บทที่93 อธิเห็นคุณเป็นพ่อ

“ลูกฉัน ฉันสอนเองได้ คุณไม่ต้องมายุ่งหรอก” มีนาอยากจะอุ้มลูกมาจากแขนของเขา แต่พอเธอลุกขึ้นจากรถเข็นนั้น ข้อเท้าซ้ายของเธอนั้นมันก็เจ็บมาก”

อธิร้องไห้แล้วก็กอดคอของมาร์ชเอาไว้ แล้วก็ตะโกนว่า “พ่อ พ่อครับ ผมต้องการพ่อ！”

มีนารู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างกายของเธอมันแข็งตัวไปในทันที เมื่อก่อนอธิคุ้นเคยกับการพึ่งพาเธอเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น แต่ว่าตอนนี้อธิกลับกอดมาร์ชแน่นไม่ยอมปล่อยมือเลย “คืนลูกมาให้ฉัน”

“สภาพเธอตอนนี้จะไปดูแลลูกได้ยังไง รักษาตัวให้ดีไปเถอะ” มาร์ชพูดอย่างไม่เกรงใจ “นี่ก็ให้คุณได้เจอลูกทุกวันแล้วไง เชื่อไหมว่าผมส่งคุณกลับไปที่โรงพยาบาลอีกครั้งได้นะ”

“คุณ……”

“คุณชาย เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมคุณชายน้อยร้องไห้ได้ล่ะ? ” ป้าโบว์ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กน้อยเหมือนกัน เลยรีบตามมา

มาร์ชส่งอธิให้ป้าโบว์และพูดว่า “ป้าโบว์ มากล่อมเด็กน้อยหน่อย เดี๋ยวผมจะพานายหญิงกลับไปพักผ่อนที่ห้อง”

ป้าโบว์อุ้มอธิไว้ในอ้อมแขน อธิหยุดร้องไห้ แล้วก็มองไปที่มีนาอย่างไม่อยากแยกจาก กลัวว่าเธอจะโกรธแล้วไม่ต้องการเขาอีก

“คุณชายน้อย เป็นเด็กดีนะคะ เดี๋ยวป้าจะพาคุณไปที่ห้องของเล่นเด็ก นายหญิงไม่มีทางไม่ต้องการคุณหรอกค่ะ แต่ว่าเท้าของเธอบาดเจ็บก็เลยต้องการการพักผ่อน” ป้าโบว์ปลอบใจเขา

อธิมองไปที่มีนาอย่างรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมและพูดว่า “ผมก็ต้องการแม่เหมือนกัน”

มีนาอดที่จะตำหนิเด็กน้อยไม่ได้อีกต่อไป เธอเองก็เป็นเด็กกำพร้า แน่นอนว่าต้องเข้าใจว่าเด็กในวัยนี้ก็อยากจะอยู่กับพ่อแม่เหมือนเด็กคนอื่นๆ

“แม่ไม่ทิ้งลูกหรอก ไปเล่นกับป้าโบว์นอะ แม่เหนื่อยแล้วต้องพักผ่อนหน่อยน่ะ”

อธิเริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมาแล้ว แล้วก็ไปเล่นที่ห้องของเล่นกับป้าโบว์

“เมื่อกี้คุณพูดอะไรกับเด็กว่าสามารถเลือกได้แค่อย่างเดียว? ” มาร์ชถามด้วยสีหน้าที่มืดมน

มีนาพูดอย่างอารมณ์ไม่ดีว่า “ก็เพราะคุณนั่นแหละ ทำไมต้องทำให้ลูกเข้าใจผิดว่าคุณเป็นพ่อเขาด้วย? คุณทำให้เขามีความหวัง

“หรือคุณรู้ว่าพ่อของเด็กเป็นใครงั้นเหรอ? กลัวว่าถ้าเขาปรากฏตัว เด็กคนนี้จะไม่ยอมรับเขาเหรอ? ” มาร์ชถามด้วยความโกรธเคือง

น้ำเสียงของมีนาไม่ค่อยมั่นคง ขนตาเริ่มสั่น “ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น……การที่คุณทำแบบนี้ ต้องการจะทำอะไรกันแน่”

“ง่ายมาก ตราบใดที่ผมยังกุมเด็กคนนี้ไว้ได้ ก็สามารถรั้งคุณเอาไว้ได้ไง……”

มีนายกมือขึ้นตบหน้าเขาอย่างทนไม่ได้ “หน้าไม่อาย ！”

มาร์ชหลบไม่ทัน ลูกตบนี้มันแรงมาก เขาลูบแก้มตัวเองที่ถูกตบแล้วพูดว่า “นี่คุณกล้าตบผมงั้นเหรอ? ”

มีนามองดูมือตัวเองที่ยกขึ้นมา ไม่กล้าเชื่อเลยจริงๆ ว่าเธอจะลงไม้ลงมือกับเขา

“ดีมาก คุณกล้าตบผม ผมก็จะเอาคืนจากเด็กคนนั้น”

ดวงตาที่เย็นชาของมาร์ชทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่น และพูดว่า “คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ ตอนนี้อธิเชื่อใจคุณ เขาเห็นคุณเป็นพ่อซะด้วยซ้ำ ถ้าเกิดว่าอยากจะเอาคืนก็ตบฉันคืนก็ได้ มาเอาคืนที่ฉันนี่”

พอพูดจบเธอก็คว้ามือของมาร์ชและโบกไปที่ใบหน้าของเธอ

มาร์ชยืนไม่นิ่ง ก็เลยล้มลงไปตรงที่รถเข็นของเธอ โชคดีที่จับที่วางแขนทั้งสองข้างไว้ได้ทัน ก็เลยไม่ได้ล้มทับตัวเธอไป

แต่ว่าตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก อีกเพียงแค่หนึ่งเซนติเมตรริมฝีปากก็จะสัมผัสกันแล้ว

มีนาอึ้งไปในทันที เธอไม่กล้าขยับมั่วซั่ว และเธอก็สามารถสัมผัสได้ว่ามาร์ชมีปฏิกิริยาที่รุนแรง

กลิ่นหอมบนตัวของมีนาลอยเข้ามาในจมูกของมาร์ช กลิ่นหอมหวนที่เขาไม่ได้กลิ่นมานานนั้น ทำให้ความโมโหของเขาหายไปในทันที น้ำเสียงเปลี่ยนไปกลายเป็นแหบพร่า “คุณตบผม ต้องเอาคืน แต่ไม่ใช่การที่แค่ตบคุณคืนแล้วจะหายโกรธได้”

มีนาเหลือบมองเขา แล้วก็เลียริมฝีปากตัวเองด้วยความกังวล “ขอแค่คุณอย่าไปทำร้ายอธิ จะทำอะไรฉันเพื่อให้หายโกรธก็ได้ทั้งนั้น”

“อะไรก็ได้ทั้งนั้นเหรอ? ” พอพูดจบมาร์ชก็หันไปที่คอของเธอ แล้วก็กัดลงไปอย่างแรง