บทที่103 ภาพพวกนั้นมันน่าสลดจนไม่อยากมองดู

มีนาจ้องไปที่เขา รู้สึกอยากจะร้องไห้ คำพูดของเขาน่าเกลียดจริงๆ

มาร์ชก็มองมาที่เธอ เอามือออกไปจับคางของเธอ ดวงตาของเขาเย็นชา “ไม่พอใจเหรอ? ฉันพูดอะไรผิด?”

มีนาก็จับมือเขา และกัดลงไปแรงๆ

มาร์ชไม่คิดว่าเธอจะเป็นแบบนี้ ทำหน้าอยากจะทิ้งเธอ

มีนากัดแรงมากๆ พอเห็นว่ามือของเขาเลือดออก จึงค่อยๆปล่อย และพูดเย็นชาว่า “ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันกัดคุณที่โรงพยาบาล คุณก็ไม่กลัวเจ็บเหมือนกัน ตอนนี้ก็เป็นแบบนี้ คุณเจ็บไม่เป็น ยิ้มไม่เป็น เลือดเย็นมาก มีแค่คนอย่างคุณเท่านั้นที่แกล้งทำเป็นโง่มาตั้งหลายปี ทำลายตระกูลธวัชพลังกร เพื่อแก้แค้นให้แม่คุณ จริงไหม? แต่ว่าคุณก็ใจร้ายเกินไป ขนาดนายท่านคนที่รักเธอที่สุดยังไม่เว้นเลย แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้กับฉัน! ฉันคบผู้ชายมาหลายคนก็จริง แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะได้มาคบกับคุณเลย ถ้าเกิดคุณไม่พาอธิกลับเมืองcล่ะก็ ฉันคงไม่อยู่ที่นี่หรอก…..”

มาร์ชยกมือขึ้น ทำเป็นอยากตบหน้าเธอมาก พอกำลังจะโดนหน้าเธอ เขาก็หยุดทันที ด้วยความเกลียดทั้งหมดที่มีและตะโกนว่า "ออกไป ออกไปให้พ้นหน้าฉัน!”

น้ำตาของมีนาไหลออกมา และรีบวิ่งออกไปทันที นอกจากเศร้าและตกใจแล้ว

ดูจากพฤติกรรมของมาร์ชเมื่อกี้ เห็นได้ชัดว่าเขาเกี่ยวข้องกับการตายของนายท่าน

คำพูดที่เธอพูดเหมือนได้แทงใจเขา เขาถึงได้อยากตบหน้าเธอ ไม่งั้นเขาก็คงเก็บใบหน้าที่เย็นชาเหมือนไม่มีอะไรขึ้นแบบนั้น

มีนาอยากรีบวิ่งไปที่ห้องของเธอทันที แต่พอเธอกำลังลงบันไดไป เธอเพิ่งนึกได้ว่าข้อเท้าเธอยังไม่หายดี ตอนที่จะวิ่งก็เกือบจะพลิกแล้ว ทำได้แค่เดินลงไปทีละขั้น

เธอเดินลงบันได ด้วยอาการที่ไม่เข้าใจและยังคงสงสัยว่ามาร์ชจะกำจัดTP group ยังไง บวกกับนายท่านที่หัวใจวายเสียชีวิต?

มาร์ชมองไปที่รอยฟันที่มือของเขา ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำพูดของเธอ ทำให้เขาไม่พอใจทุบโคมไฟข้างโต๊ะ

ตอนแรกที่เขารีบกลับมา คิดว่าเธอตกใจคงจะพุ่งเข้าที่อ้อมกอดคนแล้วร้องไห้เสียใจ แต่ว่าสิ่งที่เขาเห็นมันคืออะไรกัน!

เธอให้ผู้ชายคนอื่นนั่งปลอบเธออยู่ ไม่เกรงกลัวอะไรเลย ถึงแม้ว่าจะโดนธารณ์ทำร้าย มันก็ไม่สำคัญ

ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยคิดที่จะคิดถึงเขา อยากอยู่ข้างๆเขา ในสายตาของเธอมีแต่ความเกลียดชัง!

พอคิดแบบนี้เขาก็กระทืบโคมไฟแรงเข้าไปอีก

ป้าโบว์ได้ยินเสียงจากชั้นสอง จึงรีบออกมาจากห้องครัว เห็นมีนาเดินกะเผลกแล้วกำลังร้องไห้ และไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

คิดว่าคุณชายกำลังปลอบใจนายหญิงอยู่ชั้นบนซะอีก อีกอย่างสิ่งที่ธารณ์ทำกับคุณหญิงก็เกินไปด้วย ! แม่ว่าจะไม่สำเร็จ แต่ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนได้

บ้าโบว์เดินขึ้นบันได ต้องการช่วยมีนาลงมาชั้นล่าง และถามว่า “นายหญิงเป็นอะไรไหมคะ? คุณชายเขา...”

มีนาไม่ได้จับมือของป้าโบว์ ต้องการเดินลงมาคนเดียว มือเช็ดน้ำตา แค่พูดว่า "ฉันไม่เป็นอะไร คุณไม่ต้องสนใจฉันหรอก มีอะไรจะทำก็ไปทำไป”

"แต่ว่า...."

“ฉันดูแลตัวเองได้” มีนายิ้มตอบเพื่อไม่ให้ป้าโบว์เป็นห่วง

ป้าโบว์ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเธอดี ทำได้แค่เช็ดมือที่ผ้ากันเปื้อนและพูดว่า “งั้นนายหญิงกลับห้องไปพักผ่อนก่อนนะคะ เดี๋ยวจะทำน้ำซุปอุ่นๆ ให้ปาร์คเอาไปเสิรฟ์ให้นะคะ จะได้ใจเย็นลง"

มีนาพยักหน้า ก้มหน้าแล้วเดินต่อไป จากนั้นค่อยๆเดินกลับไปที่ห้องของเธอและปิดประตูลง เวลานั้นเธอถึงปล่อยโห่ออกมาทันที

.......