมาอยู่ที่นี่ด้วยสถานะไหนกัน ก็คงมีแค่สถานะนี้แหละที่สมเหตุสมผล

เธอเองก็รู้สึกสงสัยเหมือนกันว่าทำไมคฤหาสน์ริมทะเลนี้ถึงมีคนเพิ่มมาเยอะเลย หรือว่าตอนนี้มาร์ชมาอยู่ที่นี่บ่อย ไม่อยู่ที่บ้านตระกูลธวัชพลังกรแล้วเหรอ?

แต่ว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรจะมาสนใจ และเธอเองก็ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ เลยรีบถามว่า “อธิล่ะ? ทำไมถึงไม่เห็นเขาเลย? ”

คนขับรถปาร์คตอบเธอว่า “คุณชายน้อยกำลังเล่นกับแก้วอยู่ที่สวนหลังบ้านครับ”

พอมีนาได้ยินปาร์คเรียกอธิแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองมาร์ช หรือว่าเขาไม่ได้บอกตัวตนของอธิให้คนที่นี่รู้งั้นเหรอ?

มาร์ชหลบสายตาของเธอในทันที และพูดว่า “เดี๋ยวผมเข็นคุณไปที่สนามหลังบ้านแล้วกัน”

เพราะว่าอยู่ตรงหน้าปาร์ค มีนาก็เลยไม่ได้พูดอะไรมากมาย ได้แต่พยักหน้า ในใจรู้สึกรีบร้อนอยากจะเจออธิเร็วๆ

พวกเขาเดินผ่านคฤหาสน์มาที่สวนด้านหลัง มีนาได้ยินเสียงอธิหัวเราะอย่างมีความสุขมาแต่ไกล เห็นเขากับสาวในชุดสาวใช้ วิ่งเล่นในสวนอย่างไร้เดียงสาแบบที่เด็กเล็กควรจะเป็น

“เดี๋ยวผมไปเรียกเขามา” มาร์ชปล่อยมือจากที่จับรถเข็นของเธอ

มีนารีบหยุดเขาเอาไว้ “ไม่ต้องไปหรอก ปล่อยให้เขาเล่นไปเถอะ ฉันคอยดูเขาแบบนี้ก็พอแล้ว”

“แล้วแต่คุณแล้วกัน ผมยังมีธุระ เดี๋ยวคุณก็เรียกแก้วไม่ก็ป้าโบว์ให้มาเข็นคุณกลับห้องเองแล้วกันนะ” มาร์ชพูดเสร็จแล้วก็ออกไปจากสวน แล้วก็ตรงขึ้นไปที่ห้องทำงานชั้นบน

แต่สายตาของมีนากลับมองไปที่อธิเพียงอย่างเดียวเท่านั้น พอเห็นว่าเขาเล่นอย่างอิสรเสรีแบบนี้แล้ว ในที่สุดก็สบายใจแล้ว

ถึงแม้ว่ามาร์ชจะพาอธิกลับมาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเธอก่อน แต่ว่าเขาก็ไม่ได้ขังอธิไว้เหมือนกับคนของตระกูลจรัลพรไพศาลเมื่อสองปีก่อน และปล่อยให้เขาได้เคลื่อนไหวอย่างอิสระ แถมยังมีแก้วที่ยังอายุน้อยและมีชีวิตชีวามาอยู่เป็นเพื่อนเขาอีก

“ นานหญิง ในที่สุดคุณชายก็พานานหญิงกลับมาแล้ว”

เธอไม่ทันสังเกตเห็นว่าป้าโบว์มา พอได้ยินเสียงก็รีบหันหน้าไป แล้วก็ยิ้มให้กับป้าโบว์ “ใช่ค่ะ สองปีมานี้คุณป้าสบายดีไหม? ”

“ก็พอถูไถไปได้นะคะ แต่ว่าก็แย่ลงเรื่อยๆ ทุกปีแหละ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่พาลูกของญาติที่บ้านเกิดมาช่วยทำงานหรอก”ป้าโบว์พูดแล้วก็หันไปมองแก้วกับอธิ

ตอนนี้เองมีนาก็ได้ตั้งใจสังเกตแก้วอย่างละเอียดมากยิ่งขึ้น แก้มกลมๆ และแดงก่ำอย่างเป็นธรรมชาติ ท่าทางใสซื่อเหมือนสาวชนบท ก็เหมือนกับตอนที่เธอพึ่งมาที่เมืองใหญ่เป็นครั้งแรก

“เด็กสาวคนนี้ดูไม่เลวเลย ดูใสซื่อมาก และก็สามารถเล่นกับอธิได้ด้วย”