บทที่95 ป้าโบว์มีรูปถ่ายตอนมาร์ชยังเด็กไหมคะ

พอเห็นว่าในร้านเล็กๆ ของตัวเองไม่ได้มีออเดอร์อะไรใหม่ เธอเปิดเครื่องมือสื่อสารบางอย่างที่เธอไม่ได้ใช้มาเป็นเวลานาน และมองดูข้อความและบันทึกการสนทนาบางอย่างด้วยความเบื่อหน่าย

เธอบังเอิญเห็นเฟสบุ๊คที่ไม่ได้ใช้งานมานาน เทมป์ส่งข้อความถึงถาม ถามว่าเธออยู่ที่ไหน พาลูกไปด้วยรึเปล่า? แล้วก็เห็นว่าเวลาที่ส่งข้อความมานั้นมันคือสองปีที่แล้ว

เธอก็เลยลองส่งหน้ายิ้มให้กับเทมป์ อยากจะรู้ว่าเขาจะตอบรึเปล่า แล้วก็อยากจะถามว่าสองปีนี้ที่บริษัทแอมทีเขาเป็นยังไงบ้าง การแสดงที่ปารีสแฟชั่นวีคในปีนั้นประสบความสำเร็จหรือไม่?

เทมป์ทำงานยุ่งจนถึงดึก เพื่อนร่วมงานก็ทยอยเลิกงานไปทีละคน ส่วนตัวเขาก็ยังคงยุ่งอยู่กับการออกแบบภาพวาด

ผ่านไปสองปีแล้ว เขาได้กลายเป็นหัวหน้าดีไซเนอร์ของบริษัทแอมทีแล้ว ตอนนี้บริษัทแอมทีก็ได้ก้าวสู่การเป็นบริษัทแฟชั่นระดับสากล เป็นที่รู้จักดีในต่างประเทศ

แต่ปัจจุบันบริษัทได้เปรียบในเรื่องเสื้อผ้าผู้ชายมากกว่าเสื้อผ้าผู้หญิง เขาไม่ค่อยมีแรงบันดาลใจในการออกแบบเสื้อผ้าผู้หญิงเท่าไหร่นัก ยังด้อยกว่าชุดผู้หญิงคอลเลคชั่นที่มีนาออกแบบสำหรับงานปารีสแฟชั่นวีคอีกมาก

พอคิดถึงเรื่องพวกนี้แล้ว เขาก็วางดินสอสีในมือลง แล้วก็นำแบบร่างชุดของมีนาเมื่อตอนนั้นออกมาดู บริษัทได้ใช้การออกแบบของเธอในการเปลี่ยนแปลงและริเริ่มอะไรใหม่ๆ ในเสื้อผ้าผู้หญิงมาโดยตลอด และพยายามอย่างหนักเพื่อจะเป็นผู้นำเทรนด์ในแต่ละฤดูกาลได้

ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้มีนาอยู่ที่ไหน ยังสบายดีอยู่รึเปล่า?

เท่าที่เขารู้ สองปีมานี้มาร์ชพยายามตามหามีนาทุกวิธี แต่ว่าก็หาไม่เจอ สรุปแล้วเธอพาลูกหนีไปอยู่ที่ไหนกันแน่?

เทมป์อดไม่ได้ที่จะเปิดเฟสบุ๊คที่ไม่ค่อยได้ใช้งานเท่าไหร่ แล้วก็ต้องแปลกใจที่พบว่ารูปภาพโปรไฟล์ของมีนานั้นขึ้นว่าออนไลน์ แล้วก็ส่งข้อความหาเขาอีกด้วย

เขารีบเปิดดูทันที แล้วก็ตอบข้อความเธอ

“ฉันสบายดี สองปีนี้เธอสบายดีไหม? อธิล่ะ? ”

“เธออยู่ที่ไหน? ”

“สองปีมานี้มาเรื่องราวเกิดขึ้นเยอะมากเลยนะ เธอไม่ดูข่าวเลยเหรอ? TP Groupพังทลายแล้ว ถูกNX Groupซื้อไปไว้ได้”

“หลังจากเธอไปการแสดงของบริษัทแอมทีที่ปารีสแฟชั่นวีคฤดูใบไม้ผลินั้นประสบความสำเร็จอย่างมาก”

“ยังอยู่ไหม? ”

“หลายๆ เรื่องพิมพ์ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ขอช่องทางการติดต่อหน่อยได้ไหม? ฉันจะได้โทรหาเธอ”

……

เทมป์ส่งไปสิบข้อความทีเดียว แต่ว่ารออยู่สักพักก็ไม่มีคนตอบ ดูเหมือนว่ามีนาจะออฟไลน์ไปแล้ว

เขาจ้องไปที่เฟสบุ๊คในคอมพ์ คิดว่าพอเธอกลับมาออนไลน์อีกครั้งก็คงส่งข้อความมา แล้วก็เก็บของเลิกงาน

ตอนห้าโมงกว่าๆ หลังจากที่อธิกลับมาจากโรงเรียนอนุบาล มีนาก็อยู่กับเขาตลอดเวลา

ส่วนมาร์ชก็ยุ่งอยู่กับงานของตัวเองในห้องทำงาน ไม่ได้มารบกวนสองแม่ลูก

มีนาก็ไม่ได้แก้ไขที่อธิเข้าใจผิดว่ามาร์ชเป็นพ่อของเขา แค่รู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อยๆ เป็นไปช้าๆ ก็ได้ เพราะถึงยังไงเธอก็เข้าใจหัวใจของเด็กที่อยากจะมีพ่อดี

พออธิกลับมาจากโรงเรียนอนุบาลนั้นก็มีความสุขมาก เล่าให้เธอฟังไม่หยุดเกี่ยวกับเรื่องสนุกที่โรงเรียน แล้วก็เล่าว่าวันนี้เด็กคนอื่นทำเรื่องตลกอะไรบ้าง เด็กผู้หญิงคนไหนอยากจะเป็นเพื่อนกับเขา แล้วก็เล่าว่าคุณครูสอนให้ร้องเพลงภาษาอังกฤษอีกด้วย

มีนาฟังเขาเล่าเรื่องพวกนี้ ดูท่าทางเขามีความสุขมาก ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอก็เลยยิ้มและพูดว่า “ถ้ายังงั้นลูกร้องให้แม่ฟังหน่อยสิ ดูซิว่าอธิของพวกเราร้องเพลงเป็นยังไงบ้าง? เรียนจนร้องเป็นแล้วรึเปล่า? ”

อธิคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ร้องเพลงให้เธอฟังอย่างใจกว้าง มีนาตั้งใจฟังอย่างดี แล้วเธอก็รู้สึกได้ในทันทีว่าอธิร้องเพลงเพราะมาก เสียงเด็กน้อยที่ไร้เดียงสาดังก้องไปทั่วอากาศ

ป้าโบว์กับแก้วก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามา กลายมาเป็นผู้ชมของการแสดงโชว์ร้องเพลงของอธิ

พอฟังเขาร้องจนจบ พวกเธอก็พากันปรบมือ อธิพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “คุณครูบอกว่าผมไปร่วมร้องคอรัสได้เลย แม่ครับ แม่ว่าผมไปสมัครเข้าร่วมดีไหม? ”