บทที่94 คุณให้อะไรอธิได้บ้าง

มาร์ชพูดว่า “วางไว้ก่อน เดี๋ยวฉันดูแล้วส่งเมลตอบไปให้ เออใช่สิ สองสามวันนี้ฉันไม่ได้ไปบริษัทแอมทีเลย ที่บริษัทมีเรื่องอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า？”

“วางใจเถอะครับ ไม่ได้มีเรื่องใหญ่อะไร ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี” เทมป์ตอบ

มีนาจำได้ว่าก่อนที่เธอจากไป เทมป์เป็นดีไซเนอร์อยู่ที่บริษัทแอมที การที่มารายงานต่อมาร์ชได้ถึงที่นี่ แสดงว่าคงทำได้ดีไม่น้อยเลยทีเดียว

แล้วก็มีเสียงมาร์ชตอบกลับไปอีกครั้ง “ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้วนายก็กลับไปก่อนเถอะ อีกสองวันฉันจะไปที่บริษัท”

เทมป์พูดด้วยน้ำเสียงที่ลังเลเล็กน้อยว่า “คุณมาร์ช ยังมีอีกเรื่องหนึ่งครับ คือว่า……เมื่อวานคุณชายใหญ่มาที่บริษัท บอกว่าจะเจอคุณให้ได้ แต่ถูกรปภ.ห้ามเอาไว้ก่อน ถ้าเกิดว่าครั้งหน้าเขามาอีก คุณจะเจอเขาไหมครับ? ”

“ไม่เจอ” มาร์ชพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “ให้เขาไสหัวไปได้ไกลแค่ไหนก็ยิ่งดี”

“เข้าใจแล้วครับ งั้นผมกลับบริษัทก่อนนะครับ” เทมป์ไม่ได้พูดอะไรมากมาย มีนาได้ยินเสียงฝีเท้า ก็รู้ว่าเขาน่าจะใกล้ออกไปแล้ว

เธอนั่งอยู่บนเตียงด้วยความประหลาดใจ ทำไมธารณ์ถึงมาหามาร์ชที่บริษัทแอมทีล่ะ?

บริษัทแอมทีไม่เคยเป็นของTP Group ความสัมพันธ์สองปีที่ผ่านมาของบริษัทแอมทีกับTP Groupเป็นยังไงกันแน่?

เธอคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ แต่ว่าเรื่องนี้มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอ

ตอนที่เธอกำลังเหม่อลอยอยู่นั้น ป้าโบว์ก็ผลักประตูเข้ามา แล้วก็มองเข้ามาด้านในพร้อมกับพูดว่า “นายหญิงคะ ตื่นแล้วเหรอคะ อยากทานอะไรหน่อยไหมคะ เดี๋ยวป้าเอามาให้”

พอป้าโบว์ถาม เธอถึงได้รู้สึกว่าเริ่มหิวขึ้นมาแล้ว ก็เลยตอบว่า “โอเคค่ะ แล้วแต่กินอะไรก็ได้ค่ะป้า”

“ค่ะ งั้นเดี๋ยวป้าไปเตรียมไว้เลย”

“เดี๋ยวก่อนค่ะ ป้าช่วยพยุงฉันไปนั่งบนรถเข็นก่อนได้ไหม? นอนอยู่บนเตียงนานแล้วปวดหลัง”

ป้าโบว์รีบเดินเข้ามาในห้องทันที แล้วก็ประคองเธอไปนั่งบนรถเข็น

และมีนาก็เอ่ยถามอีกว่า “ป้าโบว์ ฉันหลับไปนานแค่ไหนเหรอคะ? อธิยังสบายดีอยู่ใช่ไหม? ”

“นายหญิงหลับลึกมากเลยค่ะ หลับไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเลย คุณผู้ชายมาดูคุณตั้งหลายครั้ง แต่ว่าก็ไม่ได้ปลุกคุณให้ตื่น อธิก็เป็นเด็กดีมาก ไม่วุ่นวายหรือร้องไห้แล้ว คุณชายก็เลยพาเขาไปส่งที่โรงเรียนอนุบาลตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ” ป้าโบว์ยิ้มพร้อมกับพูดเสร็จ แล้วก็ไปเตรียมอาหาร

มีนาตะลึงไปในทันที ที่แท้เธอก็นอนไปนานขนาดนี้เลยเหรอ นอนหลับไปตอนกลางวัน ตื่นมาก็ยังคงเป็นกลางวันอยู่

ตอนนี้เธอรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมากเลย คิดๆ ดูแล้วสองปีมานี้ การที่ต้องเลี้ยงอธิไปด้วยแล้วก็วิ่งเต้นอย่างบ้าระห่ำเพื่อเอาชีวิตรอด เธอไม่ได้หลับสนิทเลยสักคืนเดียว ทุกคืนจะต้องนอนดึกแล้วก็ตื่นแต่เช้า ไม่มีเวลาให้ตัวเองได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เลย

“อันนี้ให้คุณ” ไม่รู้เหมือนกันว่ามาร์ชเปิดประตูเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วก็ยื่นแล็ปท็อปที่คุ้นเคยมาใส่มือของเธอ

มีนารับแล็ปท็อปสีชมพูเครื่องนี้มา มันเป็นเครื่องที่เขาเคยซื้อให้เธอเมื่อก่อน ก่อนจะไปเธอก็ไม่ได้เอาไปด้วย ไม่คิดเลยว่าเขายังเก็บเอาไว้อยู่

“บาดแผลที่ขาของคุณค่อนข้างรุนแรง ช่วงนี้ยังเดินไปเดินมาไม่ได้ ใช้นี่ฆ่าเวลาไปก่อนแล้วกัน” มาร์ชพูดอย่างสบายๆ

มีนาวางแล็ปท็อปลง แล้วเอ่ยถามว่า “คุณให้อธิไปเรียนโรงเรียนอนุบาลที่ไหนเหรอ ไกลจากที่นี่มากไหม? ไปรับไปส่งทุกวันสะดวกรึเปล่า? เขาปรับตัวเข้ากับโรงเรียนอนุบาลใหม่นี้ได้รึยัง?

มาร์ชฟังเธอถามคำถามมากมายเหมือนเขื่อนกั้นน้ำ เหมือนกับว่ากลัวว่าเขาจะทำอะไรกับเด็กคนนั้นอย่างนั้นแหละ แล้วก็พูดออกมาอย่างโกรธเคืองว่า “แน่นอนว่าเป็นโรงเรียนอนุบาลชั้นสูงที่ดีที่สุด โรงเรียนอนุบาลอับจนที่คุณให้เขาไปเรียนก่อนหน้านี้มันแทบจะเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ค่าเทอมแต่ละเดือนของโรงเรียนอนุบาลที่คุณให้เขาไปเรียนก่อนหน้านี้มันเท่าไหร่เหรอ? ”